waarom?

13 uur ik ben mij aan het klaarmaken voor mijn eerste werkdag. De zoon is aan zijn middagdutje begonnen en de dochter ligt beneden te dutten. Ik beklaag mijzelf en vind mij de armste moeder van de wereld; ik moet mijn kindjes achterlaten.

Het nieuws begint. Meteen hoor ik de woorden drama en crèche. Mijn hart staat stil, ik voel het bloed uit mijn lijf trekken en ik denk onbewust, ik blijf thuis, geen haar op mijn hoofd dat er aan denkt de zoon of de dochter ooit nog naar een opvang of een school te brengen. Nooit!

Ik probeer het nichtje van de man vast te krijgen. Die woont in Dendermonde, haar dochtertje is een paar maand jonger dan dezoon. Haar Gsm staat af.

Heel de dag kan ik aan niets anders denken. De overlede kindjes de gewonde kindjes, de ouders, is het nichtje in orde? Hoe hebben die kindjes hun gevoeld? in de steek gelaten door mama en papa omdat die er niet waren om hen te beschermen? Ik heb heel de dag tegen de tranen gevochten. Ik kan er niet bij.

In de week heb ik nog vlammende ruzie gehad met de man. Die had volgens mij iets gedaan dat de veiligheid van de kinderen in gevaar bracht. Misschien was het helemaal niet zo erg maar omdat de man maar niet wou inzien dat het MOGELIJK gevaarlijk had KUNNEN zijn. Op een gegeve moment brulde hij me toe “GE KUNT ZE NI TEGEN ALLES BESCHERMEN”. Idd daarom net dat ik zo kwaad was omdat er een bijkomend en onnodig gevaar gecreëerd was.

Dat klopt ik ben een overbeschermende moeder, ik kom zot bij de gedachte dat we ooit op reis zouden moeten, auto’s rijden op elkaar, vrachtwagen plette auto’s treinenontsporen vliegtuigen storten neer en boten zinken. aan zee kan hij verdrinken en in de bergen in een kloof vallen. Een gewone dagelijkse autorit vind ik tegenwoordig levensgevaarlijk met al die straten van rechts, met middestrookplakkers en doorhetroodrijders.

Elke keer dat ik met mijn rakkers veilig bij de dagmoeder raak dank ik de hemel op mijn knietjes…

de kinderen zijn veilig

na vandaag ga ik als ik bij de dagmoeder richting werk vertrek nooit meer op mijn gemak zijn. Nu komt dat er nog bij: “er zal toch gene zot rondlopen…”

 

Neen ik kan ze niet tegen alles beschermen, maar God ik wou dat ik het wel kon, ik zou effectief het liefst een muur rond mijn gezinnetje bouwen tegen priesters en ander crapu dat niet met zijn fikke van kinderen kan blijven, tegen gevaarlijke chauffeurs, tegen water en vuur en zand en dalen en bergen, tegen vergif, tegen gevaarlijke planten en bijtgrage honden tegen zotte die gewoon omdat ze er zin in hebben geheel onbekende hun leven aan dingelen te slaan

 ik ben thuisgekomen om 22u30 en heb de dochter geknuffeld denkende aan de ouders die dit nu nooit meer kunnen. De zoon logeert bij een vriendin en ik heb hem nog nooit zo gemist ik wou ook hem knuffelen en zeggen hoeveel ik van hem houd want je weet nooit wat er staks gebeurd

Dendermonde vrijdag 23 januari 2009

sterkte aan iedereen die het nodig heeft

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s