tempus fugit (kpeis deel 2)

4 jaar geleden was ik bij wijze van spreken net bevallen. Ik zat nog steeds behoorlijk verbijstert te kijken naar het kleine  wezentje in dat al even kleine bedje naast het mijne. Goed ik was dan wel een kleine 7maand en half op de hoogte geweest van het feit dat ik zwanger was en ik ben dan ook niet ’s werelds domste meid maar het feit dat ik mij daar plots met een klein hulpeloos wezentje bevond sloeg mij met stomheid.

En nu zijn we vier jaar later het kleine hulpeloze wezentje is uitgegroeid tot een zetelhangend, ik-kan-da-zelf-wel (als hij het niet mag) en ik doe het begot ni ik ben daar te leeg voor (als hij het moet) pre pubberent geval.

Dat oja nog zo graag nog es knuffelt en een slaapliedje wilt en zijn beren en liefst ook zijn tut die giert en brult van plezier maar oh zo koppig kan zijn en nog hartverscheurend kan huilen als hij zijn zin niet krijgt maar ook als hij valt. Die heel trots komt zeggen dat hij een “jakieplom”*  kan verdienen maar stijfhoofdig weigert zijn jas te sluiten.

en dan schiet door mijn hoofd de zin die ik in mijn jeugd zo haatte

“ze worden zo rap groot” …

* jasdiploma 🙂

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s