Maandelijks archief: maart 2009

uurtje minder? uurtje meer!

vorig weekend kon men geen krant openslaan of je las het “uurtje minder slapen kost mensenevens”

de jaarlijkse terugkerende klachten en voor en nadelen van zomer- en wintertijd.

indien het uurtje minder slaap inderdaad voor meer doden zorgt heb ik, met spijt voor wie het benijd, een aantal jaren gewonnen.

ik leef nl op de klok; zomertijd of wintertijd ik ga rond een uur of negen/tien slapen (ok toegegeven vroeger had ik daar wel last van, maar zoals zoveel jonge moeders val ik in slaap als ik nog maar mijn bed zie)

De kinderen daarintegen leven volgens HUN klok (biologisch, innerlijk, noem het zoals je wilt). maw hun 6 uur van vorige week is van de week plots een rijkelijke 7 uur geworden.

7 uur weten worden terwijl ik nog in mijn bed lig dat was lang geleden.

Dus wat mij betreft: LANG LEVE (HET ZOMERUUR)

Advertenties

tandloos-loos

Toen de zoon zijn eerste tandje kreeg vonden wij, onervaren maar oh zo trotse ouders, dat héél vroeg. Nog geen 6 maand was hij. En Natuurlijk was hij daar vroeg mee want ónze zoon, die was met alles vroeg, en goed, en snel en de beste en niet te vergeten de mooiste, dus hij had ook veruit de aller-mooiste 1ste tand in de geschiedenis.

De zoon in kwestie is bij deze serieus geklopt door de dochter. Die heeft gisteren haar laaste tandloze dag mogen meemaken. Vandaag, de juffrouw is nog maar net 4 maand en half is de eerste tand komen piepen.

De juffrouw kan er niet mee lachen trouwens want ze is serieus mottig en koortsig. Dat had de zoon niet nnoit meegemaakt tot aan zijn laatste kiezen.

Maar ach nog een stuk of 27 te gaan en dan is ze daar ook weer vanaf.

Dus vanaf nu is de dochter tandloos-loos.

voor altijd.

of het moet zijn dat ze een jaar of 100 wordt.

maar de komende 99 jaar: tandloos-loos

klutskesfrustratie

een van de grootste frustraties in ons huishouden (en héél zeker niet alleen in het onze) is de hatelijke gewoonte van de man om telkens flessen, bokalen en tetra- brikken met nog 1 klutske of 1 lekse choko te laten staan of terug te zetten onder het motto “het is nog ni leeg”

Vandaag was het weer zover, de zoon vraagt een flesje en ik neem de doos met groeimelk uit de frigo. Meer bepaalt ik haal de doos waar groeimelk ingezeten had uit de frigo. Het resterende klutske was nog geen 10cl.

wel vanaf nu maak ik er geen ruzie meer om (jaja om zo een dwazigheden maken wij ruzie), vanaf nu deel ik mijn frustratie met gans vlaanderen en hou gewoon online de stand bij

en om helemaal eerlijk te zijn zal ik ook bijhouden hoe vaak ik een leeg blikje laat staan

en om de man niet onmiddelijk op een duizelingwekkende score te zetten beginnen we vandaag vanaf nul

stand: Lege tetrabrikken: 1, Lege flessen 1

100 000 keer niets

de dochter wilt niet meer. Ze wilt niet meer liggen lijk een klein baby’tje, ze wilt rechtzitten lijk een grote madam. Daarbij vergeet de dochter 1 klein ding nl dat ze nog helemaal geen grote madam is.


Het maakt daarbij niet uit of ik de wipstoel in ligstand of half zittend zet , de juffrouw of zo u wilt de madam wringt haar in alle mogelijke bochten en met veel elleboog werk zet ze haar kaarsrecht. Als ze moe wordt of te ver opduwt kantelt ze uiteraard naar voren. Nu hoor ik julie in koor denken “MENS zet die stoel dan van den eerste keer recht” wel newsflash da héb ik al gedaan maar dat verantert niets aan de zaak dat ze dan toch nog naar voren kantelt.


Gevolg: huilbuien als ze haar kwaadmaakt omdat ze niet snel genoeg recht raakt en huibuien als ze voorover klooit. Onderbroken door een verbaast, opgelucht, trots en glimlachend gezicht als ze kaarsrecht zit.


Nu mag de juffrouw, of zo u wilt madam van mijn part gerust evolueren maar persoonlijk vind ik 4 maand en een beetje veel te jong om kaarsrecht te zitten en ten 2de het maakt er mijn leven niet bepaalt gemakkelijker op.


20 000 keer op nen dag probeer ik de dochter te overtuigen van mooi te zitten gelijk het jonge baby’s betaamt nl half liggend half zittend.


5000 keer op nen dag zet ik de dochter recht als ze weereens voorover geklooit is


1000den keren op een dag troost ik de dochter als ze kwaad en gefrustreerd is omdat ze nog niet constant kaarsrecht kan zitten.


Terwijl ik de dochter voor de zoveelste keer recht zit hoor ik achter mij iemand trots meedelen “op”


de zoon bedoelt daarmee waarschijnlijk dat de soep OP de tafel ligt OP de stoel en de grond loopt en overal OP zijn pyama is. Want “op” in de algemene betekenis van het woord ivm eten is ze allesinds niet.


Daarop beslist de dochter dat al die inspanningen ook voor haar maag te veel zijn geworden en ook zij doopt haar slaaptenue onder


Ik ben blij dat ik zonet een was gedraait heb en spoed mij in de gietende regen naar het waskot (lang leve de waskoten zonder doorgang naar het huis)  terwijl ik daar ben hoor ik plots vanuit het huis gehuil, ditmaal de zoon. Daar de zoon ook geen bleiter is en vandaag alles behalve stil kan zitten, spoed ik mij iets te snel weer naar binnen, uiteraard met de propere was nog in mijn handen binnen aangekomen heb ik al een pak minder proper was dan 2 seconde daarvoor.


De zoon zit beteutert en huilend op zijn stoel, mijn eerste gedacht is dat hij onder het bloed zit (u kent dat wel ge verwacht iets ergs en ge ZIET iets ergs) maar bij nader inzien is het gewoon een chocomond. De kleine heeft waarschijnlijk gewoon op zijn eigen vinger gebeten want meer valt er niet te ontdekken.


Terwijl de zoon mag verder smossen met zijn boterham met choco geef ik alvast de dochter een propere pyama het sein waarop zij duidelijk gewacht had om nogmaals “een kotske te placeren” op de propere kleren op de zeteldekens op…


de dochter kraait het uit van de pret en de zoon krijgt op zijn beurt een proper pyama aan. Net als ik de dochter nogmaals wil omkleden en de zoon in zijn bed wilt steken belt de wijkagent aan.


De zoon  is verbolgen omdat hij nu nog niet kan gaan slapen en keilt een grote doos met blokken door de kamer.


Nu ligt de zoon in zijn bed, de dochter heeft de opdrukpogingen gestaakt, de was steekt terug in de machine en de blokkenschade is beperkt


en als de man straks thuiskomt zal hij vragen “en … wa hebde allemaal gedaan vandaag?” en ik zal antwoorden ‘euh… nix’


want hoe legde anders uit dat er enkel soep is gekookt, nog steeds de zelfde was inzit onze zetel en de wipstoel onder de kotsvlekken zit en als ge goed zoekt nog kervel op de tegels kunt terug vinden


maar van nix doen worde we verdomt moe

facebook memories

half vlaanderen zit op facebook, of misschien wel de halve wereld.

Geen wonder dus dat men mensen uit zijn vroegste levensjaren teugvind/zoekt. Mensen die je al meer dan de helft van je leven niet meer gezien of gehoort hebt, aan de meeste heb je zelfs al decenialang niet meer gedacht.

En toch zoek je ze op, als je hun naam nog herinnert ntl. En wie blijft je bij? Je beste vrienden en je ergste pestkoppen.

Al moet ik als ik er nu zo over denk, toegeven dat het pesten in de klas redelijk subtiel was, het was meer negeren, nergens bijhoren en DAT was vooral de schult van de leraren zelf in tijden dat leerkracht worden geen pedagogisch verantwoorde acrobatentoeren vereiste.

Maar bon vrienden en vijanden dus. De eerste die ik opzocht op facebook behoorde tot de eerste groep. S. was weliswaar twee jaar ouder toch was zij zowat de enige die mij op school het gevoel gaf graag gezien te worden. Kunje wel mijn verdriet voorstellen toen zij (uiteraard) als eerste ons schooltje verliet. Man man wat heb ik toen gehoopt dat ze zou blijven zitten, of van haar ouders niet van school zou mogen veranderen 😀 (sorry S.).

Via S. vond ik A. weer en dat bracht dan weer gevoelens van jaloezie boven. Want na jaren S. voor mezelf te hebben kwam daar in het 3de leerjaar A. bij. Liet S. mij plots links liggen? Neen hoor, maar hun lievelingsspelletje werd wel “The A-team” naspelen en ik kon dat niet zien, tranen met tuiten heb ik daarom gehuilt. En A. kon het zomooi verwoorden “ge moogt wel meedoen maar gij hebt geen TV” wel A. na al die jaren even een rechtzetting: wij hadden wél TV alleen geen kabel, das een kleine nuance.

Onlangs vond ik ook C. en A. terug, jongens dezekeer, of, ondertussen mannen. A. was toen de kleinste van de klas, zijn hele lagereschool loopbaan geweest trouwens maar wel iemand naast wie ik vaak in de klas zat vraag mij niet hoe het komt, allesinds niet volgens het alfabet. A was er ook als de kippen bij op mijn potloot of gum of wat er ook viel op te rapen. En geloof mij ik liet dikwijls iets vallen. Al dan niet in express want A. had mij een van mijn eerste dagen op die school verraden. Ik was nl gevallen op de speelkoer en durfde niets te zeggen omdat de lerares zo een vieze was en gelijk had ik “kwaad dat da mens was” Ik ben trouwens nog steeds trotse bezitter van dat litteken.

Ik ben trouwens na de paasvakantie op die school terecht gekomen maw de groepjes waren al gevormt en het volgende schooljaar was ik voor ‘de nieuwe’ een “oude” en voor de ‘oude’ hoorde ik er niet bij. Dat jaar veranderde ik van een vrolijke kleuter in een grijze gefrustreerde muis. Dus beste ouders als ge ooit u kinderen van school wilt veranderen, niet in het midden van het schooljaar en ook niet bij pedagogisch onverantwoorde amateurs.

Dat kan een levenlang gevolge hebben

of hoe facebook ineens een hoop herinneringen kan ophalen

Wat niet wegneemt dat ik nog niet de moeite heb genomen iets te zeggen tegen A, C of A.

Wel tegen S, maar da was een lieve

niet gericht

volgens K & G kan de dochter nog niet gericht grijpen. Want dat is de norm. Dat kinderen van haar leeftijd nog niet gericht kan grijpen.

Maar de dochter kan al een week of 3,4 gericht grijpen. Ze grijpt zonder aarzelen haar speeltje, papa’s vinger, haar doodle, zonder dat het daarom juist voor haar ogen heen en weer geslingerd wordt.

Vandaag echter had ik liever een heel klein beetje gewilt dat K&G voor een keer gelijk had.

Ik was de dochter patatjes aan het geven maar de zoon wou ook een beetje baby zijn en dus wet zijn soja-choco ook hapjes gewijs in zijn mondje gedropt. Zeer tot ongenoegen van de dochter die zette haar recht, pakte geheel (niet) gericht haar bordje, en kiepte de inhoud over haar gezicht en dat allemaal in een record tijd van een paar 100ste van een seconde.

Op het einde van de 2de poging had de dochter genoeg en bij een van de laaste hapjes pakte ze de lepel uit de lucht, uiteraard met een vollehand in de worteltjes puree waarna vrolijk met het handje gezwaaid werd

gevolg overal niet gerichte worteljes en andere tuingroentjes.

Ik wacht met ongeduld op de moment dat de dochter gericht kan grijpen,

want het voordeel van gericht kunnen grijpen is dat je er ook gericht naast kunt grijpen

veilig?

onthaalmoeder schud baby hersenbloeding

verschrikkelijk spijtige gebeurtenis, denk je dan. Dus profs kunnen ook panikeren, denk je dan. Het kindje moet toch erg aan’t stikken geweest zijn als een gediplomeerde dagmoeder zo reageerd, denk je dan.

Maar wat blijkt nu? Het is niet het eerste incident. Waarom blijft iemand in godsnaam als onthaalouder werken als ze het niet graag doet? Toch niet voor het geld want ik ken geen een onthaalmoeder die er al rijk van is geworden. Waarom met die kleine wezentjes bijven klooien als je ze niet graag ziet? Gevoel van macht?

Toen wij van de dochter in verwachting waren en de test zo slecht waren was dat bij ons een discutiepunt “wat als ze nu gezond geboren worden maar door een of ander ongeluk worden het ‘gebrekkige’ kinderen, dan doe je ze toch ook niet weg?”

Maar ’s morgens je kindje gezond en wel bij de dagmoeder afzetten en ’s avonds een kindje terugkrijgen dat, als het al overleeft, waarschijnlijk voor de rest van zijn leven verstandelijk gehandicapt is,… wie bereid u daarop voor? wie staat u dan bij? welke keuzes heb je dan nog?Behalve voort gaan met je leven

en gebroken dromen

Klein meisje uit Herent en je mama en papa: we wensen je veel beterschap, een mooie toekomst en een klein wonder