Maandelijks archief: december 2010

wantoetrie go!

De zoon-nummer-2 is een beetje zoals de dochter: een feestdagkindje: alles doen op of rond een feestdag.

Op kestavond (zodanig laat dat ver kerstdag was) besloot de forse kerel dat het wel mooi tijd was om eens zelf te gaan zitten.

Vandaag vond hij plots het geschuif dat voor voortbeweging moet door gaan iets voor kleine baby’s en na wéken op handen en knieen zitten terwijl een schommelbeweging makend waar ik, met mijn slecht karakter vaak heel hard “START” op wou roepen is ie dan toch aan het volwaardig kruipen begonnen.

uiteraard zou het geen oudejaar zijn zonder goede voornemens en dus lapt hij er ook vandaag nog een kletske bij de jongeman vindt dat het best tijd is om zich op te trekken zodoende word mijn goede voornemen de vensterbank aan zijn park ontruimen.

en tussendoor produceert hij ook nog eens een tandje bij.

einde van de feestdagen mogen nu wel gaan komen voor mij hoevet niet allemaal zo snel

Advertenties

verhuizen

“OOOH” roept de zoon-nummer-1 als ik hem een zakje overhandig dat door de goede sint bij de dagmoeder werd bezorgd.

“ik houd van sinterklaas” houd met een uitgesproken d iets dat ik op 35 jarige leeftijd nog niet onder de knie heb.

“hou jij van sinterklaas?” vraag ik hem

“jaaaa! en ik ga met swartepiet naar Spanje wonen bij sinterklaas”

“oja??? Waarom” wil ik weten

“omdat sinterklaas lief is” en na enige aarzeling “en ik ook want sinterklaas komt bij mij” laat hij er fijntjes op volgen.

“en mama dan” wil ik toch weten

“jij bent ook lief hoor” stelt hij mij gerust

“ja maar Spanje is ver ik zal jou missen hoor”

daar moet hij even over nadenken

“jij mag mee”

oef!

”enpapaninkemerlijnnokelsylvernokeljuliennokeljurgenomatanteliendebabyinhaarbuikook”

“iedereen dus?” vraag ik

“ja”zegt hij en even later “zelfs juf Els”

da word dus een hele volksverhuis

hij kon er niet van slapen

den duts. hij kost er ni van slapen. Da ze zo iets van hem konden denken. Hij was er niet goe van.

Ewel zie, ik geloof da, dattem er ni goe van was en dattem ni kon slapen.

 Van schrik

dat allemaal zou uitkomen.

en derachter vant lachen omdat zer met open ogen intuinden.

kweet niet wat jullie ervan denken maar ik vind dat die directeur toch ferm in de fout is gegaan.  Zo ne mens zou toch moeten weten dat kinderen van die leeftijd vooral naspelen en als hij dan al geloofde dat zijn godgeschonken kindervriend onschuldig was had hij zowiezo moeten uitzoeken van waar dat het dan wel kwam

de in zijn gat gebeten bejaardenbond

U weet nog wel dat ik mijn moeder een ‘bejaarde van dage’ noemde met een zware voet. Dat van die zwarevoet en de tweede jeugd is ze gemakkelijkheidshalve vergeten maar dat van die ‘bejaarde van dage’ daar kan ze niet mee lachen.

nochtans heeft het zijn voordelen om een tot een generatie eerder te behoren.

beoordeeld u zelf maarof  heeft  u nog echt leren handwerken?

peuterbesognes

“Maar da GAAT toch ni hé mama” zegt de zoon-nummer-1 luid en duidelijk

“waarom zou dat niet gaan” vraag ik

“omdat die schouw te klein is en daar gaan ni zwarte piet en sinterklaas doorkunnen”

“majawel die kunnen door alle schoorstenen” stel ik hem gerust

een beetje vertwijfelt staart hij naar het gat in de schouw “en dan moeten we dat daaruitdoen hé” en hij wijst op het isolatiemateriaal dat het gat afsluit

“neen hoor dat doet zwarte piet wel” ik zie mezelf al een halve nacht roet poetsen

nog steeds vertwijfelt bestudeert hij de schouw van boven tot onder “ik denk toch niet dat zwarte piet daar door kan hoor”

“maar jawel écht écht wel” zeg ik

“jamaar en mijn speelgoed gaat dat daar wel door kunnen ” komt de bezorgde aap uit de mouw

“jaja” zeg ik “misschien brengt hij wel alleen klein speelgoed hé”

de zoon kijkt zo mogelijk nog bezorgder

“mja maar anders kunnen ze nog langs de deur komen ook hé” lost hij het levengrote probleem op