1

Morgen is het precies 1 jaar geleden dat ik terug aan het werk ging na mijn zwangerschapsverlof

Hoe ik dat zo precies weet? Ik vrees dat ik dankzij Kim Degelder nooit meer zal vergeten welke dag ik terug aan het werk ging

Over Precies 24 uur en 14 minuten zal het 1 jaar geleden zijn dat ik mijn schoenen aan het aandoen was met een half oog op de klok hopend dat de man bijna thuis zou komen. Op dat moment was mijn grootste zorg nog of alles wel goed zou gaan of ik de dochter niet teveel zou missen of vader en dochter elkaar wel gingen liggen zo onder hun tweetjes onder toeziend oog van de zoon.

over 24 uur en 15 minuten is het 1 jaar geleden dat ik niet meer wist waar mijn hoofd stond, dacht ik dat de VRT een macabere grap aan het uithalen was probeerde ik de man zijn nichtje te bereiken om te horen of haar dochtertje wél ok was.

Over 3 dagen zal ik instorten omdat blijkt dat KdG op amper een paar meter van mij zit omdat ik mij een slechte moeder vindt omdat ik de kinderen achterlaat bij een dagmoeder met “Het Monster Van De Dag” op een paar minuten afstand.

gedurende het volgende jaar gaat het leven gewoon voort de dochter wordt 1 jaar, iets wat Leon en Korneel nooit zullen meemaken ze leert (loop)fietsen, stappen, babbelen in het komende jaar zal zij (hopelijk en hout vasthouden) nog zoveel meer leren waar deze twee jongentjes nooit meer aan toe zullen komen

in de loop van dat jaar werd ook KdG weer een jaartje ouder met af en toe zijn capsones die met de mantel der liefde worden toegedekt hij is immers geestelijk niet zodanig gezond ook zijn leven gaat voort, waarschijnlijk stukken gemakkelijker dan voor zovele andere mensen

volgens de wetenschap wordt het nu makkelijker omdat men gedurende een jaar al eens alle feestdagen heeft gepaseert zonder de geliefde die men onherhoepelijk moet missen, ik hoop het van harte voor de families van Leon en Korneel, want ik vermoed dat men dankzij de media er niet in zal slagen de dag  van morgen te “vergeten”

Aan de getroffen families wil ik dan ook mijn grootste steun wensen morgen en veel sterkte

vanuit het diepste van mijn hart

Advertenties

4 Reacties op “1

  1. pff, erg hé; tzullen mijn zwangere hormonen wel zijn maar ik heb mijn uk vandaag niet naar de crèche gedaan. Hij is bij zijn meter die ook haar andere metekind ging opvangen omdat die mama het ook niet zo zag zitten vandaag.. die arme ouders van die kindjes en de familie van de verzorgster, moet een héle moeilijke dag voor hen zijn vandaag…

  2. De nacht van dinsdag op woensdag een epilepsie-aanval gehad. De schoonmoeder vond dat Philippe Manonke maar naar de kribbe moest brengen zodat ik goed kon uitrusten…
    Ikke rusten??? Wetende dat mijn bijna 6 maand oude baby in de kribbe is waar één of andere snoodaard in het begin van deze week een laptop en de handtas van de verpleegster is komen stelen… Ok, ok… het is materieel en niets in vergelijking met Dendermonde vorig jaar.

    Maar

    Als iemand met de kwade bedoeling “stelen” op klaarlichte dag in een kribbe kan rondlopen… kan iemand anders met een andere kwade bedoeling dat ook.

    Dus ikke naar mijn schoonmoeder luisteren??? Zòòò-òòòt !!! Manonke is drie dagen bij haar oververmoeide mama met stramme spieren en barstende hoofdpijn gebleven. Maar wetend dat mijn kindje in veiligheid was… dan vergeet je als mama toch effe alle pijn (en anders is er ook wel mister Dafalgan)

    Verbaasd?

    • Bé & Sandra

      Ik verbaast neen hoor ik was trouwens zelf ook thuis met mijn kindjes in (relatieve) veiligheid mét dank aan de staking in mijn geval maar ik had anders wel verlof genomen en Bé misschien ligget wel aan onze hormonen maar misschien ligget wel gewoon aan het mama zijn dat ons willens nilles super gevoelige wezens maakt, maar maakt dat nu net niet van ons MAMA’s?

      en Sandra’tje wa u betreft ben ik wel verbaast feitelijk wa is er gebeurt met de pijlen en de boog? 😉
      BTW welkom back in internet-world kem je gemist en zoals u wel is opgevallen ben ik geen telefoon type 🙂

      • Met de pijlen en de boog… wel… Boog nog steeds in rechterhand, pijltje nog steeds in linkerhand… maar nog niet helemaal in staat om pijltje op de draad te leggen en de boog op te spannen. Nog steeds zelf aan het uitmaken in welke richting ik het pijltje zal richten… Misschien met de punt naar mezelf 🙂 Komt Manonke altijd bij mama !!! 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s