Maandelijks archief: februari 2010

what’s in a name

“WaTT isss jouwww naammm”  vraagt de zoon sterk articulerend

“eummmwatte?” vraag ik hem, mezelf tegelijkertijd afvragend waar hij dàt nu weer vandaan heeft? Bij mijn weten ging het van de week op school over knoppen en ritsen niet over ‘stel u moeder eens rare vragen en doe dat overarticulerend’

“OEWAT ISSSS UUUWWW NNAAAAMMM?” herhaalt het baasje

‘MAMA’ antwoord ik hem

“NEENNNN, OEWAT ISSS UWWW NAAMMMMMM?” verduidelijkt hij terwijl hij met zijn ogen rolt en zich duidelijk afvraagt waar hij het aan verdient heeft om een moeder te hebben die zodanig debiel is dat ze zo een simpele vraag  niet begrijpt. (toen had ik het al kunnen weten: een 3 jarige leg je nie zo maar even in de luren)

Bijna antwoord ik hem ‘Isma’ maar ik bedenk mij plots dat het amper 3 jaar geleden is dat ik dat klein betwetertje uit mijn lijf perste, uberhaubt zonder de eerste beste vroedvrouw of  de man zelf te wurgen als dank voor hun compleet misplaatste ‘aanmoedigingen’. Een prestatie die, naar mijn bescheiden mening mij het recht heeft gegeven op de minieme  vorm van respect heeft opgeleverd voortaan  met het woord ‘mama’ aangesproken te worden (toch door mijn kroost). Dus besluit ik het hem niet te makkelijk te maken “Mijn naam is Ismaela” zeg ik hem.

“Ja” antwoord hij alsof dat iets is dat hij al Jàààààren weet “MelaMela”

waarop hij met zijn stift op zijn plasticine mes “schrijft” ‘MelaMela’

Zich plots ook herhinnerend dat ik niet van de slimste ben en dus melt hij voor de zekerheid nog eens mee “JOUWWWWW NaaaaMMMMM isSsss MELAMELA”

juist ja mijn naam is Ismaela of Isma of dus MelaMela maar voor U beste jongen is mijn naam MMMAMMMMA

’t is maar da get weet

gewoon jaloers ja

omdat de gazet laat weten dat vrouwen slimmer zijn dan mannen http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleid=DMF20100224_031 😉 moesten de mannen zonodig de commentaar leveren dat het nu bewezen is dat “vrouwen meer nutteloze weetjes kennen dan mannen” 😉

men had het kunnen weten

Maar bon,wat is nutteloos hé. Stelt nu es da ge volgende week tegen ne seriemoordenaar oploopt die u zegt dat hij u 10 trivial vragen gaat stellen en als ge er 5 juist hebt dan moogde blijven leven. HA! dan is da plots ni meer zo nutteloos hé.

Wa mij betreft zijn nutteloze weetjes zo een beetje gelijk bewijzen dat iets niet bestaat. Nl. ge kunt da niwant ge weet nooit dat ge ze ooit gaat kunnen gebruiken of dat wat ge dacht dat niet bestond plots opduikt.

denkt maar eens aan Nessie.Tis toch niet omdat zij/hij nog nooit gezien is door een wetenschapper of nog nooit door iemand met een fotoapparaat (of toch niet door iemand met een deftig fotoapparaat) en tis toch ook ni omdat net nu dat iedereen een semi-profesioneel-halfautomatisch-reflexcamera-met-zoom-mogelijkheden-tot-achtenzeventigduizend heeft ze/hij niet meer opduikt dat ze/hij niet bestaat. Da kan gewoon allemaal toeval zijn.

enfin da omte zeggen da de mannen gewoon jaloers zijn

omdat ze ni tegen hun verlies kunnen

en omda wij slimmer zijn

maar dat ntl allemaal terzijde

superheld

de zoon kijkt naar een tekenfilm waarvan de zebra een superheld is, enfin vandaag is de zebra een superheld.

plots draait de zoon zich om en vraagt met een bezorgde frons op zijn gezicht: “mama, ik ook een superheld?”

ik stel hem gerust “dat is zeker pop JIJ bent MIJN superheld”

waarop de zoon breeduit lacht en zich opgelucht weer op de zebra in kwestie concentreert.

even later vraagt hij of ik zijn pennezak wil openen

mijn superheld

Mama Toch!

“Mama Toch!” kweekt de zoon door het huis zijn handjes al dan niet in zijn zijde.

“maar mama toch” zucht hij op een toontje waarvan ik dacht dat het voorbehouden was voor moeders. Vol genegenheid en begrip en wetende dat je het object van je frustratie zowiezo onvoorwaardelijk liefhebt.

Persoonlijk vind ik da zoon zijn aandacht dan misschien wel lief en meestal wel grappig maar zijn timing laat soms te wensen over.

als de zoon voor half Brugge kweelt (terwijl ik niets vermoedend  naar ’t WC wil gaan)

“MAMA JE BROEK ZAKT AF, (*sugt*) MAMA TOCH!”

voel ik mij een ietsiepietsieheelkleinbeetje in mijn bloot gat gezet

letterlijk en figuurlijk dan deze keer

geitenwollensokken

U kent ze wel: de studenten

de geitewollesokken bij uitstek

de toekomstige redders vande wereld

zo waren wij vroeger wel allemaal. Elk van de 250 “astridiaantjes” ging en zou zonder twijfel ooit wel eens de wereld redden.

Nu zovele jarenlater bekijken we vanuit onze luie zetel de beelden uit Haïti en bedenken we wel hoe erg we het vinden maar ook hoe blij we zijn dat het ver van ons bed is. In de bank staan we te twijfelen zouden we nu wel of niet 30€ storten zototaal niet met het oog op onze toekomstige belastingsbrief.Aan de kassa van de winkel vragen we ons af hoe we de vriendelijke kassadame al even vriendelijk kunnen afwimpelenals ze ons voorstelt om een bijdrage te leveren.

Oh ja we gaan ooit nog wel eens de wereld redden maar niet vandaag, past gewoonweg niet.

Maar 1 van die 250 is haar oude dromen niet vergeten, die maakt wel gewoon even tijd en die trekt gewoon ter plaatse

Wat ze daar precies gedaan heeft? Geen idee. Maar verdorie allesinds véél méér dan ik uit mijn luie zetel.

Meid: Hoedje af en mijn oprechte bewondering.

en de geitewollesokken? die zijnbij mijondertussen ook gewoon van katoen