Maandelijks archief: juni 2010

10 maand geleden

nog maar stond ik met een piepklein hartje aan de schoolpoort met aan mijn ene hand mijn zoon-nummer-1 en aan de andere de maxi-cosi met daarin toen nog de dochter.

klaar om bij het minste teken van onlust bij de zoon-nummer-1 rechtsomkeer te maken en te vluchten.

Maar de zoon toonde geen onlust en terwijl ik thuis inde zetel de minuten tot de middagpauze zat af te tellen was de zoon zichop school rot aan het amuseren. En terwijl ik hem doodgelukkig smiddags ging afhalen er van overtuigd dat hij maar halve dagen zou gaan, per slot vanrekening had ik daar verlof voor gepakt, zat de zoon-nummer-1 te krijsen op de achterbank dat hij terug wou doodmoe maar nog vol energie. En ‘smiddags heb ik hem dus terug gebracht. Verbolgen en jaloers.

Want dat heeft ook maanden geduurd, vol zelfvertrouwen zoals ik ben, eer ik snapte dat een kind zowel zijn moeder graag kan zien als zijn juf, dat zijn liefde voor mij niet verminderde op het moment dat hij andere mensen graag begint te zien. Dat dat er bij hoort, dat zijn wereld vergroot dat hij steeds meer mensen leert kennen en liefhebben maar datik zijn mama blijf. Een beetje gelijk het lang geduurd heeft eer ik doorhad dat ik mijn drie kinderen even graag kan zien zonder een vande drie tort te doen.

in de loop van het jaar heb ik de zoon zien veranderen: het eerste wat veranderde was dat mijn welopgevoed baaske plots begon te vloeken 🙂 gelukkig leerde hij ook tekenen en knutselen, zingen en vertellen, uitstapjes maken en rekening houden met anderen, zelfvertrouwen kweken en trots zijn op zichzelf. waarschijnlijk zou ik het kindje dat ik op 1september aan de schoolpoort afzette niet meer herkennen.

Nu ik eindelijk gewoon ben mijn zoon te delen, hem dagelijks naar school te brengen (en terug te halen) is het gedaan

tis vakantie de zoon  (en de moeder)hebben zowaar hun 1ste schooljaar overleeft

het boekentasje staat nu al werkloos op te tuinbank te wachten om opgeborgen te worden al met een gloed van heimwee aan vervlogen tijden

ach

ze worden zo vlug groot

Advertenties

zo gelukkig als een kind

gisteren op het oudercontact van zoon-nummer-1 na veel gepalaver over waarom de zoon nog eens in het 1ste kleuterklas moest blijven ( met pasen wouden ze hem doorsturen naar het 2de kleuterklasje, en ik was daar niet mee eens, hij moet nu in september pas naar het 1ste kleuterklasje) werd de juf wat week enbegon te vertellen over het schoolreisje naar de kinderboerderij afgelopen woensdag.

“ach” zei ze “ge gaat wenen maar ge moet eens naar de foto’s kijken, zoon-nummer-1 loopt in de geiten wei met zijn rugzakje aan en de zon op zijn gezichtje en hij ziet er ZOOOO gelukkig uit” het arme mens kreeg er zelf tranen van in haar ogen.

bij het zien van de foto kreeg ik idd tranen in mijn ogen maar of dat da nu betekend dat juf Protima mij beter kent dan dat ik ooit kon vermoeden of omdat ik ferm beinvloedbaar ben is ntl maar de vraag.

Zoon-nummer-1 ziet er idd gelukkig uit

en daarmee word ik heen en weer geslingerd tussen zelf doodgelukkig zijn en doodongelukkig zijn.

gelukkig omdat de zoon nog zo jong is dat hij nog onbezonnen gelukkig kan zijn, zo jong dat hij nog nooit met tegenslag is geconfronteerd,  zo jong  dat hij nog het volste vertrouwen heeft in de volwassenen die hem omringen dat hij erop vertrouwt dat hij graag gezien wordt ongeacht wat hij ook uitspookt.

ongelukkig omdat ik dat voor hem niet kan behouden. Omdat ik hem niet zal kunnen behoeden tegen tegenslag en mensen die zijn vertrouwen misbruiken

En eigenlijk starten we daar nu al mee. Het kind beseft de duur van 2 maand nog niet. In zijn wereldje zal hij morgen of volgende week terug naar school gaan, terug naar zijn geliefde juf Protima. Hoe zal zijn wereldje ineen storten als blijkt dat het juf Els wordt en dat hij juf Protima misschien nooit meer zal zien

maar vorige week woensdag was hij allesinds nog intens gelukkig

laat hem nog maar in zijn klasje laat hem nog maar klein blijven laat het ook nog maar klein blijvenThorben zo gelukkig als een kind

voetbal een feest

Er zijn ntl vele redens om niet te scheiden. Elkaar nog graag zien bv. Maar ook de kinderen.

Want laat ons eerlijk zijn tegenwoordig staan de gazetten vol van stiefvaders en moeders die zonodig hun stiefkinderen om zeep moeten helpen.

En,niet dat er ooit een goede reden is om een kind iets te misdoen, maar de stiefouders slagen er toch maar telkens in steeds dwazere reden te vindenom hunconcurenten uit de weg te werken

als er nu 1 kind gered zou kunnen worden door nooit nog voetbal uit te zenden, ze zouden morgen van mij  alle sport van tv mogen halen

met dank aandeze papa

maar het lag aan de vuvuzela’s zeker

in het zak gezet

ook zo al voorgehad dat uw kinderen u met een mond vol tanden laten staan.

Vandaag hebben de 2 oudste (!) zonder hun hand om te draaien zowel hun vader als hun nonkel Julien het nakijken gegeven.

We waren vandaag met zijn allen op bezoek bij oma

feit nummer 1:

Zoon-nummer-2 ligt in zijn pamper van de koelte te genieten. De dochter vindt er niet beter op dan zijn broek te pikken en het op een lopen te zetten. “Laat die broek liggen” commandeert de papa. Waarop de dochter haar hand opent, de broek in kwestie ter plekke op de grond laat vallen en zonder haar vader een blik waardig te keuren parmantig verder stapt.

feit nummer 2:

De zoon-nummer-1 zit bij nonkel Julien op de arm. Zijn moeder (ik dus) vraag hem waar BR (BĂ©-R uitgesproken) is. “In mijn handje” zegt de zoon-nummer-1. “welk handje is dat” vraagt de nonkel Julien “Linker” zegt de kleine snotneus (en hij had nog gelijk ook. De volwassenen onder ons werpen elkaar bewonderende blikken toe. De moeder (ik dus) weliswaar pas nadat ze met haar normale trukjes om te chekken wat links en rechts is.

“Ja das links” zegt de nonkel Julien “en wat is da ander handje” de zoon bekijkt de Nonkel in kwestie ietwat bevreemd aan staart even naar zijnrechter hand en antwoord

“da handje is vuil”

en hij had nog gelijk ook

lang leve de Libelle

Nu,na al die jaren weet ik het eindelijk: het is niet mijn schuld maar die van ongeveer alle anderen.

Ik was zo een van die kinderen op wiens rapport maand in, maand uit stond “Ismaela kan wel, maar wilt niet”.

Volgens de Libelle had daar dus in alle eerlijkheid moeten staan “Ismaela kan wel, maar wij willen niet en das ule schuld”

Wat stond er nu in de Libelle? Een artikel over namen en dat een onderzoek had uitgewezen dat kinderen met een vreemde naam minder punten kregen.

ZO ze hebben mij dus jaren bestolen en dan gedaan alsof het mijn schuld was, de lafaards.

Nu als ik mij zo een beetje mijn leraars herinner (en dan vooral die uit de lagere school) verbaast mij dat totaal niet. De mevrouwen van weleer  waren geen hoogvliegers op pedagogisch vlak, en dat is nog zeer vriendelijk uitgedrukt. Moesten ze vandaag de dag herbeginnen ze zouden nooit nog een voet op een school mogen zetten, of het moet op een strafkamp zijn.

maar bon

ik kon er dus niets aan doen, twas jullie schuld

keren lijk de wind

Vandaag had ik recht op mijn 2de huisbezoekje van K&G-Sint-Pieters.

Ntl kwam de lieve dame in kwestie toe in een compleet chaos moment. Zoon-nummer-2had net op professionele manier in zijn broek gesch… zo ongeveer tot halverwege zijn rug. De dochter besloot dat dit het juiste moment was om een jaloerse bui te krijgen en krijste en eiste dat zij als eerste een propere pamper kreeg en vond er  niet beter op om ook nog eens zoon-nummer-2 zijn pamper te ontvreemde midden in dit symfonisch geheel van babygehuil en peutergekrijs ging de bel. Laat het u verbazen dat ik lichtelijk ontevreden de deur openrukte en net niet “WAT?!” blafte tegen de onverlaat die zijn vinger op de deurbelknop had weten te leggen.

“stoor ik? waardet vergeten” vraagt de lieve dame een beetje (te) smalend (naar mijn zin)

“neen, ik vergeet zo iets niet” deel ik al evenzeer uit de hoogte mee “tis alleen ff chaos, komtu toch gerust binnen” laat ik er,druipend van de niet gemeende vriendelijkheid op volgen.

Zoon-nummer-2 krijgt onder  kritisch oog van K&G-sint-pieters eindelijk een nieuwe kakbroek rond zijn gat gedraaid wordt gewikt en gewogen (5880gr en gemiddeld 59cm,ik zeg gemiddeld want de lieve dame heeft de zoon-nummer-2 meerdere keren gemeten en kwam steeds andere cijfers uit, met verbijsterende verschillen).

Ondertussen laat ze mij fijntjes weten dat ze nu toch enkele woordjes verstaat van de dochter terwijl ze zelf ongeveer elk dier misbenoemd dat het kind haar aanrijkt. Wat ik, totaal niet op wraak belust, dan fijntjes voor de dochter verbeter. “Ze speelt graag met andere kindjes zeker ” vraagt de lieve dame. “ja” zeg ik “kpeis da ze graag naar school zou gaan”. “Ik denk het ook” zegt de lieve dame “ze is zekers al schoolrijp, jammer dat ze nu in mei nog niet mocht gaan”

ik draai even met mijn ogen en bekijkde lieve dame nog eens goed, jawel het is de zelfde die mij vier weken geleden liet weten dat de dochter een taalachterstand heeft en babytaal brabbelt. Ik vraag mij ook af of er ergens een wetswijziging is geweest die niemand mij heeft medegedeeld. “jah” zeg ik “ze zal toch nog een jaar moeten wachten ze moet 2jaar en half zijn hĂ©” deel ik mee en ik voeg er tussen neus en lippen aantoe ” per slot van rekening wordt ze pas in november 2 jaar”

“in november 2 jaar” herhaalt de lieve dame in kwestie als een volleerde echo “oh ja dĂ n doet ze het echt wel goed hĂ©”

super toch hé als K&G u op u plaats komt zetten en zijn dossiers niet eens kent

ze doet het echt wel goed, I rest my case

en ja BĂ© ik had ze kunnen buitenbonjouren maar haar wezen nu was echt goud waart om te zien

vrouwenlogica

als nen halve zot sta ik te kuisen.

Elke 2 seconde roep ik opde kinderen “DA ZE NU ECHT MOETEN OPRUIMEN, NU!!!”

Aan de man loop ik te commanderen en vraag nogal uit de hoogte of hij nog van plan is om de kattenbak te doen.

Het huis moet en zal blinken van boven tot onder

per slot van rekening komt morgen de kuisvrouw…