zij komen niet meer terug

Korneel en Leon.

En Marita.

Hoeang blijven zij nog in ons collectief geheugen?

Hoelang mogen wij als Belgen nog rouwen? Nog kwaad zijn? Niet lang zo bijkt de maandag na de feiten liet de mijn mij weten dat het tijd was om “mijn gat onder mijn arm te pakken en voort te gaan”. want “wij hebben zelf 2 mooie kinderen”.

Klopt. Dat van de kinderen en net dat maakt mijn als moeder zo kwetsbaar. Het onverdraaglijke gedacht dat ik ze elk moment kan kwijtspelen.

Maar volgens de norm is 72 uur of  4320 minuten of 259200 seconden meer dan het maximum dat men mag rouwen. Veel te kort. Ok het zijn MIJN kinderen niet maar ik heb ergens een citaat gelezen dat op het moment dat iemand moeder wordt zij moeder wordt van alle kinderen. En dat is zo, als ik vroeger al gevoelig was ivm kinderen ben ik dat nu des te meer.

Om mij heen hoor ik mensen roepen om de doodstraf. Of om martelingen. Om ‘hem’ te straffen.

Is het al iemand opgevallen dat net degene die het meest verdriet hebben het minst roepen? De ouders van Korneel. De ouders van Leon. De familie van Marita.

Waarom?

Omdat net zij het best beseffen dat wat er ook met ‘hem’ gebeurt ze niet meer terug komen.

Korneel niet.

Leon niet.

Marita niet.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s