Maandelijks archief: februari 2011

tempus fugit (kpeis deel 2)

4 jaar geleden was ik bij wijze van spreken net bevallen. Ik zat nog steeds behoorlijk verbijstert te kijken naar het kleine  wezentje in dat al even kleine bedje naast het mijne. Goed ik was dan wel een kleine 7maand en half op de hoogte geweest van het feit dat ik zwanger was en ik ben dan ook niet ’s werelds domste meid maar het feit dat ik mij daar plots met een klein hulpeloos wezentje bevond sloeg mij met stomheid.

En nu zijn we vier jaar later het kleine hulpeloze wezentje is uitgegroeid tot een zetelhangend, ik-kan-da-zelf-wel (als hij het niet mag) en ik doe het begot ni ik ben daar te leeg voor (als hij het moet) pre pubberent geval.

Dat oja nog zo graag nog es knuffelt en een slaapliedje wilt en zijn beren en liefst ook zijn tut die giert en brult van plezier maar oh zo koppig kan zijn en nog hartverscheurend kan huilen als hij zijn zin niet krijgt maar ook als hij valt. Die heel trots komt zeggen dat hij een “jakieplom”*  kan verdienen maar stijfhoofdig weigert zijn jas te sluiten.

en dan schiet door mijn hoofd de zin die ik in mijn jeugd zo haatte

“ze worden zo rap groot” …

* jasdiploma 🙂

een moeilijke jeugd

Beste ongelooflijk achterbakse klootzakken en verdomde smerige teven,

‘ik had een moeilijke jeugd” kunde met nog een groter cliché afkomen?

zal ik jullie een geheimpje vertellen? 95% vindt dat hij/zij een slechte jeugd heeft gehad, en 50% heeft misschien gelijk en

HET OVERGROTE DEEL HERPAKT ZICH

GOD-VER-DOMME.

U geluk maakt ge zelf! Enfin toch voor een groot deel. Ni door u elken dag een stuk in u klote te drinken en ook ni door jan en alleman in elkaar te kloppen das waar

Een klote jeugd, een slechte ervaring een scheiding een ontslag, das voor niemand leuk en de ware mannen en echte vrouwen zullen vloeken, bleiten en stampvoeten en misschien ook wel een tijdje in de put zitten maar uiteindelijk met opgeheven hoofd doorgaan.

de loosers die reageren zich af op onschuldige wezens omdat ze zich dan groot voelen en sterk en machtig

kijkt naar haar gezichtje beeld u haar afzien in. Hoe was haar jeugd denkt ge?

Ni alleen klotig ook nog eens veel te kort en das alleen maar u schuld, EIKEL, TRUT

en ik zal het nog eens zeggen zo onverbloemd dat zelfs gij met u IQ kleiner dan de gemiddelde schoenmaat van een pasgeboorne het moet snappen


VAN KINDEREN BLIJFDE GODVERDOMME MET U FIKKE AF (EN OOK MET U VUISTEN U VOETEN EN UWE LUL)


capiche?

kwebbelend bestek

hoewel de dochter op zich een goede eter is, is de warme maaltijd steeds een strijd.

De dochter weigert ca te go riek groenten te eten. Goed als ik er een prakje van maak zoals voor de zoon-nummer-2 wilt ze wel eten maak ik stoemp met vlees apart dan blijvet bij een ware demonstratie van canivorisme.

Vandaag had ik nu eens geen zin in spel en miserie en ook niet in prakjes draaien en plots was daar een sprekend vork

ik moet zeggen het ding werkt enorm op mijn zenuwen ten eerste het heeft een verschrikkelijk hoog stemmetje en ten tweede tuis een verdomde dramaqueen.

Met bleiting alom als een van de kinderen een hapje niet wou opeten. En hoewel de dochter naar mijn mond keek als het vork “babbelde” ze antwoonde rechtstreeks tegen meneer de vork

en haar bord was wonderbaarlijk leeg

en dat van de 2 broers ook

en dat op een tijdspanne dat ermee doorkan

 

dus vanaf nu spreekt tot u meneer de vork

k l o o t z a k k e n

en dan kijk ik naar mijn dochter en dan kijk ik naar mijn zoons

en dan denk ik

ja ze kunnen u met moment het bloed van onder de nagels halen

maar nooit

nooit

zo erg

dat ge ze dit zou aandoen

of dit

Louise slaap zacht en anonieme meisje geneest wel en dan godverdomme klaagt ook maar de waalse K&G aan voor het sluiten van hun ogen voor zoveel leed

torens van Babel

“Is De zoon-nummer-2 zijn tutje bij jou op de kamer” vraag ik aan de zoon-nummer-1

“ik zal eens kijken” antwoord de zoon-nummer-1 als een echte grote

“korte tijd later krijg ik als verder antwoord “ik zie ze ergens”

“jah gevet dan hé” zeg ik

het is even stil

“ik zie ze ERGENS”

“jah waar ergens”

“eum ergens”

“ergens of nergens?”

“ja ergens”

….

“ZIEDE de tut?”

“neen”

….

dit issem dan

de victor

ons enige echte neefje

geboren (what are the odds) op krak de zelfden dag als de oudste zoon vier jaar geleden op 48 minuten na zelfs op het zelfde uur

Van haar noch pluim

De zonen 1 en 2 en de dochter zijn net met zijn allen in bad geweest. Afgedroogd en in pyjama gehesen de zoon-nummer-2 is voor de veiligheid even in de dochter haar bed gedropt.

De man is de avondflesjes beneden gaan halen.

Ik besluit mij alvast klaar te maken voor mijn eigen douche aangezien het hele avondritueel een beetje is uitgelopen. De zoon-nummer-1 en de dochter lopen als kleine energiebommetjes hun kamers in en uit al gillend en lachend en ik bedenk net dat dit alleen op drama kan uitlopen als ze plots tekenfilmgewijs tot stilstand komen.

“Wa is dat!” vraagt de zoon-nummer-1 behoorlijk beschuldigend terwijl zoon-nummer-1 en de dochter mij met grote ogen aankijken

“wa is wa?” vraag ik mij van geen kwaad bewust terwijl ik onder de douche stap

“waarom hebde gij daar pluimpjes?”

….

moe

ik ben, en ik heb het al vaak gezegd, een eeuwige piekeraar.

En hoewel ik zoniet alles toch veel heb om gelukkig te zijn ben ik het niet, of toch veel te weinig. Omdat ik niet instaat ben te genieten van vandaag maar altijd en overal over alles doorpieker.

Wat mij dan weer aan het piekeren zet over sterven als een zeer ongelukkig mens omdat ik zoveel geluk heb laten voorbij gaan.

Omdat leven voor mij al een beetje slappe koorddansen is is er ook niet veel nodig om mij uit mijn evenwicht te brengen. En als ik uit mijn evenwicht ben pieker ik, het hoeft u niet te verbazen, nóg meer en word ik bijgevolg om de meest onpraktische momenten overvallen door een ware doodsangst die al mijn energie kost om te overwinnen. Liefst zou ik op die momenten heel diep onder de dekens kruipen om er voor mijn part nooit meer onder uit te komen.

Het is ook vermoeiend te rijden en bang te zijn voor elke mogelijke zijstraat om bang te zijn dat er iemand van rechts zou kunnen komen die ik niet kan zien of van links maar die geen voorang geeft of iemand die voorrang pakt maar er geen heeft of voor betonnen bordure(kes) waar ik zou kunnen tegenrijden en al helemaal als het waait of mions die mij misschien niet zien staan of autos die mij al evenmin zien of om op de stoep te staan en misschien vliegt er wel iemand uit den bocht of om mijn kinderen uit te auto te halen en niet weten wie je nu het hardst moet vast houden uit angst dat hij of zij zou kunnen weglopen en terwijl bang te zijn dat degene die je niet het hardst vasthoudt dan wel zou weglopen en bang te zijn dat iemand ziek zou zijn maar dat het over het hoofd wordt gezien of dat de man  zou weggaan voor iemand anders ook al beweert hij van niet of er toch maar geen gaslek zou kunnen zijn in mijn huis of CO of de kasten goed genoeg op slot zijn en of de kinderen niet alleen de trap op en af kunnen lopen of ze niet gaan uitglijden in bad ook al liggen er antislipmatten in maar ntl niet op elke cm² en of ik ze niet te graag zie zodat als er mij iets overkomt ze mij niet te erg zouden missen maar ook niet te weinig graag zodat ze zich niet ongeliefd voelen of ze zelf ooit gelukkig zullen zijn of dat ik ze misschien zowiezo enorm ongelukkig maak.

u noemt het ik pieker erover

en daar word ik verschrikkelijk moe van doodop niet de gezellige moeheid die u overvalt na een dagje hard werken maar een allesoverheersende vermoeidheid  waarvan je weet dat ze niet over zal zijn na een nachtje goede slaap maar meer een waarvan je vreest dat ze je weer een nacht slaap zal kosten. Een eindeloze tristesse waarvan je niet weet hoe je ze moet stoppen met een constante stroom tranen klaar om uit de ogen te stromen moesten ze mogen en kunnen maar die wordt tegengehouden omdat de kinderen er niet mee geconfronteerd moeten worden.

waarvan ik dan nog veel moe-er word.

carpe diem, het is niet mijne slag

Marie-Rose Morel

Voor vele onder ons is Marie-Rose Morel de laatste 2 jaar ge-evolueerd van Blonde Vlaams Blok Troela naar een Strijdende Moeder.

Vaak heb ik gedacht misschien moet ik haar maar eens een berichtje sturen en al even vaak heb ik dat niet gedaan. Uiteindelijk zou zij niet zitten wachten op een mailtje of zo van een of andere onbekende troela die haar nog maar eens zou zeggen hoe erg ze het vind. Ze zal het zelf ook wel geweten hebben hoe erg het is.

Niet het doodgaan, maar je kinderen moeten achterlaten op een leeftijd dat ze je nog zo broodnodig hebben. Dikwijls lig ik daar ’s nachts over te piekeren over wat ik nu het ergste zou vinden sterven en mijn kinderen achterlaten terwijl ze me nog zo hard nodig hebben om ze te knuffelen te troosten onvoorwaardelijk lief te hebben om ’s nachts naast hun bed te waken als ze ziek zijn of een van mijn kinderen te moeten afstaan. Eerlijk ik vind ze beiden verschrikkelijk erg.

Wat verschrikkelijk egoistisch is ntl wan een ander kan ook troosten,knuffelen,liefhebben en waken. Maar nooit zo goed als een moeder

En ik vrees een beetje dat ook dat mevrouw Morel’s grootste zorg moet geweest zijn.

Bij haar kinderen en in het verlengde alle ander kinderen die veel te vroeg een van hun ouders hebben verloren zijn vandaag mijn gedachten want hoe goed bedoelt ook, niemand kan hen vervangen

Zwart weekend

Oonah en Marie-Alixe

gewoon om even stil te staan