Ik kom thuis van mijn late dienst en sta mij in de badkamer klaar te maken voor een welverdiende maar veel te korte nacht.
De zoon-nummer-1 ontwaakt en vraagt of hij naar het toilet mag.
Zodoende bevinden we ons voor 1 keer ‘s avonds samen in de badkamer.
Meestal zijn we nl alleen ‘s morgens in de badkamer beiden in de weer en ik heb wel eens last gehad van ochtendmisselijkheid.
dat verklaar het volgende:
slaapdronken met zijn ogen nog 3/4de gesloten mompelt de zoon-nummer-1
“assje moe ofergeve moejet ma seggen hé dan ga ik ff van walet”.
Gelukkig beperkt de ochtendmisselijkheid zich deze keer idd tot ‘s ochtends en ik breng mijn zo goed als terug slapende zoon-nummer-1 naar zijn bedje en stop hem onder. Ik aai over zijn hoofdje en zeg “slaapwel pop hou van jou”. Hij knikt om een of andere reden heftig met zijn hoofd en mompelt “oufanjou” en bevind zich al in dromenland.
en ik fluister nog “je bent een lieve kleine man pop”