Maandelijks archief: april 2009

bijna

bijna was er geen dochter meer.

Bijna was ze mij verrapt.

Deze middag bij mijn moeder kroop de dochter uit haar wipstoel

hoofd eerst naar beneden

weet ik veel waarom ik mij net dan omdraaide terwijl ik eigelijk de zoon zijn bord ging vullen

maar ik had ze

nog nét

ik kon alleen maar herhalen “ze heeft de grond niet geraakt”

maar voor mijn ogen zag ik alleen maar haar hoofdje uiteenspatten op de grond.

terwijl iedereen doorging met eten viel niemand op hoe ik trilde terwijl ik de zoon zijn bord klaarmaakte, hoe ik zelf eerst een tijdje niet kon eten hoe misseijk ik was.

Ze  STOND op de grond en ze was NIET alleen zoals de voorschriften gebieden, en toch,…

ik ben nog steeds misseijk

Advertenties

“knuffelbloek”

deze morgen liet ik de zoon (jaja, totaal onverantwoord) naar Diego (met Dora) of was het nu Dora (met Diego) kijken terwijl ik de dochter borstvoeding gaf gewoon omdat het een stuk makkelijker is (maar ja onverantwoord hé, manman)

Nu gingen Diego en Dora knuffelen, met zichzelf met elkaar en met 2 brilberen (wie is er hier nu onverantwoord bezig zeg! Beren knuffelen!)

Toen het tijd werd om een middagdutje te doen vond de zoon een een nieuwe manier om het dutjesmoment uit te stellen: De broek knuffelen onder luid commentaar van “knuffelbloek, KNUFFELBLOEK!”

zolang en zohard tot hij het uiteindelijk zelf begon te geloven wat boven voor een keine (nuja) hysterische uitbarsting zorgde toen bleek dat hij van de moeder (ik dus) NIET met de broek in kwestie mocht slapen knuffelbloek of geen knuffellbloek

maar tis gedaan geen onverantwoord gedoe meer geen Diego en Dora meer

t zal hun leren

met hun geknuffel altijd

one of those day’s

je hebt van die dagen… dat je verlangend naar de klok kijkt in de hoop dat het bijna tijd is voor het middagdutje, zodat je even kan bekomen, u effe kunt zetten.

Gewoon omdat de zoon ook een van die dagen heeft.

Zo een waar hij een kaasje wilt, maar als hij het dan heeft de beker omkeert, liefst op de vloer

Zo een waar hij dan dorst heeft maar alleen de limonade wilt drinken die de man heeft laten slingeren

Zo een waarbij hij besluit dat hij best groot genoeg is om de limonade ZELF uit te schenken (niet dus)

Zo een waar hij uiteindelijk besluit dat hij toch geen dorst heeft

Zo een waarbij hij het zekere voor het onzekere pakt en de beker omdraait

Zo een waar terwijl jij de kaas en de limonade probeert op te kuisen hij vraagt of hij mag mee kuisen (niet dus)

Zo een waarbij hij dan de lege limonadefles op de digibox deponeert en daarbij niet alleen zijn vaders eeuwige haat maar ook een electrocutie risceert.

Zo een waarbij hij een film wilt zien en jij zegt “ok” zodat er eindelijk rust in huis komt en je kan kuisen

Zo een waarbij hij elke 2 minuten besluit dat hij toch niet DIE fim wilt zien (tot hij muis uithaalt)

Zo een waarbij de zoon beslist dat hij alleen met ze dochters bijtring wit spelen (zodat de laatste nog harder krijst van frustratie en tandpijn)

Zo een waarbij de dochter zich constant verslikt in de borstvoeding (met telkens een bleitconcert als gevolg)

Zo een waarbij je alles aan de kant schuift om aan de laatste restjes limonade te kunnen, en de zoon alles keihard terugschuift omdat hij net vandaag aan zijn tafel wit zitten

Zo een waarbij de man zijn bijna lege colafles op dat tafeltje heeft laten staan die dus ook keihard op de vloer valt

Zo een waarbij je uiteindelijk toch een luide “verdorie toch” laat vallen en er achter u een stemmetje herhaalt “dowie tog” ( en gij blij zijt dat je niet toevallig SHIT zei)

Zo een waarbij je dus verlangt naar hun middagdutje

Zo een, u kent dat wel

 

het is al 9 uur

(’s morgens wel te verstaan)

totaal onverantwoord deel 2

de laatstendag goed weer.

De auto staat op de oprit en de zoon gaat ‘autorije’ samen met zijn dino

ik besluit dat we vandaag buiteneten.

Na een paar happekes besluit de zoon dat hij wilt spelen. totaal onvertantwoord laat ik dat toe.

per slot van rekening is het de laaste dag mooi weer.

Per slot van rekening komt de zoon ook regelmatig een happeke eten.

Ook dino krijgt regelmatig een happeke

op het einde van de rit heeft de zoon meer gegeten dan de voorbije weken samen.

Dino ook.

en de mama (ik dus) en de papa kunnen op hun kinne kloppen

Dino heeft hun pattatjes op

dat noemen ze dan pech hebben

net als ik eindelijk in strijk-modus ga begeeft de strijkplank  het

goed het ding staat nog wel open maar enkel en alleen op de hoogste stand met als gevolg feitelijk rugpijn.

De man, met moederkesdag in aantocht, belooft plechting het rot-ding te lassen.

wel fijn zo, een man die niet zonodig een huishoudelijk kado moet kopen voor moederkesdag

wel benieuwd  of er uberhaubt een kado komt

de man durft da nogal eens te vergeten

ééntje!

de zoon heeft een nieuwe manier gevonden om zijn zin (proberen) te krijgen.

Als je iets wit afnemen en of verbieden en de zoon zijn kordate “LOS!” haalt niets uit smijt hij het sinds gisteren over een andere boeg.

hij legt zijn hoofd op zijn schouder lacht beminnelijk, steekt 1  vingertje op en zegt ‘ééntje hé’

 

Gééntje dus

totaal onverantwoord

totaal onverandwoord onze aanpak van het stoelgangprobleem.

De zoon heeft namelijk in zijn koppeke gestoken dat ‘kakavies’ is. Om hem van het tegendeel te overtuigen (nuja) staan wij overdreven enthousiast te springen, te roepen en te klappen als meneertje dan toch een drol eruitperst. En als kers op de taart (hmmhmm) krijgt hij sinds kort ook een snoepje, jawel een KAKASNOEPJE (JAAAAH flinke, hoorde ons al bezig)

zeker weten dat ik de volgende keer bij K&G regelrecht zweepslagen krijg