de perfectie van het wonder

alles en iedereen moet tegenwoordig meer dan perfect zijn. En dan heb ik het niet over een of andere franse vervoegvorm dan heb ik het over het dag dagelijkse leven.

Als ik zie wat er van de zoon in de kleuterklas al verwacht wordt rijzen mijn haren soms ten bergen. Als ik vooral niet zie dat er op straat of in de winkel of op school kindjes met een handicap lopen of rijden dan rijzen ook mijn haren ten bergen.

Ik kan er nog inkomen dat er door de verder gevorderde geneeskunde misschien minder kinderen zijn die een zichtbare handicap of afwijking of minder of andersvalide zijn, er zijn er nog. Alleen waar?

Sinds de kerstvakantie gaat de zoon naar vakantieopvang van oranje en zodra hij mag (over een maandje) naar de jeugdbeweging van Oranje. Is het niet met de haren getrokken dat ik de zoon welbewust naar een vereniging stuur die helemaal voor inclusie is om te vermijden dat hij opgroeit met de gedachte dat iedereen 2 werkende benen heeft, of dat iedereen een lichaampje heeft dat beweegt wanneer en hoe het kind het wilt en niet hoe de spieren zelf beslissen. dat er kinderen zijn die doof zijn, of niet goed zien en dan weer anderen die geestelijk misschien nooit verder zullen komen dan daar waar hij nu al staat?

Welbewust, omdat ik weiger mijn kinderen laten op te groeien in een wereld die alles wat iets minder dan perfect is achter zo dik mogelijke deuren wil wegsteken omdat ik weiger mijn kinderen zo groot te brengen dat ze als ze volwassen zijn, zoals een koe op een trein, zouden staren op eenieder die een van bovengenoemde of andere lijdt.

en dan lees ik vandaag in de krant dat steeds meer ouders hun arts aanklagen als hun kind niet perfect is.

En dan vraag ik mij af… Als ge het nu wél had geweten wat had ge dan héél eerlijk gedaan? … STOP niet antwoorden! Want je kan het je nu niet meer voorstellen.

Vroeger riep ik bijna van de daken dat ik héél graag kinderen wou maar als het gehandicapt zou zijn kzou het direct ergens wegstoppen zomaar direct en zonder gène en bovendien zou ik er nooit meer naar omkijken.

Toen ik zwanger was van mijn dochter toonde de bloedtesten een verhoogt risico aan op down-syndroom. Terwijl de wereld om mij heen riep “weghalen die handel” schopte ik als een razende om mij heen vocht als een leeuwin voor mijn ongeboren kind las in een ruk de hele down-syndroom-collectie van de bib uit, schreef allerlei verenigingen aan om al maar zeker te zijn van hulp en ondersteuning moest het zo zijn (die ik trouwens nooit bedankt heb voor hun snelle, geruststellende antwoorden dus bij deze) en huilde mijn ogen uit mijn kop.

Maar niemand zou er ook maar met ene poot aan zijn moeten komen

GEWOON OMDAT ZE TOEN AL MIJN KIND WAS EN DUS MET DOWN OF ZONDER BEENTJES MET HAZELIP OF ZONDER LINKERARM ZIJ ZOU ZOWIEZO

PERFECT

ZIJN.

Ik snap wel ergens als ge plots geconfronteerd wordt met een kindje met een afwijking dat het schrikken is maar bij mij komt het toch een beetje over van “als we het hadden geweten we hadden het laten weghalen” een beetje een afvalcultuur dus. En is dat zo? Met wat u nu weet de liefde de schoonheid de zachtheid zou u het toen hebben laten wegdoen?

En wat doet u morgen? als uw kind ten gevolgen van een tumor verlamt raakt? of tijdens het spelen verkeerd terechtkomt en er een hersenbeschadiging aan overhoud? Of als blijkt dat zij een stofwisselingziekte hebben?

doet u ze dan ook weg?

en waar stopt het? welk zijn de volgende slachtoffers van deze wegwerpcultuur?

de kindjes die op hun volgende dictee minder dan 7/10 halen?

mensen de wereld is, hoe graag we het ook zouden willen, niet perfect en het leven ook niet en soms heeft men tegenslagen de ene al harder dan de anderen en niet altijd is daar iemand verantwoordelijk voor hoe graag we dat ook zouden willen maar elke zwangerschap is een risico en elk kind een wonder. Ook het uwe  misschien niet perfect maar wel een wonder.

p.s. na de vlokkentest bleek de dochter gelukkig geen down syndroom te hebben

Advertenties

2 Reacties op “de perfectie van het wonder

  1. mijn epistel op fb was trouwens weg op de drie dikke kussen na zie ik… :-))

    Dus wat ik wou zeggen: ik gruw daar ook van van al die perfectie. En ik kan een beetje uit ervaring spreken met mijn – voor de buitenwereld – niet zo perfecte dochter. ik wist tijdens de zwangerschap dat ik een hele grote kans had op een kindje met downsyndroom. ik heb heel bewust niet verder laten testen. Enerzijds omdat ik niet voor de vreselijke keuze wou staan die idd gans mijn omgeving mij zou ingefluisterd hebben. Anderzijds omdat het mij eingelijk niet kon schelen. Ik had een kinderwens, niet een ‘perfecte kind’wens. Toen maren dan toch down bleek te hebben stond de wereld efkens stil en soms is dat hier nog zo. Het is een zorgenkindje maar ze bezorgt ons ook zo veel moois, voor geen geld van de wereld zou ik haar nog willen ruilen voor een ‘gewoon’ kind. ik worstel vnl met de toekomst, wat als ik er niet meer ben en alle zorg komt bij haar broer terecht… etc etc… maar ik ga er (meestal) van uit dat dat zichzelf wel oplost… Het is zoals je zegt elk kind is een wondertje… ik vind dat bewonderenswaardig dat je thorben bewust naar een inclusiegroep laat gaan. Denk dat er veel mensen zijn die zèggen ‘mij kan het niet schelen’ maar als het erop aankomt toch liever niet hebben dat hun kind in een klas, scoutsgroep etc terechtkomt met een kindje dat wat meer aandacht nodig heeft. Daarom dus drie dikke kussen voor jou!

  2. ach bewondernswaardig zou ik dat niet echt noemen want ik ben er heilig van overtuigd dat hij met niet meer dan de griep zal thuiskomen ik geloof dan ook dat downsyndroom of spasmen niet besmettelijk zijn (ook iets dat ik wil dat mijn kinderen leren) maar ik snap wel wat ge bedoelt alleen jammer dat er nog zoveel “intelligente” mensen nog steeds wél denken dat het besmettelijk is of zo.
    en voor alle duidelijkheid in het groot verlof was hij naar een “gewoon” speelplein geweest. Hij vond het niet leuk.
    Deze kerst kwam hij telkens pottezwart en doodop thuis maar mens zijn oogjes BLONKEN precies de zon in huis. en zijn eerste vraag als ik hem in de auto zette was “morgen mag ik terugkomen hé” en daar draait het om het plezier van Thorben en dat heeft hij daar dankzij een bende zeer enthousiaste jonge vrijwilligers en een bende zeer enthousiaste kinderen die elkaar nemen zoals ze zijn: jong, speels en gewoon… een kind

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s