Poesje Auw

volgens de zoon noemen alle poesjes “poesje auw” toegegeven mijn eigen schuld, al spreekt in mijn voordeel dat ik 6 jaar geleden niet wist dat ik vandaag de dag moeder zou zijn van een koppel kinderen en dat de naam “océan” voor verwarring zou kunnen zorgen.

Bon Poesje Auw dus

wij hebben een nest jonge katten, een nest dat tot op vandaag wel op de belangstelling van de zoon kon rekenen  maar gevrijwaard werd van zijn kleine vingertjes wegens ‘toch een beetje bang’.

Tot vandaag dus… tot groot jolijt van de zoon en iets minder groot jolijt van de kittens in het algemeen en 1 kitten in het biezonder: Poesje Auw.

Nu moet u weten dat kittens anatomisch perfect gebouwd zijn voor kleine handjes: er zit daar nl een harde uitstulping aan die voorkomt dat het dier in kwestie uit die handjes zou kunnen glijden. Bij ons volwassenen ook gekend als “de kop”

Zo kwam de zoon dan ook vanmorgen naar buiten onder luid gejoel van zijn eigen  “MAMAAA! KIJK POESJE AUG GEFANG”

Poesje Auw zag er inderdaad nogal gevangen en zodoende niet al te gelukkig uit.

Voor ik goed en wel kan reageren stevent de zoon naar de dochter en verkondigt al even stillekes “KIJKES SUS ISSE POESJE AUW” waarop het al half gewurgde schepsel nu ook neg eens langs het andere uiteinde word belaagd door babyhandjes die, onder luid gekraai, de staart hebben ontdekt.

Ik besluit het schepsel maar uit zijn benarde situatie te redden en voorkom een vierendeling (of allesinds een 2deling) door de handjes van de dochter van de achterhand te halen. Daarbij bijgestaan door het commentaar van de zoon “NEEN SUS, Poesje Auw mijn”

Ondertussen probeer ik de zoon een kleine les Poesjes vasthouden bij te brengen en laat weten dat je Poesje Auws niet aan de nek maar onder de poep moet vastpakken omdat dat anders “auw” doet.

De zoon hoort wel de klokken luiden maar de klepel is nog danig zoek waarop het poesje Auw in kwestie vanaf nu ondersteboven meegezeult word

ik moet zeggen ik heb poesje auw geen een keer horen protesteren, al kan het ook met de doodsangst te maken hebben dat het moet doorstaan of misschien omdat de zoon uit liefde zijn kiri-kaasje deelde.

Wist U trouwens dat kleine poesjes in een ballenbaan pasten? Neen? Ik ook niet. Tot vandaag dus. Waarbij de zoon Poesje Auw zonder veel problemen keer op keer door de baan “duuwde”. Wederom wil ik het scharminkel redden waarop het ondakbare schepsel zelf de baan inklautert.

Tempis hij moet het dan zelf maar weten

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s