Onze kinderen spreken een vloeiende mix van west vlaams, waar e’s, i’s blijken te zijn de g’s en de h’s vrolijk elkaars plek innemen en spugen gewoonweg kotsen is en geen mannelijke wedstrijd verspuwen inhoudt.

de r rolt dan weer vrolijk over hun tong zoals alleen brusselse en gentse r-ren kunnen.

en dan zeggen ze plots “saaie gieter” en “klemonsjiete” en het duurt een verdomt lange tijd eer de genste papa en de half vergenste mama in die 2 uitspraken de liedjestekst van biezebaaze herkent  zijnde

Gie dwoaze giete hoe kunde nu azo ne kemel schieten

tja… misschien moeten we naar gentbrugge verhuizen het ding koloniseren en er een eigen taaltje stichten

“Natuurlijk doe jij dat, das heel lief van jou” antwoord de oma

En ondertussen is het later en het kleine meisje is groot en is de oma oud.

Maar het kleine meisje heeft andere zaken aan haar hoofd zoals haar 3 kinderen en haar baan en ze woont te ver en ze vindt nog wel excuses

en de oma is te ver afgedwaald in een wereld van oude geschiedenissen en vreemde angsten.

En het kleine meisje ziet de oma en herkent haar wel maar vind haar niet terug in haar ogen

En de oma ziet het kleine meisje maar herkent haar niet en spreekt haar aan met namen die het meisje niet kent en wil herinneringen delen met haar die het kleine meisje nooit gehad heeft.

En het kleine meisje voelt wel iets van schuld maar weigert verder te kijken en klampt zichzelf vast aan herinneringen die geweest zijn

En de oma zit in haar home/instelling en knutselt en vertelt maar vergeet in haar herinneringen het kleine meisje alsof zij nooit bestaan heeft, alsof zij nooit ooit de dikste vrienden waren, alsof zij nooit ooit de reddingsboei in het kleine meisje haar leven was.

En als ultiem eerbetoon bakt het kleine meisje van weleer wafels zoals ze haar oma ze honderde keren zag bakken en denkt bij haar eigen “kijk oma je achterkleinkinderen zijn net als je kinderen en je kleinkinderen niet met hun vingers uit de deegpot weg te slaan”

en ze weet zeker dat deze wafels iets zouter zullen zijn dan alle wafels die de oma ooit bakte van het traantjeswater dat gestaag in de deeg druppelt

“als je koekjes op zijn gaan we slapen hé” zeg  ik

“ja” antwoord de zoon-nummer-1 zonder morren

“afgesproken?” vraag ik nog es want hij geeft ferm rap toe

“ja hoor afgesproken” zegt de zoon-nummer-1 zonder zelfs maar op te kijken

op zijn gemak knabbelt hij zijn eerste 2 koekjes op en ik ga een flesje chocomelk opwarmen.

De zoon staat recht legt zijn laatste koek op tafel en zegt zonder bliken of blozen

“en die is dan voor morgen”

“met choko” maak ik zijn zin af

even kijkt hij verbijsterd “hoe wete gij dat?” vraagt hij

“goh na 5 jaar ken ik u al wel een beke” zeg ik bloedserieus

de zoon kijkt mij aan “kende gij mij al 5 jaar???” vraagt hij met ogen zo groot als knikkers

“euhm” zeg ik op mijn beurt een beetje verbijstert “ja toch bijna 5 jaar”

even is hij stil en laat deze wetenschap tot hem doordringen

en dan…

“goh en ik bén bijna 5 jaar!”

en ik bijt op mijn tong en houd mijn sarcastische opmerking “das ook toevallig” voor mezelf , genoeg verbazing gehad voor vandaag lijkt mij zo

wat doet gij in mijn huis

gij plukt er alle bloemekes af

en maakt het veel te tof

mamaaatje die vindt het leuk

papaaatje die *schaterlach*

klein klein kleuterke wat doet gij in mijn huis

*schaterlach*

klein klein kleutertje versie van de dochter

1st de dochter: “mama haar mond praat alleen nog stil” (ik fluisterde omdat de zoon-nummer2 sliep)

en de zoon-nummer-1: “mijn stem is krom” (hij is hees)

De zoon-nummer-1 ontwaakt en vraagt of hij naar het toilet mag.

Zodoende bevinden we ons voor 1 keer ‘s avonds samen in de badkamer.

Meestal zijn we nl alleen ‘s morgens in de badkamer beiden in de weer en ik heb wel eens last gehad van ochtendmisselijkheid.

dat verklaar het volgende:

slaapdronken met zijn ogen nog 3/4de gesloten mompelt de zoon-nummer-1

“assje moe ofergeve moejet ma seggen hé dan ga ik ff van walet”.

Gelukkig beperkt de ochtendmisselijkheid zich deze keer idd tot ‘s ochtends en ik breng mijn zo goed als terug slapende zoon-nummer-1 naar zijn bedje en stop hem onder. Ik aai over zijn hoofdje en zeg “slaapwel pop hou van jou”. Hij knikt om een of andere reden heftig met zijn hoofd en mompelt “oufanjou” en bevind zich al in dromenland.

en ik fluister nog “je bent een lieve kleine man pop”

Enfin

ni dus

Wemme ons goe geamuseerd wemme een perfecte mix gehad tussen cultuur en shoppen (aja de c&a bestond 100 jaar en werd gevierd, en ik vier mee) bovendien blijken de duitsers mij ferm goegezind want speciaal voor mij is er een feestdag ingesteld.

maar wat mij het meest zal bijblijven is de immer intelligente uitspraken van de Amerikanen:

We zitten aan de Keizersthermen.

Een groepje Amerikanen slentert voorbij. Mevrouw Amerikaan die zich voordoet als de gids zegt op een belerend toontje “Oh These are the Bath’s”  waarop een van de 2 mannen totaal ongeintereseerd en op zo een mega lijzige toon vraagt “Bath’s? Is that a German Thing?” en Miss Gids antwoord vol enthousiasme “YEAH”

en das ni waar wij hadden gewoon nen douche

… ik ga straks een snottebel hebben

… mijn ogen knikkeren heel den tijd (knipperen)

… ik wil een piratentaart maken

… ja da gaat nu ni ik ben mijn kleren in mijn kast aant leggen

… die zijn eruit omdat ik ze eruit heb gehaald

… ik moet straks toch opstaan dus moek nu toch ni slapen das alleen maar om wakker te worden

heeft u de laatste tijd ook het gevoel dat er steeds meer spektakel moet zijn en er steeds verder moet gegaan worden.

dat mensen steeds vaker termen in de mond nemen waar ze amper van beseffen wat ze willen zeggen. waar is den tijd dat er nog gewoon gevraagd werd “en hoe mag u biefstukske gebakken zijn” en dat het antwoord “goe” voldoende was. Neen hoor nu wordt er geïnformeerd naar de gewenste cuison en krijgt men antwoorden als blue chaud.

Ik zou zooooo graag es ne peter goossens in mijn keuken verstoppen hé en in mijn potten laten roeren en god weet wie ik uit zijn restaurant zou nodig hebben om “de bordjes te dresseren” maar bon kom pakt de sous-chef en dan fijntjes naar de commentaren luisteren

“de cuison is toch niet optimaal” “de wijn is toch niet van een goede chateau” “de saus is niet perfect gelieerd” “en ge proeft toch dat de verse producten niet rechtstreeks van het veld komen” “de borden waren mooi gedresseerd, maar ook niet meer dan dat ” “ja de ontvangst was ni slecht maar er was geen vuurwerk hé”das jammer”

fuck mannen doet normaal alsof jullie dagelijks in toprestaurants gaan. alst eten goed is wa maakt het dan uit dat niet wetenschappelijk verantwoord op uw bord gekwakt is als de wijn lekker is wa maakt het uit dat hij uit de colruyt komt en alst smaakt wa maakt het uit dat stovers met frieten waren

omhooggevallen would-be sterren koks