Damian

Damian, Britt,  in oostkamp een jongentje van wie er geen identiteit is vrijgegeven en dan nog alle kindjes die het nieuws niet halen.

Op Damian’s engelenmis was er amper volk want de ouders woonden er nog niet zolang. Dus zelfs in de dood staat het kindje alleen. En wie er dan wel was maakte ruzie, over wie er wel en niet mocht zijn. Ze zouden hun moeten schamen.

Ik stop ermee. Ik lees geen kranten meer. Als ik zo iets zie staan is het sterker als mezelf, ik MOET het lezen, niet uit een soort wellust maar omdat ik ergens tussen mijn maag en hart een knoop voel omdat het voelt dat ook MIJ die kinderen koud laat als ik het niet lees ook al ga ik er kapot van. Want tekens weer lopen de tranen vrijuit, telkens weer lig ik ’s nachts aan hen te denken, tekens weer vraag ik mij af hebben ze afgezien, hebben ze hun afgevraagd “waarom” en “zien ze mij dan ni graag”

neen ik moet ermee stoppen

 

Damian, Britt en al de anderen, het gaat jullie goed…

daar…

 ergens…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s