schuldig verzuim

voor mijn dochtertje geboren werd was ik bang dat ik ze ni graag zou zien, da ik haar kwalijk zou nemen da ze mijn zoontjes gepriviligeerde plaats als enig kind zou verdringen.

waar ik geen rekening mee gehouden had was da ik mij schuldig zou kunnen voelen omda ik haar graag zie, omda ik haar knuffel, of zomaar een kusje geef.

Maar ik voel mij dus wel schuldig.

niet over het heden maar over het verleden.

Toen mijn zoontje geboren werd, bleef de roze wolk en de overwelmende moedergevoelens uit.

Hij kreeg eten, mooie en propere kleren, dagelijks zijn badje al die noodzakelijke zaken deed ik op automatisme maar voor knuffels troost en kusjes moest hij bij zijn papa zijn.

Heden ten dagen word hij ook door mij bijna doodgeknuffeld en als hij nog meer gekust zou worden zou hij geen tijd meer hebben om te spelen.

Dus ja tussen moeder en zoon is het nog goed gekomen.

maar dat neemt niet weg dat ik mij schuldig voel over die 14 dagen tot een maand in zijn leven dat ik dat niet kon, en over het feit dat ik het nu niet over mijn hart krijg mijn dochter die zelfde behandeling te geven kwestie van ‘iedereen gelijk voor de wet’

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s