té gék

ik moet (mag) voor mijn werk een aantal cursussen volgen

in brussel

wel te verstaan

da ligt lekker centraal in het land

dat is op zich ntl waar maar ik woon helemaal ni dicht bij da centrum en dus zijn da lange trippen

nu heb ik ten eertse nog de ‘sjans’ dat de man ook in ploegen werkt dus ik moet maar 1 keer per dag rushen of omde kinderen op tijd bij de dagmoeder opt school en mezelf op den trein te krijgen en dan komt de papa ze op hun gemak ophalen of om ’s avonds op tijd thuis te zijn om ze van’t school en de dagmoeder te halen terwijl ze ‘smorgens lekker konden uitslapen.

Deze morgen stond ik in brussel in de metro ingeklemt tussen een jonge moeder en een jonge vader (duidelijk ni van het zelfde kind, trouwens misschien was het nog maar een vader in spé zo goed was ik niet helemaal mee)

De jonge moeder bekloeg zich allesinds dat haar zoontje die nacht misschien wél maar 1 keer was wakker geworden maar dat haar man volgende week een week naar ialtië moest en dat ze nog niet wist hoe ze dat allemaal ging regelen bovendien had ze geen zin om haar laaste vakantiedagen op te hangen aan de opvang van haar zoontje gedurende die week.

Toen had ik zo iets: feitelijk zijn wij toch een bende dikke egoïstische gelukzakken hé?

mijn man en ik zien elkaar niet zo héél veel maar we zijn er bijna altijd voor de kinderen, mevr Metro heeft eind september nog 7 verlofdagen staan en kan vrijelijk kiezen tussen één week stressen en haar verlof verder opsparen of haar verlof opnemen en met haar zoontje door te brengen.

Ondertussen dacht ik aan al die (om een of andere reden) alleenstaande moeders (of vaders) die zelfs niet kunnen overwegen die stress-momenten gewoon op te vullen met verlof die dag in dag uit moeten overwegen hoe ze de boel geregeld krijgen die ’s morgens én ’s avonds moeten rushen.

maar ook hoe gelukkig ik mijzelf mag prijzen dat ik op 4km van mijn werk woon 2minuten mét de auto (jaja zo leeg ben ik wel) mijn werk is amper gedaan en ik ben alweer thuis. als ik naar Brussel moet ben ik per dag 4 uur meer kwijt

 

ewel aan al die forensers: sjapo

 

en terwijl mevr Metro zich druk maakte om haar komende stress week en ik mij afvroeg of ik wel op tijd thuis ging graken vond een paar km verder iemand het nodig zijn dochtertje te vermoorden als verdiende straf voor zijn vriendin. Nu dan liever mijn mevr Metro die ziet haar zoontje tenminste graag

Advertenties

Een Reactie op “té gék

  1. valt hier reuze mee hoor dat stressen smorgens en savonds… heb wel de luxe om ook heel dicht bij mijn werk én de crèche te wonen en niet aan vaste uren gebonden te zijn. Als uk plots ziek wordt dàn echter…
    ben wel benieuwd wat dat gaat geven om alleen voor 2 ukken te moeten zorgen… wordt nog een leuke uitdaging, zeker omdat tiemen als ik terug aan het werk moet ook naar school zal beginnen gaan… en ik er dus een afzet en ophaalpost bijkrijg… we zien wel hé.. carpe diem… beste levensmotto ooit 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s