Dagelijks archief: 2 april 2009

niet van vreemden

De zoon heeft zijn oportunisme allesinds niet van vreemden.

Zojuist vond ik nog een doos van de verhuis die geledigd moest worden,  DE SNOEPDOOS.

Daarin de zakjes die de kinderen met sinterklaas gekregen hadden. U kent dat wel, de goedheilig man brengt te pas en te onpas bij jan en alleman de zelfde snoepjes en dan vooral nic nacjes à volonté.

Nu hoor ik mij nog tegen de man zeggen, terwijl ik hem met zijn handen in de snoepzakjes betrapte “seg zijde gij nu echt de kinderen hun snoep aan’t sneukelen”

geheel verontwaardigd antwoorde de man “maar schat, de mandarinnekes zaten ook in die zakskes. Die koekjes zijn helemaal zacht! Da gade toch ni meer aan de kinderen geven?”

en ik geef hem gelijk en denk bij mezelf dat wij toch maar geluk hebben met zo een man en vader die zichzelf compleet BELANGELOOS opoffert zodat de kindjes geen zchte koekjes moeten eten. Zijn dieet omzeep enz”

Vandaag vind ik dus die zakjes en denk (weeral) bij mezelf “oei als ze toen al zacht waren…. kzal ze maar aan den hond geven, die vindt da ni erg; zachte koekjes”

Nu moogde 3 keer raden…

zachte koekjes….

naar uw moeder luisteren loont

ok toegegeven ik was nooit ’s werelds grootste rebel maar ik heb ook nooit een prijs gewonnen als best luisterende dochter allertijden.

Alhoewel ik die, volgens mijn eigen bescheiden mening, minstens 1 keer wel verdient heb. Om eventjes af te wijken van wat ik hier feitelijk wou vertellen: mijn experiment als best luiterend gebroed ooit.

Ik was 7 jaar en mijn broertje was net geboren, tijdens mijn mama haar zwangerschapsverlof moest ik met de schoolbus naar huis. Nu was mij wel 100de keren op het hart gedrukt NOOIT een straat over te steken. Geen probleem daar de schoolbus op de hoek van onze straat stopte. Tot de dag ntl dat het een andere chauffeur was, die vlotjes onze straat voorbij reed en op de andere hoek stopte. Paniek en bleiting alom. Ik zag mij daar al tot het einde der tijden op de hoek van de straat staan. Een ander meisje die op de schoolbus zat heeft toen al haar overtuigingskracht nodig gehad om mij de straat over te krijgen.

maar die prijs, nooit wa van gezien.

En nu zoveel jaar later luister ik toch weer eens naar mijn moeder zeker. Een tijdje geleden was mijn moeder hier op bezoek en vertelde ze dat ze kervelstoemp had gemaakt en dat iedereen dat zo lekker vond.

Van de week had de man het groentepakket gekocht en zat er kervel bij. Ik had nog maar van de week kervelsoep gemaakt en de zoon was daar niet zot op. Ik had dus weinig zin om nog eens soep te maken. Toen viel mij dus ineens mijn moeders verhaal te binnen.

om een lang verhaal kort te maken, hier is iedereen zot op kervelstoemp.

wie het ook eens wil proberen hier vind je het recept of in de libelle van een paar maand geleden.

en wie ni kan lezen die mag waarschijnlijk ook gewoon naar mijn moeder bellen.

 

k vraag mij af of ik die prijs nu alsnog zou krijgen?