een klein wonder

toen ik nog niet zolang zwanger was van Ninke kregen we het zware nieuws dat ze een verhoogd risico had op het down syndroom.

Hoewel er natuurlijk nog steeds meer kans was op een gezonde dochter dan op een dochter met een “afwijking” ging ik zowiezo uit van het ergste. Meer nog ik had het gevoel dat ik het over mezelf had afgeroepen. Ik herhinnerde mij nog goed dat ik héél in het begin dacht “deze zwangerschap is zo anders dan de eerste dat het óf een meisje is óf een mongooltje”.

Natuurlijk had bij het vernemen van het nieuws iedereen zijn zegje klaar. spijtig genoeg gingen de commentaren allemaal in de zelfde richting.

“Goh gekukkig weet ge da nu op voorhand en kunde ‘DA’ late wegmaken” en “laat DA dan maar gauw afkomen”

ten eerste is da geen DA, maar mijn dochter, mijn Ninke en ten tweede als ik dan zei ‘ikhou ze’ switchte de commentaren naar “Ah ja maja ‘zoeen’ kindje kan ook gelukkig worden zeker”.

Waar ik behoefte aan had was iemand die gewoon naar mijn angste luisterde zonder zonodig een mening te geven (bij deze bedankt Renate).

Waar ik ook geen flauw benul van had was de kracht die een moeder kan opbrengen om te vechten voor haar kinderen als ze in gevaar komen zelfs al zijn ze er nog niet echt.

Ook van mijn man had ik ni echt steun die verschool zich achter “het komt allemaal wel goed, ze zal normaal zijn” maar wa als ze da ni was hé? ik was ni bang voor een normaal kind ik was bang voor alle gevolgen als het niet zo zou zijn voor Ninke voor Thorben voor mezelf voor mijn huwelijk en de glazenbol was niet voorhande, wat als ik de verkeerde keuze maakte?

en nog erger wa als het een ergere trisomie was, wa als ze zowiezo zou sterven? Daar waren we het nog minder over eens. Mijn man wou da zowiezo ni, ik wou da zowiezo wél uitdragen om ze wast te kunnen houden om ze te kunnen zeggen ‘ik hou van jou’ ik moest da doen ik was haar da verschuldigd, vond ik maar de druk op mijn huwelijk werd nu al reusachtig. Maar zoals pam brown over moederliefde zei: iedereen die denkt dat moederliefde zacht en goudogig is als een spinnende kat, moet eens een kat zien die haar jongen verdedigd

Gelukkig was de uitslag ok, gelukkig heb ik nu een gezonder dochter ook al blijft de angst dat er toch ‘iets’ mis mee is

een ding is zeker na zo iets besseft ge pas echt goed wat een wonder elke zwangerschap is wa een wonder een geboorte is wa een groot wonder een gezond kindje is…

Advertenties

2 Reacties op “een klein wonder

  1. Hier had iedereen ook zijn zegje klaar en ik stond helemaal alleen met mijn mening (dezelfde als die van jou). Gelukkig hebben we geen beslissing moeten nemen, ik vrees dat er ook meer dan één iets zou bezweken zijn…

  2. Jullie zijn supermadammen. Ik zou bezweken zijn onder de druk van de verhoogde kans…

    Man, ik zou geen dag meer functioneren, tot die negen maanden voorbij zijn. Kon ik nu al niet, en had gewone kans… want : mijn eerste was een “goedje”, het tweede zou dan wel wat mankeren wellicht. Vandaar… een derde zou ik al helemaal niet aankunnen, want “ooit is het iemans kind, en al die rond mij hebben ‘normale’…”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s