Omer slaapt

We zijn op weg naar de auto als de zoon-nummer-1 zich plots los rukt “Mama” roept hij “Hier! HIER!” gil ik  “ma mama” “Hier!inde auto” roep ik boos “ma mama Omer Bloedt een beetje” “IN DE AUTO” AR TI CU LEER ik luid en duidelijk. de zoon-nummer-1 kruipt in de auto en plakt bijna onmiddellijk tegen de hondehek dat mijnkoffer van de achterbank scheid. “Omer slaapt op straat hé mama?” zegt de zoon-nummer-1 met ogen zo groot als knikkers.

Mijn nekhaar komt recht, bang om mij om te draaien en geconfronteerd te worden met net dat waar ik de kinderen voor probeer te behoeden: “het echte rauwe leven”. Maar ja hoor God weet hoe dat de zoon-nummer-1 gezien heeft dat het Omer betreft, per slot van rekening hebben wij 3 rosse katten en ik moet toch een paar keer kijken eer ik in het verfrommelde ding aan de overkant van de straat Omer herken. “Omer bloedt een beetje hé mama” hoor ik achter mij en mijn blik blijft hangen op de plas bloed die onze straat ontsiert.

Ik gespt de kinderen vast in de auto en steek de straat over om onze kat van de straat te halen.

In de auto zegt de zoon-nummer-1 nog eens “Omer bloedt een beetje hé mama, mama gaat voor Omer zorgen hé?”

“Neen pop” antwoord ik “Omer is dood mama kanniet meer voor Omer zorgen”

“Jawel” snerpt het door de auto “Jawel voor Omer zorgen”

ik probeer de zoon-nummer-1 duidelijk te maken dat dood zijn niet iets is dat opgelost kan worden en probeer eveneens van de gelegenheid gebruik te maken de zoon-nummer-1 het gevaar ‘straat’ duidelijk te maken.Dat dood zijn niet leuk is omdat je dan geen kusjes of knuffels meer van je mama kan krijgen of snoepjes kan eten, dat papa geen verhaaltjes meer kan vertellen en dat je ook niet meer in je bedje kan slapen of nog met zus kan spelen, Dat Omer niet goed naar zijn mama heeft geluisterd.

De zoon-nummer-1 pikt allesinds het verhaaltjes deel op want ik krijg als antwoord “JAWEL papa kan wel verhaaltjes vertellen”

“Ma mama gij jij nu voor Omer zorgen?” “neen pop” herhaal ik “mama kan niets meer doen voor Omer” even is er bokkige stilte opde achterbank “dan ga ik voor Omer zorgen” “ach pop” zeg ik “jij kan ookniet meer voor Omer zorgen, Omer is dood”

weer even stilte

“gaat Papa dan voor Omer zorgen?” vraagt hij met een klein stemmetje “papa zal Omer begraven” ontwijk ik de vraag

“ja” zegt de zoon-nummer-1 “want Omer is een beetje dood hé, mama?”

eindelijk denk ik en antwoord “ja pop Omer is dood”

“ja” zegt de zoon-nummer-1 “en dan gaan we naar de dokter met Omer hé want Omer bloedt he mama de dokter moet hem zorgen hé mama”

ik zucht en ben blij dat we bij de dagmoeder zijn dat ik voor een uurtje of 2 van die moeilijke materie verlost ben en terwijl ik de deur achter mij sluit hoor ik hem nog zeggen

“Omer is een béétje dood maar hoor”

Advertenties

2 Reacties op “Omer slaapt

  1. Ondanks mijn gevoelens van medeleven met het heengaan van een huisdier, vind ik dit toch een anekdote om in te kaderen. sublieme kinderlogika die ontroert.

  2. oh zo erg, Arme Omer. Moeilijk hé om aan kindjes uit te leggen… Toen onzen bonnie in dec. de geest gegeven had en ik hem samen met Tiemen naar de dierenarts wegbracht heb ik gezegd dat Bonnie sliep en dat Bonnie bij de dokter ging wonen nu… stom natuurlijk want nu vraagt ie elke keer als we daar passeren: hier woont bonnie nu hé mama… pffff.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s