moe

ik ben, en ik heb het al vaak gezegd, een eeuwige piekeraar.

En hoewel ik zoniet alles toch veel heb om gelukkig te zijn ben ik het niet, of toch veel te weinig. Omdat ik niet instaat ben te genieten van vandaag maar altijd en overal over alles doorpieker.

Wat mij dan weer aan het piekeren zet over sterven als een zeer ongelukkig mens omdat ik zoveel geluk heb laten voorbij gaan.

Omdat leven voor mij al een beetje slappe koorddansen is is er ook niet veel nodig om mij uit mijn evenwicht te brengen. En als ik uit mijn evenwicht ben pieker ik, het hoeft u niet te verbazen, nóg meer en word ik bijgevolg om de meest onpraktische momenten overvallen door een ware doodsangst die al mijn energie kost om te overwinnen. Liefst zou ik op die momenten heel diep onder de dekens kruipen om er voor mijn part nooit meer onder uit te komen.

Het is ook vermoeiend te rijden en bang te zijn voor elke mogelijke zijstraat om bang te zijn dat er iemand van rechts zou kunnen komen die ik niet kan zien of van links maar die geen voorang geeft of iemand die voorrang pakt maar er geen heeft of voor betonnen bordure(kes) waar ik zou kunnen tegenrijden en al helemaal als het waait of mions die mij misschien niet zien staan of autos die mij al evenmin zien of om op de stoep te staan en misschien vliegt er wel iemand uit den bocht of om mijn kinderen uit te auto te halen en niet weten wie je nu het hardst moet vast houden uit angst dat hij of zij zou kunnen weglopen en terwijl bang te zijn dat degene die je niet het hardst vasthoudt dan wel zou weglopen en bang te zijn dat iemand ziek zou zijn maar dat het over het hoofd wordt gezien of dat de man  zou weggaan voor iemand anders ook al beweert hij van niet of er toch maar geen gaslek zou kunnen zijn in mijn huis of CO of de kasten goed genoeg op slot zijn en of de kinderen niet alleen de trap op en af kunnen lopen of ze niet gaan uitglijden in bad ook al liggen er antislipmatten in maar ntl niet op elke cm² en of ik ze niet te graag zie zodat als er mij iets overkomt ze mij niet te erg zouden missen maar ook niet te weinig graag zodat ze zich niet ongeliefd voelen of ze zelf ooit gelukkig zullen zijn of dat ik ze misschien zowiezo enorm ongelukkig maak.

u noemt het ik pieker erover

en daar word ik verschrikkelijk moe van doodop niet de gezellige moeheid die u overvalt na een dagje hard werken maar een allesoverheersende vermoeidheid  waarvan je weet dat ze niet over zal zijn na een nachtje goede slaap maar meer een waarvan je vreest dat ze je weer een nacht slaap zal kosten. Een eindeloze tristesse waarvan je niet weet hoe je ze moet stoppen met een constante stroom tranen klaar om uit de ogen te stromen moesten ze mogen en kunnen maar die wordt tegengehouden omdat de kinderen er niet mee geconfronteerd moeten worden.

waarvan ik dan nog veel moe-er word.

carpe diem, het is niet mijne slag

Advertenties

2 Reacties op “moe

  1. zeg! wilde gij alstenblieft ne keer naar uwen huisarts gaan en dit aan hem/haar vertellen. Daar bestaat medicatie voor hé isma. Ik heb nét hetzelfde gehad een aantal maand geleden en dat is op een 6/8 weken voorbijgegaan door angstremmers te nemen en het een beetje rustig aan te doen. Dat is niet meer dan normaal hoor, wij mama’s vergeten soms eens aan onszelf te denken en dan verzeil je in dit soort toestanden…. sterkte!

  2. Idem dito, al jarenlang zelfde gevoel. Ik heb soms goesting om mijne kop tegen de muur te kwakken, om toch even de werking erin stop te zetten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s