hard tegen hart

de zoon heeft zwaar last van peuterpuberteit of in het engels terrible two’s. Hij heeft daar al een tijdje last van maar met de komst van Sus wordt hij ook nog eens heen en weer geslingert  tussen jaloezie en onvoorwaardelijke liefde.

Kortom het baaske weet met zijn eigen geen weg meer.

Zo heeft de zoon besloten dat hij niet moet slapen. Slapen kunje met gemak doen als je naar school moet, of moet werken of als men op pensioen is of daarna. Maar mannen van bijna 2 jaar die hebben daar geen ijd voor, die moeten de wereld ontdekken. En die moeten hun ouders tot wanhoop drijven. Als het effe kan 24/7.

Zo kommet de laaste tijd regelmatig voor dat meneertje hevig geeuwent in zijn ogen wrijft en in een onbewaakt ogenblik zegt ‘bofe’ of ‘slape’ waarop hij vanzichzelf schrikt en met hernieuwde energie door het huis stuitert en als hij “gevangen” wordt door een van zijn ouders krijsent naar boven word gebracht. Meestal smijt hij dan in razernij zijn tut weg waarop hij dan verbolgen roept “tutTUTTUUUT”

eenmaal boven heeft dan een ware veldslag plaats tussen ouder en kind, doel: de kleinste van de 2 in de slaapzak krijgen. waarna de grootste van de 2 het “muziekske” aanzet en kordaat “slaapwel” wenst.

en dan doen we wat kind en gezin zegt dat we moeten doen: niets.

  1. we schenken geen aandacht (voorzover we het aankunnen)    
  2. we halen hem niet terug uit bed
  3. als we toch naar boven moeten is het om zijn tut of beer of wat er ook het bed is uitgevlogen terug te geven en weer kordaat ‘slaapwel’ te zeggen
  4. we “fretten beneden ons kas op” hopend dat het ventje eindelijk snapt dat mannen van 2 jaar massa’s slaap nodig hebben

zo heeft de kleine ook besloten niet meer te eten of t moeten flesjes zijn per slot van rekening drinkt zus ook om te eten en dus doen we wat kind en gezin aanraad: niets

  1. we geven geen koeken of ander lekkers tussendoor
  2. we zetten hem telkens bij ons aan tafel en geven zijn bordje
  3. als hij niet wil eten wil hij niet eten
  4. we maken er geen spel van
  5. we dwingen hem niet

maar waar kind en gezin mij geen antwoord op kan geven is “wat moet ik doen als mijn zoon, die toch al zo weinig wil slapen, niet kan slapen omdat hij honger heeft, omdat ie toch al zo weinig wil eten”

  1. hem de gansen nacht door laten krijsen?
  2. hem laten uithongeren?
  3. hem met bord soep en bord patatten en al in bed laten liggen en er verder geen aandacht aan besteden?

of gewoon plooien zoals waarschijnlijk de meeste woosy ouders en hem liefdevol een flesje geven

  1. wél boven dus je voelt je een beetje machtig omdat hij toch niet naar beneden mag
  2. wél een flesje en niet een of ander lekkers waar de zoon toch niet om maalt want hij is niet zot op koek
  3. wél knuffelend en kusjes gevend en door zijn haar woelend, want het blijft toch je zoon hoe moeilijk hij ook doet, waarschijnlijk heeft hij het nog moeilijker met zichzelf, dan ik met hem
  4. wél elkaar diep in de ogen kijkend, verdinkend, want ik blijf toch zijn moeder, ook al fnuik ik de helft van zijn ondernemingszin ik blijf zijn reddingsboei

en dan gaat hij slapen uitgeput en voldaan

 

en ik ga naar beneden

 

en ik zeg wat ik denk van kind en gezin: niets…

 

slaapwél mijn rebel morgen is er nog een dag

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s