een ‘geregeld’ leventje

U kent ze wel: de studenten

de geitewollesokken bij uitstek

de toekomstige redders vande wereld

zo waren wij vroeger wel allemaal. Elk van de 250 “astridiaantjes” ging en zou zonder twijfel ooit wel eens de wereld redden.

Nu zovele jarenlater bekijken we vanuit onze luie zetel de beelden uit Haïti en bedenken we wel hoe erg we het vinden maar ook hoe blij we zijn dat het ver van ons bed is. In de bank staan we te twijfelen zouden we nu wel of niet 30€ storten zototaal niet met het oog op onze toekomstige belastingsbrief.Aan de kassa van de winkel vragen we ons af hoe we de vriendelijke kassadame al even vriendelijk kunnen afwimpelenals ze ons voorstelt om een bijdrage te leveren.

Oh ja we gaan ooit nog wel eens de wereld redden maar niet vandaag, past gewoonweg niet.

Maar 1 van die 250 is haar oude dromen niet vergeten, die maakt wel gewoon even tijd en die trekt gewoon ter plaatse

Wat ze daar precies gedaan heeft? Geen idee. Maar verdorie allesinds véél méér dan ik uit mijn luie zetel.

Meid: Hoedje af en mijn oprechte bewondering.

en de geitewollesokken? die zijnbij mijondertussen ook gewoon van katoen

het kan natuurlijk aan mij liggen als zijnde een vrouw

of het kan aan mij liggen als zijnde moeder

of het kan gewoon aan mij liggen tout court.

heeft u zonet ook naar de pappenheimers gekeken?

Heeft u ook opgemerkt dat er een van de kandidaten trots aan kondigde dat hij, hoewel spijtig gescheiden, wél zijn 3 kinderen opvoedde? Dat hij werkte, het huishouden deed én dus ook nog eens zijn 3 kinderen groot bracht? enfin dé nieuwe man!

waarop de kandidaat in kwestie een daverend applaus ontvangt.

wél ik was op mijn tenen getrapt.

wanneer was de laatste keer dat u iemand hoorde applaudiseren voor een alleenstaande moeder? Wanneer heeft u nog eens iemand zijn bewondering horen uiten omdat de vrouw in kwestie huishouden en werk en kinderen combineerd?

en wanneer hebt u trouwens uberhaubt nog eens iemand hebben horen aplaudiseren voor de vrouw/moeder tout court want als ze NIET alleenstaande is heeft ze naast die bovenstaande 3 fulltime taken er ook nog eens een man bij voor wie ze moet zorgen?

Ewel shame on you, shame on me shame on iedereen

tis veel te lang geleden

dus bij deze: EEN DAVEREND APPLAUS VOOR ALLE (OOK DE NIET ALLEENSTAANDE) VROUWEN DIE U KENT en POTVERDORIE WAT DOEN WIJ DAT TOCH GOED!

deze ochtend had de dochter een méga – kak-pamper incident.

U kunt het zich waarschijnlijk levendig voorstellen , nog maar net wakker pakt ge de dochter op en plots hangt ge helemaal onder de…

enfin U snapt het plaatje.

Mijn maag al niet bepaald sterk zijnde draait in alle richtingen behalve in de juiste. Kokhalzend probeer ik nog enige grip op mijn orgaan te krijgen terwijl de dochter krijst van verontwaardiging omdat ze terug in haar park is gedropt en en de zoon vollenbak gilt voor half Brugge “MAMA OVERGEVEN MAMA OVERGEVEN”

Ten slotte spurt ik naar boven nog steeds achtervolgd door het gekrijs en gegil.

Als ik terug beneden kom heeft de man gelukkig het kaka-incident ingedijkt en plof ik in de zetel met een maag die nog niet helemaal tot rust is gekomen

plots slaat de zoon zijn 2 armpjes rond mijn nek geeft zachte klopjes op mijn rug en zegt sussend

“mama heeft prima overgegeven, flink hoor”

en de maag stopt subiet met dansen

“Ha ja”  zegt de zoon op een toontje alsof hij zonet het warm water heeft uitgevonden ” groentjes en mama’s meisjes”

Net op tijd hou ik mezelf in

bijna had ik een hele raison afgestoken over het feit dar er feitelijk maar een mama’s meisje is nl de dochter en dat er voorlopig ook nog maar 1 mama’s jongen is ook.

Maar ik vrees dat mij dat niet meer  dan een meewaardige blik van zoonlief zou opgeleverd hebben. U kent dat wel blik genre: “lap ze ziet ze weer vliegen”

terwijl ik probeer te achterhalen hoe ik dan wél precies een lesje enkel- en meervoud op peutermaat moet brengen leert de zoon mij een lesje

nl dat niet alles is wat het lijkt

en soms zijn groentjes en mama’s meisjes niet meer of niet minder dan groentjes met mayonaise

Morgen is het precies 1 jaar geleden dat ik terug aan het werk ging na mijn zwangerschapsverlof

Hoe ik dat zo precies weet? Ik vrees dat ik dankzij Kim Degelder nooit meer zal vergeten welke dag ik terug aan het werk ging

Over Precies 24 uur en 14 minuten zal het 1 jaar geleden zijn dat ik mijn schoenen aan het aandoen was met een half oog op de klok hopend dat de man bijna thuis zou komen. Op dat moment was mijn grootste zorg nog of alles wel goed zou gaan of ik de dochter niet teveel zou missen of vader en dochter elkaar wel gingen liggen zo onder hun tweetjes onder toeziend oog van de zoon.

over 24 uur en 15 minuten is het 1 jaar geleden dat ik niet meer wist waar mijn hoofd stond, dacht ik dat de VRT een macabere grap aan het uithalen was probeerde ik de man zijn nichtje te bereiken om te horen of haar dochtertje wél ok was.

Over 3 dagen zal ik instorten omdat blijkt dat KdG op amper een paar meter van mij zit omdat ik mij een slechte moeder vindt omdat ik de kinderen achterlaat bij een dagmoeder met “Het Monster Van De Dag” op een paar minuten afstand.

gedurende het volgende jaar gaat het leven gewoon voort de dochter wordt 1 jaar, iets wat Leon en Korneel nooit zullen meemaken ze leert (loop)fietsen, stappen, babbelen in het komende jaar zal zij (hopelijk en hout vasthouden) nog zoveel meer leren waar deze twee jongentjes nooit meer aan toe zullen komen

in de loop van dat jaar werd ook KdG weer een jaartje ouder met af en toe zijn capsones die met de mantel der liefde worden toegedekt hij is immers geestelijk niet zodanig gezond ook zijn leven gaat voort, waarschijnlijk stukken gemakkelijker dan voor zovele andere mensen

volgens de wetenschap wordt het nu makkelijker omdat men gedurende een jaar al eens alle feestdagen heeft gepaseert zonder de geliefde die men onherhoepelijk moet missen, ik hoop het van harte voor de families van Leon en Korneel, want ik vermoed dat men dankzij de media er niet in zal slagen de dag  van morgen te “vergeten”

Aan de getroffen families wil ik dan ook mijn grootste steun wensen morgen en veel sterkte

vanuit het diepste van mijn hart

voor degene onder jullie die er al hun hele leven hopen dat ze eens kunnen stoefen over het feit dat ze van ver of van dicht of van heel dicht een top crimineel kennen…

ik sta geheel ter uwer beschikking

Ik heb deze morgen dan ook de euvele moed gehad mij zonder boe of bah naar het plaatselijke politieburo te begeven en daar mijn misdaad te bekennen

zonder blikken of blozen beken ik aan de politiefunctionaris van dienst dat ik mijn rijbewijs niet meer vind.

De arme man die net aan zijn krant was begonnen stijgerde bijna tot tegen het plafond

“wanneer was madammeke er achter gekomen dat ze haar rijbewijs kwijt was?’  ‘vandeweek’ zeg ik nog blijmoedig

“en van wanneer is madammeke haar rijbewijs kwijt?” in mijn hoofd gaat een reeks alarmbellekes af, of meneer den agent is ni van de snuggerste of hij probeert mij erin te luizen, ‘euh jah kweeni kem da ni elken dag vast hé’

“ah neen?” reageerd de man terwijl hij terloops een blik werpt op zijn opengeslagen ochtendkrant. plots spert de man zijn ogen wijd open nu begint ook nog eens zijn telefoon te rinkelen, naast een onverbertlijke sloddervos zal hij vandaag ook nog moeten afrekenen met snoodaards die niets beters te doen hebben dan met hun telefoon te spelen

“JA?” Bast de man in de hoorn de, al evenzeer, top crimineel aan  de andere kant van de lijn blijkt hem ook nog van antwoord te dienen waarop de man even vriendelijk als altijd snauwt “ge moet den telefon ni zo lang late bellen anders wordt da doorgeschakeld naar mij” blijkbaar is de andere partij beter opgewassen tegen de man dan ik  want na een korte stilte, komt de man bijna niet meer bij  “Ewel alst is dat maar 2 keer heeft gebeld dan ist dat ginder BEZET is en dan komt da AUTOMATISCH bij mij dus als ze daar al aan den telefon hangen moete OPHANGEN” waarop de man daad bij woord  voert en zelf de telefoon neerkwakt

terwijl ik er nog probeer achter te komen hoe ge kunt weten waar uw telefoon aant overgaan is zodat ge bijtijds kunt afleggen als ge dreigt bij mister sympatico terecht te komen verlegt de man die nu natuurlijk helemaal over zijn toeren is van zoveel telefonische-lef zijn aandacht weer naar mij.

Ik heb ondertussen veel zin om mij of onder zijn buro te verstoppen of weg te vluchten maar ik ben te laat de man lijkt sneller te zijn dan men hem op het eerste zicht zou toegeven

“EN NU GIJ” buldert er door het kamertje “beseft Madammeke misschien niet dat haar rijbewijs nu kan MISBRUIKT worden”

daarnaast vuurt hij vragen af alszijnde: waar bent u geboren, wanneer, waar woont u

met de antwoorden doet de man totaal niets, die staan namelijk al in zijn computer

terwijl ik bedenk dat de volgende vragen waarschijnlijk over schoenmaat en onderbroekkleur gaan gaan stormt de man zijn buro uit en komt even later terug met een papier waarop hij welgeteld 2 (twee) kruisjes zet en mijn naam invult en mij naar het aanpalende loket stuurt om een duplicaat van mijn rijbewijs aan te vragen. niet zonder mij nog na te brullen dat ik “zeker voor de komende week GEEN rijbewijs bezat en dat het Papier in mijn handen ook GEEN vervangducument was”

terwijl ik aan het ander loket sta te wachten maakt de vriendelijkheid zelve de postbus leeg verdeelt de 2 (twee) brieven eerlijk over de andere buro’s

waarop hij opgelucht aankondigd “dat het er nu HOPELIJK opzit voor vandaag”

ik hoop maar dat mijn zaak gespeoneerd word want anders vrees ik dat ik tegen minstens 15 jaar eenzame opsluiting aankijk, toch als het van mijn sympatieke ondervrager afhangt

maar jullie, beste vriendjes en vriendinnetjes jullie zullen mij gedurende al die jaren toch niet vergeten hé en af en toe eens schrijven?

“Magraux heeft gespuwd” deeld de zoon mee zodra we in de auto zitten

“heeft Margaux gespuwd? Da’s ni lief hé van Margaux” antwoord ik

het blijft stil achter mij en ik zie de zoon met een diepe frons nadenken over die stelling

“neen” bevestigd hij aarzelend

“Margaux heeft ge SPUWd” zegt hij met iets meer nadruk

ok ni lief was niet het juiste antwoord een ander proberen

“Op wie heeft Margaux gespuwd?” vraag ik dan maar op zoek naar iets meer details

weer blijft het stil en in de spiegel zie ik de zoon mij nogal verbaast aankijken

“GESPUWD” roept hij bijna door de wagen

“Heeft ze op Thorben gespuwd?” vraag ik aan hem, terwijl ik mezelf afvraag of de zoon met zijn eerste liefdesbreuk te maken krijgt en er nog ni zo goed aan uitraakt

“Ma Neen MAMA Margaux heeft GESPUWD, op de grond op de tafel op de stoel op haar kleedjes”

“aaaah” zeg ik plots beseffend dat de zoon West Vlaams spreekt ” Ze heeft O VER GE GE VEN”

“JA!” roept de zoon enthousiast blij dat zijn moeder verlost is van haar plotse verstandsverlies

Ik had het zo mooi uitgerekend, ik had zelfs uitgetest hoeveel tijd ik nodig had om mijn hapjes te bereiden
Ik had mijn 5 minuten bij de tandarts ingecalculeerd
Alles leek perfect
tot de tandarts, die anders zo stipt is, mij zonodig 35 minuten moest laten wachten, waardoor ik ook nog eens net aan mijn auto kwam toen de camion vande delhaize toekwam om te leveren en een of andere trut net achter mijn auto bleef staan omdat ze ENKEL EN ALLEEN DIE UITGANG wou gebruiken waardoor ik na veel gepalaver haar zover kreeg mijn laten uit te rijden maar ik wel verplicht was de hele parking in achteruit te rijden totaal tijdverlies: 54 minuten
gevolg STRESS
en idd tegen ’s avonds bleek ik net dat uurtje te kort te komen om al mijn hapjes af te werken.
Al denk ik niet dat er iemand met honger naar huis is gegaan maar daar gaat het niet eens om
Bovendien stress ik blijkbaar graag. Ik doe het mijn eigen (en mijn gezinsleden) allesinds elk jaar opnieuw aan ergens in de namiddag begin ik dan te roepen dat “ZE NIET ONDER MIJN VOETEN MOETEN LOPEN” en “IK GRAAK NOOIT OP TIJD GEREED” gevold door “KGA NI GENOEG HEBBEN”
eens iedereen aan tafel of in de zetel zit is voor mij de fun er feitelijk af, dan zou ik het liefst gewoon gaan slapen want mijn deel in de feestvreugde is geleverd.

Voor de zoon begint het dan pas, Het kind heeft het nog steeds over de “véél kadootjes gekrijge, hé mama”
waarmee hij gewoon wilt zeggen dat hij van iedereen het papier mocht afscheuren en de kadootjes met zichbaar genoegen mocht uitdelen. Eens het papier eraf is voor hem ook de lol eraf.

Tussen het eten en de kadootjes door werden we nog geplaagd door onze dakgoot en de dooi en regen het water zeikte (om het maar een proper te zeggen) en mas binnen en we stonden dus op kerstavond met de trekker in de hand, de emmers en dweilen in aanslag water te hozen.

Maar voor de rest van het weer een geslaagd feestje, lichtelijk vochtig, behoorlijk gestresst maar wel geslaagd

OK mijn erste reactie was misschien niet een van uiterst enthousiasme

ik was dan ook lichtelijk verbaast, ok toegegeven: stom verbaast

Wat zijn kleine kinderen nu in godsnaam met een boom?

Maar dat is het nu net: jong, nog een heel leven voor zich en met de mislukte top van kopenhagen in het achterhoofd hebben mijn 2 rakkers nu wel hun eigen kleine bijdrage aan een beter milieu geleverd hun eigen klein beetje gezonde lucht

Ik ben best trots dat zij hun piepkleine bijdrage geleverd hebben aan een compleet nieuw bos en best wel trots op mijn zus en schoonbroer dat zij zo origineel durfden te zijn; na al de boeken die de zoon en dochter deze kerst gekregen hebben hebben zij het houtbestand weer een beetje opgekrikt

en als u ooit (na 11 november 2010) in de buurt van leuven komt meer bepaald in Loonbeek en daar een bos(je) tegenkomt denk er dan aan mijn kinderen zijn trotse eigenaar van een fractie van dat bosje een fractie van,ook, UW zuivere toekomst

www.planteenbos.be

De zoon is verkocht; helemaal holderdebolder verkocht aan zijn Nonkel Sylver.

Het is Nonkel Sylver voor en achter. Gaan zijn oogjes open is het al “Nonkel Sylver wakker maken”  (Gelukkig voor de nonkel sylver in kwestie laat de mama (ik dus) dat niet toe anders was de beste jongen ook al wakker om 6uur) en dat gaat de ganse dag maar door  “Mijn nonkel Sylver” (allé dus ‘ZIJN’ nonkel sylver hé voor alle duidelijkheid), Nonkel sylver eten, Nonkel Sylver spelen, Nonkel Sylver poepezitte, nonkel Sylver komen, Nonkel sylver Mat zitten en zo voort.

Dat de Nonkel Sylver in kwestie niet door het lint gaat is op zich al een prestatie, maar als Nonkel sylver een prototype is voor de rest van de (bijna) 17 jarige in ons landje wel dan mogen we gerust zijn dan valt het nog dik mee met onze jeugd van tegenwoordig.

Voor de mama (ikke dus) is het toch wel allemaal een beetje slikken waar het vorige week nog “MijnMAMA” (dus ZIJN mama) was en de zus alblij mocht zijn met de papa, is de mama dus gedegradeerd het is nu MIJN Nonkel Sylver (dus de zijne) en De zus krijgt uit medelijden Papa én Mama. Zus krijgt ons 2 nadat de zoon ons met een blik heeft duidelijk gemaakt dat dat niet meer dan eerlijk is, wij 2en samen komen nl nog belange na niet aan de enkels van Nonkel Sylver.

Maar Donderdag donderde ik helemaal van mijn voetstuk. De man daarintegen was helemaal ge-upgrade getuige daarvan het volgende gesprek

“MIJN NONKEL SYLVER”

‘ja maar ook ve nonkel van Zus hé’

“..NEEN MIJN nonkel Sylver, SUS euh PAPA”

‘AH? en wat krijgt mama dan?’

…. denkt duidelijk na

“AH! MAMA… IJsje”

gelukkig kan ikmij een beetje troosten aan de gedachte dat ijsjes in de zoon zijn wereldje héééél belangrijk zijn maar ik hoop toch dat ik een stukje vienetta krijg en geen mini hoorntje van de Lidl