facebook memories

half vlaanderen zit op facebook, of misschien wel de halve wereld.

Geen wonder dus dat men mensen uit zijn vroegste levensjaren teugvind/zoekt. Mensen die je al meer dan de helft van je leven niet meer gezien of gehoort hebt, aan de meeste heb je zelfs al decenialang niet meer gedacht.

En toch zoek je ze op, als je hun naam nog herinnert ntl. En wie blijft je bij? Je beste vrienden en je ergste pestkoppen.

Al moet ik als ik er nu zo over denk, toegeven dat het pesten in de klas redelijk subtiel was, het was meer negeren, nergens bijhoren en DAT was vooral de schult van de leraren zelf in tijden dat leerkracht worden geen pedagogisch verantwoorde acrobatentoeren vereiste.

Maar bon vrienden en vijanden dus. De eerste die ik opzocht op facebook behoorde tot de eerste groep. S. was weliswaar twee jaar ouder toch was zij zowat de enige die mij op school het gevoel gaf graag gezien te worden. Kunje wel mijn verdriet voorstellen toen zij (uiteraard) als eerste ons schooltje verliet. Man man wat heb ik toen gehoopt dat ze zou blijven zitten, of van haar ouders niet van school zou mogen veranderen 😀 (sorry S.).

Via S. vond ik A. weer en dat bracht dan weer gevoelens van jaloezie boven. Want na jaren S. voor mezelf te hebben kwam daar in het 3de leerjaar A. bij. Liet S. mij plots links liggen? Neen hoor, maar hun lievelingsspelletje werd wel “The A-team” naspelen en ik kon dat niet zien, tranen met tuiten heb ik daarom gehuilt. En A. kon het zomooi verwoorden “ge moogt wel meedoen maar gij hebt geen TV” wel A. na al die jaren even een rechtzetting: wij hadden wél TV alleen geen kabel, das een kleine nuance.

Onlangs vond ik ook C. en A. terug, jongens dezekeer, of, ondertussen mannen. A. was toen de kleinste van de klas, zijn hele lagereschool loopbaan geweest trouwens maar wel iemand naast wie ik vaak in de klas zat vraag mij niet hoe het komt, allesinds niet volgens het alfabet. A was er ook als de kippen bij op mijn potloot of gum of wat er ook viel op te rapen. En geloof mij ik liet dikwijls iets vallen. Al dan niet in express want A. had mij een van mijn eerste dagen op die school verraden. Ik was nl gevallen op de speelkoer en durfde niets te zeggen omdat de lerares zo een vieze was en gelijk had ik “kwaad dat da mens was” Ik ben trouwens nog steeds trotse bezitter van dat litteken.

Ik ben trouwens na de paasvakantie op die school terecht gekomen maw de groepjes waren al gevormt en het volgende schooljaar was ik voor ‘de nieuwe’ een “oude” en voor de ‘oude’ hoorde ik er niet bij. Dat jaar veranderde ik van een vrolijke kleuter in een grijze gefrustreerde muis. Dus beste ouders als ge ooit u kinderen van school wilt veranderen, niet in het midden van het schooljaar en ook niet bij pedagogisch onverantwoorde amateurs.

Dat kan een levenlang gevolge hebben

of hoe facebook ineens een hoop herinneringen kan ophalen

Wat niet wegneemt dat ik nog niet de moeite heb genomen iets te zeggen tegen A, C of A.

Wel tegen S, maar da was een lieve

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s