Dagelijks archief: 2 februari 2011

gediplomeerde prutsers

“neen mevrouw hij heeft zéker geen oorontstekingé

“neen mevrouw ge moogt gerust zijn, t zit ni op zijn longskes”

“neen mevrouw zijn keeltje daar scheelt niets aan”

“ja mevrouw ja een snotvalling heeft hij zeker”

“ja mevrouw das een navelbreuk”

“ja mevrouw hij is gezond, da wenen? tja wa ambetant lopen zeker. Allé das dan 34 € en een prettige dag verder”

En mevrouw was ni gerust het klopte gewoon ni een moeder hoort da een moeder kent haar kind denk ik dan zo

“oei ja mevrouw kijkt es een ferme oorontsteking”

luiterluister

“jup da zit op de longskes”

“olala en das duidelijk het begin van een angine”

“ne keer kijken naar dien buik oeioei ventje das gevoelig hé alé hop scan en echo”

“mja waarschijnlijk een darm-invaginatie int vervolg zelfs snachts direct naar hierkomen  want das niet moeilijk dat hij daarvan brult dat doet zeer”

“en neen kijkt es hier duidelijk geen navelbreuk”

“das dan 34€60 en hopelijk tot niet te gauw”

wete wa int vervolg gaak direct naar de specialist wat het ziekenfonds ook moge beweren. Of naar onzen eigen huisarts want daar waren ze hoog van aant op geven. Da we best wel ni meer naar diene vervang arts gingen en da ze echt niet konden geloven dat onzen dokter zo een uitspraken zou hebben gedaan

dus best dokter C. gezien het feit dat uw familiale leven toch al naar de wip is en dat een sociaal leven sterk overroepen is kan u vanaf vandaag jammer genoeg geen verlof meer opnemen, ziekteperiodes en recuperatie dagen zijn ook uit den boze tis da ze da in de kliniek gezegd emme: nooit naar een ander gaan dan dokter C. Sorry hé maat

Advertenties

een kind van 2 uitersten

Bijna had ik hem vandaag achter het behang geplakt de zoon-nummer-1. Het was geen school vandaag en de zoon was een bommetje energie en vooral een een stukske krapul 1ste klas. En op zulke momenten is het ntl dikke shit dat zoon-nummer-1 en de dochter zo goed overeenkomen want zij aapt hem uiteraard in alles na. Behalve als hij haar als slachtoffer heeft uitgekozen dan zet ze het gewoon op een krijsen.

Hoewel de zoon in de loop van den dag al ettelijke keren de hoek had mogen bewonderen, gepaard gaande met een oorverdovend gekrijs en deurkestamp was hij tegen de avond nog geen haar verbetert.

Dat hij niet ging eten en dak het mocht geweten hebben (en de dochter vaneigenst ook niet) Dat hij dan ook geen snoepje zou krijgen en ook geen flesje en dat hij dat mocht geweten hebben leverde mij alleen maar een ferme grijns op en het in mijn gezicht uitgelachen worden. Dat hij zijn zus gerust mocht pesten in bad en dat ik mij daar niet mee te moeien had “stomme stomme stommerik” wat mij zo ongeveer het bloed van onder de nagels haalde.

Dat ze uiteindelijk alletwee geplooid zijn en toch hun bord hebben opgegeten, weliswaar elk op zijn eigen slaapkamer. En dat ik dus eindelijk een piepklein resultaat mocht zien in het been stijf houden en ze eindelijk groenten hebben gegeten. Weliswaar met de vraag “ben je boos mama” en weliswaar met het antwoord dat mama vooral verdrietig is.

En dat ik mij deze avond in mijn zetel afvraag wat er hier vandaag aan de hand was, wat er gebeurt met mijn kleine lieve jongen

En dan bedenk ik mij dat hij vanmiddag toen ze hun middagdutje gingen doen naar de zoon-nummer-2 koerde/zong “tot straks mijn snoepje slaapwel mijn appeltaartje”

en dat ik dan denk daar ist ie mijn ventje alleen zit hij een beetje verstopt onder een grens zoekende peuter en hopelijk vindt hij ze gauw zijn grenzen