nieuwjaarswensen voor moeders met een plus

iedereen kent het wel: die dagen dat je, je een beetje schaamt voor je kind omdat het bv een woede aanval krijgt in de winkel of de wachtkamer bij de dokter. Die dagen dat je spijt hebt dat je je huis geschilderd hebt en niet behangen zodat je niets hebt om ze eens achter te plakken. Die dagen dat je zegt “en nu ga je naar de dagmoeder” en eens je ze daar hebt afgezet voel je je zowel schuldig als opgelucht ‘eindelijk eens tijd voor mezelf’

En dan heb je de moeders die het nog eens extra zwaar hebben omdat hun kind ADHD heeft, of het syndroom van down omdat het autisme heeft of een zware lichamelijke of geestelijke handicap. Ik vermoed dat deze moeders het nog een stukje erger hebben. Bij hun werkt het excuus aan zichzelf of een ander niet: hij/zij is moe, ze krijgen tandjes, tis de peuterpubertijd. Die moeders laten zich waarschijnlijk niet uitgeput in de zetel vallen als kind’lief’ eindelijk slaapt want voor hen gaat het straks niet ‘beter’. Zoon of dochter blijft straks evengoed een zorgenkindje een kindje dat je tot vervelenstoe moet verdedigen tegen over de buitenwereld gewoon omdat het hun kind is en omdat zij net als elke moeder willen dat dewereld hun kind minstens even graag ziet als zijzelf.

van morgen las ik in de ‘gazet van de bond’ het volgende gedichtje:

Toen God de moeders van Tourette/autisme/adhd-kinderen schiep, was hij al 6 dagen aan het overwerken.                       

Een Engel verscheen en zei:

“u steekt wel heel veel tijd en werk in deze exemplaren”

“Heb je de specificaties van deze bestelling al eens gezien?”

vroeg God vermoeid: “de moeder van zo’n kind moet buitengewoon goede ogen hebben, zodat ze nog kan zien hoe bijzonder haar kind is. Wanneer alle anderen verblind zijn door het syndroom.

Ze heeft ook veel meer energie nodig dan normaal zodat ze nooit opgeeft, ook niet wanneer anderen dat wel doen. Haar huid moet ook extra dik zijn om alle onrecht te kunnen verdragen en alle kritiek op haar opvoedingscapaciteiten.

Ik heb haar zelfs een sterker hart gegeven, met een groter vermogen om lief te hebben en te begrijpen.”

naar een gedicht van een moeder van een kind met Tourette-syndroom.

Dat deed mij toch even stilstaan bij hoeveel geluk de meeste onder ons hebben, onze kinderen zijn (relatief) gezond, al even relatief rustig als ze uitgeslapen zijn zelfs levende engeltjes en toch… toch kunnen we ons soms niet inhouden ons beklag te doen: ze zijn te druk (als wij geen zin hebben om te spelen, te luisteren of simpelweg met hen bezig te zijn) ze zijn te lawaaierig (als wij net dan willen telefoneren, tv kijken of praten) ze zijn te koppig (als wij net dan geen geduld of tijd hebben) ze zijn te eigengereid (als wij net dan geen oog hebben voor hun ontluikende persoonlijkheid of geen zin hebben om uit te leggen waarom we echt wel gelijk hebben) ze zijn… (als wij net dan gewoon de egoistische volwassene willen zijn)

daarom wens ik alle moeders (en vaders, maar vooral de moeders) van een kind(je) met een plus voor 2009:

een jaar vol geduld

een jaar zonder gestaar

een jaar zonder gewijs

een jaar zonder ‘geeft hem maar eens een week aan mij, tzal rap gedaan zijn’

een jaar zonder ‘bij mij zou het niet waar zijn’

een jaar zonder blikken vol onbegrip

een jaar waarin jou kind gewoon als kind word bezien

en bovendien veronschuldig ik mij bij voorbaat voor de keren dat ik met mijn wildebras mijzelf beklaag en voor de keren dat ik een blik vol onbegrip werp op een moeder met kind dat met haar handen in het haar net voor mij aan de kassa staat

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s