aan alle vroedvrouwen

bij deze al mijn excuses. Tzal nodig zijn.

Ik hoor het mij nog zo schoon zeggen tegen een voormalig kotgenootje, dat toeval of niet, ondertussen zelf vroedvrouw is: “Al da gekeel als ge bevalt das toch voor niets nodig? We zijn per slot van rekening ook maar zoogdieren en hoorde gij een ander dier zo ne sirk afsteken al ze bevallen??? neen toch? ewel als ikzo te keer ga als ik ooit moet kopen er komt geen 2de al wast maar uit eerlijke schaamte”

Wel met die eerlijke schaamte heb ik niets niemendal geen rekening gehouden.

Ik keel de hele kliniek bij elkaar. En iedereen die ook maar in de buurt komt deelt in de klappe. Bij wijze van spreken dan, want (tot nu toe) heb ik nog geen letterlijke klappen uitgedeeld.

Ik zou graag willen zeggen dat ik mij deze keer ga gedragen. Maar ik vrees er een beetje voor. Enfin ik vrees er heel erg voor. Ik heb zo een flauw vermoeden dat ik weer een resem vieze vuile woorden en vervloekingen over al die vrouwen met de beste bedoelingen ga spuien.

Ok feit is dat ik een ongelooflijk kleinzerig mens ben. Ik kan absoluut niet tegen pijn ik heb een bloedhekel aan pijn en pijn mag misschien een functie hebben en ik snap da heel goe als ge met uw pollen in’t vuur zit dat er zoiets als pijn moet bestaan maar bij een bevalling ontgaat de functie van pijn mij. Naast vloeken en schreeuwen probeer ik ook nog eens weg te lopen. Wat vanuit een ander zijn standpunt gezien misschien grappig mag overkomen maar ikveronderstel dat het voor de vroedvrouwen van dienst iets minder grappig is.

Bovendien ben ik bang. Doodsbang, om maar eens een luchtige woordspeling te gebruiken, om dood te gaan. Want ik ben van nature uit een doemdenker en beneveld als da ik ben door de pijn is dat toch de enige gedachte die op dat moment door mijn hoofd speelt. En die gedachte wordt bij elke bevalling erger want ondertussen zijn er steeds meer kinderen die moederloos kunnen achter blijven.

Toegegeven als het nog maar pas achter de rug is ben ik ook de allereerste om mijn welgemeende excuses aante bieden. Want ik heb het overleeft (jeeuj) en de pijn is ookal piepedada. Niet dat ge da direct vergeten zijt zoals de verhaaltjes u willen wijsmaken laten we eerlijk zijn tis ni da ge effekes uwe vinger hebt geplet ofzo.

Maar bon nu da ze verwittig zijn op wat hen een van de komende dagen te wachten staat kunnen ze ook al op voorhand excuses krijgen, niet dat de arme schapen van dienst dit hier gaan lezen maar er zal wel ergens iemand dit lezen die ergens iemand kent die vroedvrouw is. Bovendien ben ik ervan overtuigd dat alle vroedvrouwen met volle maan samenkomen om zich ritueel te reinigen van alle vervloekingen die ze over hunne kop hebben uitgestrooid gekregen de voorbije 28 dagen. En als zodanig gaan die excuses dus wel terecht komen.

En wie een van de komende dagen in gent een kabaalvan jewelste hoort: tis ik

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s