Maandelijks archief: juni 2009

kapoen

” ’t is wel een beetje van ne kapoen hé” zegt de juffrouw als we de zoon gaan ophalen

het understatment van het jaar

“zo een beetje”

Advertenties

wakker

Morgen mag de zoon voor het eerst een dag naar school.

Nuja ni echt een dag, een voormiddagje, héél eerlijk zelfs dat niet; feitelijk een volle 2 uur.

een proefdagje.

Ik heb deze nacht er al wakker van gelegen

Mijn kleine jongen wordt groot. Heel even dacht ik vannacht “heerlijk toch, het word in september zzo lekker rustig in huis”, zonder mijn kwebbelgat, zonder mijn schaduw, maar ook zonder de ‘mamaaah’ zonder de kusjes en knuffels wanneer de zoon er zin in heeft, zomaar,  zonder zijn zitstakingen omdat hij iets niet mag of net iets moet.

Vanaf september ben ik nog minder het centrum van zijn wereldje.

Zal zijn spraak zo snel die grappige uitspraken verliezen zoals “uitdoen” ipv “opendoen” of “dinogroot” voor al wat voor hem reusachtig is

en onmiddellijk had ik iets van “foert, hij blijft thuis bij mij, mijn babietje”

maar dat kan natuurlijk niet want hij wordt groot, zowiezo

dus hoop ik maar dat hij geen pester wordt, maar ook en vooral niet de gepeste, dat hij niet achter raakt maar ook niet teveel voor zodat hij zich verveelt, dat hij geen (dodelijke) ongelukken tegenkomt op de speelplaats en vooral dat zijn schooltijd een leuke tijd wordt.

het gaat je goed mijn grote jongen in de grote (lange) schoolwereld

 

 

maar het neemt dus niet weg dat ik wakker lig, en huil om mijn babietje dat nù al zo groot is

 

 

stoere trees

Poesje Auw

volgens de zoon noemen alle poesjes “poesje auw” toegegeven mijn eigen schuld, al spreekt in mijn voordeel dat ik 6 jaar geleden niet wist dat ik vandaag de dag moeder zou zijn van een koppel kinderen en dat de naam “océan” voor verwarring zou kunnen zorgen.

Bon Poesje Auw dus

wij hebben een nest jonge katten, een nest dat tot op vandaag wel op de belangstelling van de zoon kon rekenen  maar gevrijwaard werd van zijn kleine vingertjes wegens ‘toch een beetje bang’.

Tot vandaag dus… tot groot jolijt van de zoon en iets minder groot jolijt van de kittens in het algemeen en 1 kitten in het biezonder: Poesje Auw.

Nu moet u weten dat kittens anatomisch perfect gebouwd zijn voor kleine handjes: er zit daar nl een harde uitstulping aan die voorkomt dat het dier in kwestie uit die handjes zou kunnen glijden. Bij ons volwassenen ook gekend als “de kop”

Zo kwam de zoon dan ook vanmorgen naar buiten onder luid gejoel van zijn eigen  “MAMAAA! KIJK POESJE AUG GEFANG”

Poesje Auw zag er inderdaad nogal gevangen en zodoende niet al te gelukkig uit.

Voor ik goed en wel kan reageren stevent de zoon naar de dochter en verkondigt al even stillekes “KIJKES SUS ISSE POESJE AUW” waarop het al half gewurgde schepsel nu ook neg eens langs het andere uiteinde word belaagd door babyhandjes die, onder luid gekraai, de staart hebben ontdekt.

Ik besluit het schepsel maar uit zijn benarde situatie te redden en voorkom een vierendeling (of allesinds een 2deling) door de handjes van de dochter van de achterhand te halen. Daarbij bijgestaan door het commentaar van de zoon “NEEN SUS, Poesje Auw mijn”

Ondertussen probeer ik de zoon een kleine les Poesjes vasthouden bij te brengen en laat weten dat je Poesje Auws niet aan de nek maar onder de poep moet vastpakken omdat dat anders “auw” doet.

De zoon hoort wel de klokken luiden maar de klepel is nog danig zoek waarop het poesje Auw in kwestie vanaf nu ondersteboven meegezeult word

ik moet zeggen ik heb poesje auw geen een keer horen protesteren, al kan het ook met de doodsangst te maken hebben dat het moet doorstaan of misschien omdat de zoon uit liefde zijn kiri-kaasje deelde.

Wist U trouwens dat kleine poesjes in een ballenbaan pasten? Neen? Ik ook niet. Tot vandaag dus. Waarbij de zoon Poesje Auw zonder veel problemen keer op keer door de baan “duuwde”. Wederom wil ik het scharminkel redden waarop het ondakbare schepsel zelf de baan inklautert.

Tempis hij moet het dan zelf maar weten

update’s

nieuwe foto’s op http://picasaweb.google.com/ismarino1

update’s

nieuwe foto’s op http://picasaweb.google.com/ismarino1

voor (nog) eens en voor altijd KLUTSKES TELLEN NIET

aan alle mannen op de wereld (groot en klein)

als uw moeder of uw zus

uw vrouw of uw minares

uw buurvrouw of uw juf nederlands

uw dochter of uw grootmoeder

het nonneke om den hoek of de kassierster u het volgende vragen

‘lege flessen/brikken uit de frigo en nieuwe uit de kelder halen (zeker da laaste)

bedoelen ze niet dat die fles KURKDROOG moet zijn

bv als ze de groeimelk in de papfles gieten en ze komen nog niet aan 20cl -> er had allang een nieuwe moeten bovenstaan

als ze melk bij hun koffie wil gieten en er komt nog 1 druppelke uit -> geen kat die gelooft dat gij die fles daar ECHT halfvol had teruggezet

zijn die dallekes van de colafles nog het enige van de fles waar kleine (lichtbruine) plasje te bemerken vallen (al dan niet met een vergrootglas) -> ZO erg is de crisis nu ook weer niet

dus nu voor de ALLERLAATSTE KEER

Haalt gotterdomme een nieuwe fles uit de kelder (of waar bij u zich ook de berging bevind)

welopgevoed maar mét toupé

“oei mama messe val”

‘ja het mes is gevallen po…’ “asebief mama”

(kleine glimlach mijnentwege) ‘ dank u poppetje’

“gaag gedaan”

‘ euh.. gaag? Oh “graag gedaan” ma gij zijt toch een schatje hé’ (brede glimlach mijnentwege)

“JA HOO” (vettige grijns van de kleine erbovenop)