Maandelijks archief: april 2010

aan alle vroedvrouwen

bij deze al mijn excuses. Tzal nodig zijn.

Ik hoor het mij nog zo schoon zeggen tegen een voormalig kotgenootje, dat toeval of niet, ondertussen zelf vroedvrouw is: “Al da gekeel als ge bevalt das toch voor niets nodig? We zijn per slot van rekening ook maar zoogdieren en hoorde gij een ander dier zo ne sirk afsteken al ze bevallen??? neen toch? ewel als ikzo te keer ga als ik ooit moet kopen er komt geen 2de al wast maar uit eerlijke schaamte”

Wel met die eerlijke schaamte heb ik niets niemendal geen rekening gehouden.

Ik keel de hele kliniek bij elkaar. En iedereen die ook maar in de buurt komt deelt in de klappe. Bij wijze van spreken dan, want (tot nu toe) heb ik nog geen letterlijke klappen uitgedeeld.

Ik zou graag willen zeggen dat ik mij deze keer ga gedragen. Maar ik vrees er een beetje voor. Enfin ik vrees er heel erg voor. Ik heb zo een flauw vermoeden dat ik weer een resem vieze vuile woorden en vervloekingen over al die vrouwen met de beste bedoelingen ga spuien.

Ok feit is dat ik een ongelooflijk kleinzerig mens ben. Ik kan absoluut niet tegen pijn ik heb een bloedhekel aan pijn en pijn mag misschien een functie hebben en ik snap da heel goe als ge met uw pollen in’t vuur zit dat er zoiets als pijn moet bestaan maar bij een bevalling ontgaat de functie van pijn mij. Naast vloeken en schreeuwen probeer ik ook nog eens weg te lopen. Wat vanuit een ander zijn standpunt gezien misschien grappig mag overkomen maar ikveronderstel dat het voor de vroedvrouwen van dienst iets minder grappig is.

Bovendien ben ik bang. Doodsbang, om maar eens een luchtige woordspeling te gebruiken, om dood te gaan. Want ik ben van nature uit een doemdenker en beneveld als da ik ben door de pijn is dat toch de enige gedachte die op dat moment door mijn hoofd speelt. En die gedachte wordt bij elke bevalling erger want ondertussen zijn er steeds meer kinderen die moederloos kunnen achter blijven.

Toegegeven als het nog maar pas achter de rug is ben ik ook de allereerste om mijn welgemeende excuses aante bieden. Want ik heb het overleeft (jeeuj) en de pijn is ookal piepedada. Niet dat ge da direct vergeten zijt zoals de verhaaltjes u willen wijsmaken laten we eerlijk zijn tis ni da ge effekes uwe vinger hebt geplet ofzo.

Maar bon nu da ze verwittig zijn op wat hen een van de komende dagen te wachten staat kunnen ze ook al op voorhand excuses krijgen, niet dat de arme schapen van dienst dit hier gaan lezen maar er zal wel ergens iemand dit lezen die ergens iemand kent die vroedvrouw is. Bovendien ben ik ervan overtuigd dat alle vroedvrouwen met volle maan samenkomen om zich ritueel te reinigen van alle vervloekingen die ze over hunne kop hebben uitgestrooid gekregen de voorbije 28 dagen. En als zodanig gaan die excuses dus wel terecht komen.

En wie een van de komende dagen in gent een kabaalvan jewelste hoort: tis ik

ge weet niet waar ge aan begint

“ge weet niet waar ge aan begint” krijg ik steeds vaker te horen, lichtelijk laat als get mij vraagt gezien het feit dat het 3de zich binnen een koppel weken al aanbiedt ook nogal ongepast aangezien wij er geen geheim van maken dat we graag 4 kinderen willen.

Vreemd ook dat deze commentaar zich zonder uitzondering uit de mond perst van mensen met géén, één of 2 kinderen dus het is mij een raadsel hoe deze mensen wél weten waaraan ik begin.

En nog vreemder dat de mensen met 3, 4 of zelfs 5 kinderen nog nooit gezegd hebben dat ik niet weet waar ik aan begin. Of misschien gniffelen die wel in hun vuistje “nog iemand die met open ogen in haar ongeluk loopt”

De eerste categorie mensen vragen mij ook constant of ik wel besef wat ik allemaal moet opgeven voor mijn kinderen? Of  ik besef hoelang ik in de pampers en de pubertijd ga zitten? laten we ook niet vergeten dat een aantal mensen het ook nodig achten nogal dinigrerend op te merken “ah! 4!  das voor de belastingen natuurlijk” en “zijde ni beschaamd? wa gade nu doen lijk de turken van het kindergeld leven?” of nog “in dees tijden zoveel kinderen op de wereld zetten ge moet zot zijn”

of dé CLOU “ha uw 3de? een ongelukske dus”

neen de pamper en puber tijden kan ik niet inschatten ok de pampertijden kanik een beetje inschatten pubertijden niet.

ja kinderen kan ik inbrengen in de belastingen omhet zo maar eens te zeggen maar laat ons eerlijk zijn: niets, maar dan ook niets kunde voor zoveel inbrengen inuw belastingen dan dat het gekost heeft. bovendien als ge kinderen moet nemen voor uw belastingsbrief  waar zijde dan mee bezig?

ja ik krijg kindergeld net zoals iedereen met kinderen trouwens en net zoals iedereen met een beetje gezond verstand zou moeten weten komde met kinder geld alleen niet rond dus neenikga niet stinkend rijk worden op de kap van de gemeenschap. bovendien werk ik ook nog altijd wat niet bepaald zal betekenen dat we het met kindergeld alleen redden.

wat betreft “dees tijden” wanneer waren het dan wel goede tijden om kinderen op de wereld te zetten? toen we nog in grotte woonden en met knotsen elkaars kopinbeukten? of toen we in lemen hutten hokten samen met het vee en de ratten? of tijdens de 100 jarige oorlog? tijdens de hongersnoden of de pestepidemies? de 1ste of de 2de wereldoorlog? de crisis uit de jaren 70 of de opkomst van AIDS? als we hadden moeten wachten op de enige echte goede tijd om kinderen te krijgen we waren allang uitgestorven.

Wat betreft dingen opgeven das mijn persoonlijke keuze, ja ik zou wat vaker op restaurant gaan maar dat we het niet doen heeft weinig te maken met de kinderen. Mijn moeder komt met veel plezier eens babysitten maar wij, de losers van ouders, zijn nog niet zover dat we de kinderen met een gerust hart achter laten. Zo zijn we dan weer wel: een stelletje mietjes. Maar Vandaag de dag op de kinderen steken dat ge iets moet opgeven gezien de anticonceptiemiddelen die er beschikbaar zijn gezien een netwerk aan babysits en kinderopvang is het de keuze aan de ouders of ze veel of weinig opgeven.

En neen nummerke 3 was geen ongelukje, hij was wel degelijk gepland, uitgerekend, en om het maar eens plattekes gezegd gepoept op den dag dat de computer zei dat er gepoept moest worden. Als er al eentje een “ongelukje” was was het nummerke 1. Indie zin dat hij niet gepland was,maar aangzienwe beide volwasssen zijn wisten we ook wel wat er zou kunnen gebeuren als ge geen anticonceptie gebruikt. Niet gepland maar wel gewenst dus.

En wat de toekomst brengt: neen daar heb ik geen idee van misschien puberen ze er wel serieus op los maar misschien valt het mee. Wieweet zal blijkendat de dochter ooit een tienermoeder wordt maar ze kan net zo goed topadvocate worden en misschien slaagt ze er wel in beiden te combineren? weet u het? ik allesinds niet. Misschien krijg ikwel grijs haar als blijkt dat eenvan de zonen bandwerk in een fabriek gaat doen maar misschien wordt hij ook wel 1ste spits in een of andere topvoetbalploeg. Wat zegt u glazenbol want de mijn doet het even niet.

Dus neen, ik heb geen idéé waar ik aan begin met 3  of met 4 maar eerlijk gezegd ik wist ook niet waar ik aanbegon met 1 of met 2. Ik heb danook bewondering voor de ouders van 1 of 2 kinderen die mij nu zo rijkelijk waarschuwen en die duidelijk wel wisten waar ze aan begonnen.

Maar bon zoals dus aangehaald hierboven mijn glazen bol is stuk. Ik gok dat zoonnummer2 op 7 mei geboren wordt. En wat zegt jullie glazen bol?

niet te vergeten

bij deze zwangerschap lijkt de tijd op eenof andere manier veel sneller te gaan dan bijde vorige

zokomt het dan ook dat ik met nog 2 weken een half te gaan nog een paar dinkskes moet doen

1) bed van zoon nr 1 afbreken vanonder tot boven afschuren verhuizen en terug in elkaar zetten

2) achter een park en parkmatras gaan en opzetten

3) kleertjes wassen en strijken (met dank aan mijn mama omtoch al een doos of 2 te preparen zodat het kind dan misschien wel naakt ter wereld komt maar dus niet de eerste weken eveneens naakt moet doorbrengen)

4) de toekomstige meter eindelijk eens de geboortelijstcoordinaten doormailen zodat ze niet vanop haar eigen  kraambed nog een kadootje moet gaan halen

5) eens goed nadenken waar ik de kleren uit punt 4 ga opbergen alle kasten zijnlijk ingebruik

6) dringend eens naar het kraamzorgcentrum, de apotheek en de cm dienstenwinkel gaan en alles in huishalen voor een eventuele thuisbevalling

7) een zak klaarmaken voor een eventuele ziekenhuisbevalling

8) geboortekaartjesenvelopen schrijven

9) doopsuiker voor zoon nummer 1 zijn klas klaarmaken

10) de nummer van de vroudvrouw eindelijk in mijn GSM opslaan

11) het nummer van de man zijn werk inmijn GSM opslaan

12) bij mijncolegas tjekken wie wanneer de nacht heeft zodat ik alternatieven heb als ik moet vertrekken en er nog geen andere opvang is voor de kinderen

13) mij eindelijk eens realiseren dat 2 weken nog heel kort is en er hier binnen héééééél korte tijd een nummerke 3 ligt en dat ik mij dan misschien moet kalm houden van de vroedvrouw maar als ik nuniin gank schiet gaak ni meer moeten in gank schieten

enfin u ziet het petieterige detailkes met hopen

prinses

ik ben zijn prinses, zegt hij

en hij plukt bloemen voor in mijn haar, witte, geen gele, want prinsessen hebben witte bloemen in hun haar.

en hij is een ridder, mijn ridder zegt hij

en met zijn schupzwaard verjaagt hij alle draken die mij belagen, volgens hem.

het schupzwaard en de draken meten even wijken als hij plots merkt dat het te slapen leggen van het kleine draakzusje blijkbaar ten koste is gegaan van de prinsesbloemen

vlug gaat hij er nieuwe zoeken zo zegt hij het ook “ik ga vlug nieuwe bloemen plukken, witte, geen gele, voor jouWWW, prinses”

waarna hij zijn schupzwaard weer omtovert tot een gewone schup  want “nu mama heb ik geen tijd ik moet werken… eventjes wachten hé”

tuurlijk wacht ik het kan ook niet simpel zijn zo een combinatie van ridder-straatwerker-boer ik snap ook wel dat hij dan soms keuzes moet maken en als de draken dan verdwenen zijn kan hij maar net zo goed vlug gaten graven in de straat.

Maar ik wacht

daar zijn prinsessen goed in, in wachten

vooral op ridders

met bloemen

witte, geen gele

slaapkamerpret

in de wolken is hij, minstens.

In de 7de hemel ook al minstens.

Ik mag dan wel aan zijn slaapkamer(tje) begonnen zijn en ik mag dan met veel liefde de kleuren en de versieringen gekozen hebben zonder de profesionele hulp van onze “privé klusjesman”, ook wel geken als ‘mijn broer’ alias ‘Nonkel Juein” was ze zeker nog niet af, en was ze ook nooit zo mooi AF geweest. Tot in de pietluttigste details perfect AF.

Zijn “sjaapkamer”

MIJN klein ventje slaapt als een roosjes inzijn kleine/grote jongens bed.

Mijn KLEIN ventje wordt verdomd groot en ik heb het daar al even verdomd moeilijk mee. Maar hij is nog veel verdomder trots op zichzelf, op zijn grote bed op zijn kamer op zijn Nonkeljuien.

En ik, hoe moeilijk ook, ik gun hem zijn trots.

ook al sta ikuit de deuropening met traantjes in de ogen naar dat kleine kopje te kijken, het kleine lijfje in het veel te grote bed onder het veel te grote donsdeken en ik zou hem zo graag terug dragen naar zijn babybedje terug in de tijd terug naar … een stapje terug.

Maar deze stap is gewoon weer een minuskuulstapje in het loslaten die ik moet nemen.

En hoe klein mijn jongen ook is, hij neemt die stap met veel meer grandeur dan ik.

En daar ben ik al bij al trots op

en op mijn broer alias NonkelJuein die er tot in de pietluttigste details de perfecte kamer heeft afgelevert, vanuit het diepst van mijn hart: Julien Merci

dan toch (niet) perfect

Dinsdag was het dan eindelijk zover.

Na jaren van slaap te kort ben ik op het werk door de mand gezakt. Tranen met tuiten bij het minste beetje dat er tegen mij gezegd werd bij het minste beetje dat er naar mij gekeken werd. Laat ons eerlijk zijn mijn werk is niet bepaald dé plek bij uitstek om zwak te zijn.

Toevallig kwam diemiddag de vroedvrouw aan huis nét op tijd op mijn zoveelste huilbui van de dag mee te maken (jaja ik heb ook een vroedvrouw aan huis aangeziennummertje 3 als alles goed gaat polyklinisch ter wereld komt, of als ie er rap aankomt gewoon in de living dus). Zij maakte er ons op attent dat kraamhulp ook voor de geboorte kan. 

Omdat ik zo diep zat heb ik dinsdag nog gebeld, u kan dus mijn teleurstelling begrijpen toen zij zeiden dat het niet ging aangezien ik no aan het werk ben. (logisch feitelijk) Groot was danook mijn verbazing toen de man deze ochtend melde dat deze namiddag toch iemand kwam. Had dit nu te maken met het feit dat de vroedvrouw er voor iets tussen zat? of hadden ze gewoon iemand over? geen idee maar het was wel welkom.

Hoewel ik Els op het hart had gedrukt dat het enige dat ik van haar verwachte was dat ze op de kinderen zou letten terwijl ik eindelijk een beetje bijsliep had de engel ondertussen ook mijn strijk gedaan.

Eindelijk zijn mijn ogen opengegaan. Ik ben misschien een perfectioniste ik ben niet perfect en de combinatie mama-zwanger-werken-huisvrouw-tuinman-vrouw-en-student is misschien net dat tikkeltje te veel. Wat ik verdomt moeilijk vind om toetegeven. Bovendien zorgt de constante vermoeidheid ook voor spanningen in het huishouden. De man mag dan misschien wel zijn best doen het is en blijft een man. Waardoor ik mij natuurlijk erger omdat het niet gedaan is zoals ikhet wil (u kent het wel er is danwel gedwijlt maar nétjes rond de stoelpoten rond of je vraagt om de kattenbakte doen en manlief wil u verrassen en veegt de living maar vergeet wél de kattenbak) waarop de man natuurlijk (en terrecht) in zijn gat gebeten is omdat gijals ergerlijk vrouwmens geengat inde lucht springt omdat ie uit zichzelf de vuilbak heeft buiten gezet of zo iets.

enieweej om ons zelf wat meer tijd te gunnen samen, om mezelf wat meer rust te gunnen en in de hoop ons huwelijk weer een beetje op de sporen te krijgen zonder om futiliteiten ruzie te maken, mét de kans om eens naar de zee te gaanzonder daar dan te stressen omdat thuis de strijk ligt te wachten heb ik vandaag dan toch maar besloten eens een dienstencheque bedrijf aan te spreken

tis dan alleen maar te hopen dat gene vent is die komt

en dat een lelijke  is

en een ouwe

kwestie van het huwelijk niet nog meer om zeep te helpen

naast perfectioniste ben ik nl ook nogal jaloers

tot in de perfectie toe…