Maandelijks archief: januari 2009

het zat eraan te komen

Daar gaat België weer.

Hadden we er niet met zijn allen op kunnen wedden?

Kim D. die zelfs door zijn oom een normale maar stille jongen wordt genoemd die uit een normaal en warm gezin komt, en waar nooit iets op aan te merken viel, blijkt plots al jaren geleden vreemd gedrag hebben gehad. Maar de psy vond het niet zo erg. De ouders van Kim D. wel die wouden hem opsluiten, en welke ouder doet dat nu als er niet iets ernstig aan de hand is.

Kim D. blijkt ook plots te lijden aan geheugenverlies en zijn advocaat stuurt nu al aan op internering. Komt dat even goed uit zeg.

Hangt het laffe zwijn uit, keert u tegen de zwakste van de maatschappij die u zeker op geen enkele manier lik op stuk kunnen geven en hangt dan het slachtoffer uit. Bovendien moet HIJ langs alle kanten beschermt worden omdat hem niets zou overkomen

straks wandelt hij vrolijk fluitend en genezen verklaart de gevangenis uit.

Klaar voor de rest van zijn leven.

Alweer een klap in het gezicht van de ouders van Korneel en Leon en natuurlijk ook in het gezicht van de families van Marita en Elza

leve Beligië leve de gerechtigheid

 

 

trouwens  hier kan men nog steeds zijn medeleven betuigen

Advertenties

stiekem

zijn er nog moeders/ouders die vermoeden dat hun zonen of dochters ’s nachts stiekem naar den unief gaan? of de vakschool? of er een encyclopedie op naleest?

Vorige week gebruikte de zoon nog geen namen deze week heeft hij het over Toh-ben (zichzelf), gu jein (nonkel Julien), KA Jien of al hij zijn best doet KAlin (Caroline) en Tei jie (opa Thierry de man van de dagmoeder.

Ook houd hij het niet meer bij 1 woordje en de hoop da gij hem begrijpt neen nu is Koek ni meer gewoon koek. Koek wordt: “Koek keuke poes” (jaja de moeder[ik dus] is zo slim geweest op de snoepkast een kat te keven) “opeope KOEK DAAH!” of als ik om te pesten de verkeerde kastdeur open “Oh Koek wèg”

ik sta stom verbaast de snelheid waarmee onze kinderen leren dag in dag uit nacht in nacht uit zonder ophouden met een gemak waarvan je op latere leeftijd alleen nog maar kunt dromen als je iets wilt leren

en als u mij nu wilt excuseren iemand roept hier ‘mamamamadinke komdeur dinke da”

mama

ik blijf maar door de krant bladeren op zoek naar antwoorden die niemand heeft en die er dus ook niet instaan.

Telkens weer opnieuw blijft mijn blik rusten op de foto van de mama van Korneel. En ik kan niet stoppen met denken: wat dacht ze “neen niet Korneel” of “mijn ventje,mijn ventje” ik hoor een onbekende stem diep in mijzelf schreeuwen, oerkreten van een moeder in levensnood.

In de donkerste uren van de nacht of op geheel onverwachte momenten overdag zie ik baby’s lachend, huilend, blij, bang, verwachtings- en hoopvol of vervuld van een onbegrijpelijke verlatingsangst. Ik probeer mij in te beelden wat die kleintjes gedacht hebben hoe hebben ze het drama in hun nog woordeloze wereld voor zichzelf  probeerde te bevatten…

Ik hou mijn kinderen dicht bij mij, ik stel de zoon zijn slaapuurtje nog even uit, héél even maar, nog even wat gestolen tijd om te knuffelen. oneindig dankbaar dat ik zo een eenvoudige dingen nog kan doen

slachtoffers

versta mij astublieft niet verkeerd. Ik wil mij op geen enkele manier in de plaats stellen van de ouders van Korneel en Leon.

Of de ouders van Kim D. Laten we toch ook even aan die ouders denken.

Maar ik ben ook een ouder, en ik veronderstel dat ik in deze dagen allesbehalve de enige ben die het verschrikkelijk moeilijk heeft.

Mijn dagen vullen zich sinds vrijdag met tranen en ruziemaken. Ik kan niets meer verdragen.

Natuurlijk is er de stress van terug aan het werk te gaan, de verhuis en de kou waarin de kinderen moeten leven wegens de mazout die op is.

Maar ook de grond die onder onze voeten is weggeslagen door een compeet onbekende 20 jarige.

De veiligheid of allesinds het gevoel van veiligheid dat nu een grote illusie blijkt.

Nergens zijn we nog zeker van veiligheid en vooral onze kinderen ons leven onze reden van leven blijken nergens nog veilig.

wie kan ons garanderen dat niet een of andere, andere gek een voorbeeld neemt aan dat 20 jarig monster? Niemand toch.

Ware het niet dat wij het inkomen nodig hebben ik nam mijn ontslag. Wie mij kent weet dat daar meerdere reden toe zouden zijn. Ik denk niet dat ik mijn werk nog echt aankan of dat ik in de spiegel kan kijken en mijzelf kan verzoenen met mijn werk.

neen ik wil mij op geen enkele manier vergelijken of in hun plaats staan ik wou alleen maar duidelijk maken dat er nog een resem kleinere, onrechtstreekse slachtoffers zijn van het drama in Dendermonde.

afschuwelijk eigenlijk hoe kwetsbaar wij allemaal zijn

Korneel en Leon

Korneel en Leon, 9 en 6 maanden.

Als ik aan mijn eigen zoontje denk op die leeftijd zie ik een levenslustig baaske. Van niemand bang. een allemansvriendje.

Misschien waren Korneel en Leon ook wel zo. Lachebekjes. Misschien hebben ze hun moordenaar wel toegelachen. Blij dat er iemand met hen wou spelen. Misschien ook waren ze angstig, voelde ze de angstaanjagende sfeer doodsbang in hun laaste minuutjes. Je mag er niet aan denken.

en dan Kim D. 2O jaar. Vind de feiten blijkbaar grappig. Gisteren kon hij er nog mee lachen. Vandaag zouden ze hem gebroken hebben. Morgen heeft hij waarschijnlijk spijt en overmorgen zal hij een slechte jeugd hebben gehad.

Wel Kim D. Jij en jij alleen heeft er voor gezorgd dat Korneel en Leon zelfs nooit een slechte jeugd kunnen hebben maar meer nog

ze zullen ook nooit een goeide jeugd hebben

geen jeugd tout court

rotzak

 

 

 

Om niet af te sluiten met iemand die feitelijk geen klote recht heeft  op een beetje aandacht.

Nog even over Korneel en Leon

het gaat jullie goed engeltjes

waarom?

13 uur ik ben mij aan het klaarmaken voor mijn eerste werkdag. De zoon is aan zijn middagdutje begonnen en de dochter ligt beneden te dutten. Ik beklaag mijzelf en vind mij de armste moeder van de wereld; ik moet mijn kindjes achterlaten.

Het nieuws begint. Meteen hoor ik de woorden drama en crèche. Mijn hart staat stil, ik voel het bloed uit mijn lijf trekken en ik denk onbewust, ik blijf thuis, geen haar op mijn hoofd dat er aan denkt de zoon of de dochter ooit nog naar een opvang of een school te brengen. Nooit!

Ik probeer het nichtje van de man vast te krijgen. Die woont in Dendermonde, haar dochtertje is een paar maand jonger dan dezoon. Haar Gsm staat af.

Heel de dag kan ik aan niets anders denken. De overlede kindjes de gewonde kindjes, de ouders, is het nichtje in orde? Hoe hebben die kindjes hun gevoeld? in de steek gelaten door mama en papa omdat die er niet waren om hen te beschermen? Ik heb heel de dag tegen de tranen gevochten. Ik kan er niet bij.

In de week heb ik nog vlammende ruzie gehad met de man. Die had volgens mij iets gedaan dat de veiligheid van de kinderen in gevaar bracht. Misschien was het helemaal niet zo erg maar omdat de man maar niet wou inzien dat het MOGELIJK gevaarlijk had KUNNEN zijn. Op een gegeve moment brulde hij me toe “GE KUNT ZE NI TEGEN ALLES BESCHERMEN”. Idd daarom net dat ik zo kwaad was omdat er een bijkomend en onnodig gevaar gecreëerd was.

Dat klopt ik ben een overbeschermende moeder, ik kom zot bij de gedachte dat we ooit op reis zouden moeten, auto’s rijden op elkaar, vrachtwagen plette auto’s treinenontsporen vliegtuigen storten neer en boten zinken. aan zee kan hij verdrinken en in de bergen in een kloof vallen. Een gewone dagelijkse autorit vind ik tegenwoordig levensgevaarlijk met al die straten van rechts, met middestrookplakkers en doorhetroodrijders.

Elke keer dat ik met mijn rakkers veilig bij de dagmoeder raak dank ik de hemel op mijn knietjes…

de kinderen zijn veilig

na vandaag ga ik als ik bij de dagmoeder richting werk vertrek nooit meer op mijn gemak zijn. Nu komt dat er nog bij: “er zal toch gene zot rondlopen…”

 

Neen ik kan ze niet tegen alles beschermen, maar God ik wou dat ik het wel kon, ik zou effectief het liefst een muur rond mijn gezinnetje bouwen tegen priesters en ander crapu dat niet met zijn fikke van kinderen kan blijven, tegen gevaarlijke chauffeurs, tegen water en vuur en zand en dalen en bergen, tegen vergif, tegen gevaarlijke planten en bijtgrage honden tegen zotte die gewoon omdat ze er zin in hebben geheel onbekende hun leven aan dingelen te slaan

 ik ben thuisgekomen om 22u30 en heb de dochter geknuffeld denkende aan de ouders die dit nu nooit meer kunnen. De zoon logeert bij een vriendin en ik heb hem nog nooit zo gemist ik wou ook hem knuffelen en zeggen hoeveel ik van hem houd want je weet nooit wat er staks gebeurd

Dendermonde vrijdag 23 januari 2009

sterkte aan iedereen die het nodig heeft

slecht gerekend

krijget nu

de mazout is op.

normaal gingen we over 3 weken verhuizen ik vermoed dat we de boel nu wel zullen opschuiven naar volgende week

allesinds de beddes ne zetel en een tafel

want ge kunt nu wel nagaan da we geen mazout meer gaan indoen dat zou te zot zijn.

kwaad? teleurgesteld? neen ni echt. content dat het geen week of 2 vroeger was met die vrieskou