een held in het ochtendgloren is nog geen held in het avondrood

“Mamaaaah jij moet Sinterklaas bellen want hij moet nog eens komen” brult de zoon-nummer-1

En terwijl ik tegelijkertijd probeer te bedenken wat hij nu weer wil  en hoe ik hem subtiel kan duidelijk maken dat Sinterklaas niet de man van het grootvuil is die afkomt op afroeping, verduidelijkt de zoon-nummer-1 zijn motief “want hij moet mijn tut…” even aarzelt mijnen held hij neemt een diepe teug lucht en herpakt zich “hij moet mijn tutje komen halen”

“ha moet Sinterklaas jouw tut komen halen?” vraag ik voor de zekerheid

“ja ga jij hem dan bellen?” wil de zoon-nummer-1 voor alle zekerheid weten?

“ja hoor ik zal hem wel bellen hoor schatje” zeg ik

hij werpt mij toch nog een bedenkelijke blik toe maar bon in het overvloedige zonlicht is iedereen een held en al helemaal een vierjarige piraat-kapitein-coureur-voetballer.

’s Avonds voor badtijd is hij nog steeds de grote held die over luttele momenten voorgoed afscheid zal nemen van zijn tutje. En hoewel ik al vaak gezegd heb dat de tut nu verleden tijd moet zijn vind ik het ook jammer: weer een stapje verder van het baby’tje weer een stapje dichter bij volwassenheid, nooit meer voor het slapengaan zijn kamer binnen gaan om “slaapwel” te zeggen en hem plots in alle hevigheid op zijn tutje horen ‘tjokke’.

Badtijd verstrijkt en bedtijd nadert en ik stuur de zoon-nummer-1 naar zijn kamer om alvast zijn tut te gaan halen.

En dan loopt het fout terwijl ik de dochter haar haren kam entertaint de zoon-nummer-1 de zoon-nummer-2 en terwijl hij giert van het lachen eindigt de tut op mysterieuze wijze  in zijn mond. Ik probeer hem nog even maar niet al te hard te overtuigen dat Sinterklaas wél al vertrokken is om zijn tut te halen en dat hij dat niet zo leuk zal vinden. Maar de zoon-nummer-1 is onverbiddelijk en totaal niet onder de indruk van de oude mans grijze haren en weigert categoriek nog zijn tut af te geven.

Deze keer is het de man die zijn been stijf houdt en onverbiddelijk de tut richting Spanje meeneemt. De zoon-nummer-1 brult zijn ziel uit zijn lijf.

Maar nu is het wonderbaarlijk stil, 2 huilbuien maar en 2 keer overtuigd door de papa, persoonlijk had ik mij ingesteld op een avondlang gekrijs en had de man niet toevallig verlof, het moet gezegd, had Tut nooit zijn kamer verlaten

 

een half uurtje later (21u30): “papaah Sinterklaas die kan ni komen hoor, die heeft geen paard”

Advertenties

4 Reacties op “een held in het ochtendgloren is nog geen held in het avondrood

  1. én is het dan gelukt? Tiemen heeft er ook voorgoed komaf mee gemaakt, gedaan met de tutten hier want maren heeft er geen. En nu vind ik toch wel overal tutten zekers, tssss….

  2. goh midden in de nacht is hij krijsend wakkergeworden maar zijn papa heeft hem gelukkig kunnen sussen. En nu issem er niet gerust in seffes gaan we slapen en hij vraagt al sinds we van school komen achter zijn tut nochtans was hij vanmorgen zo trots

  3. Sè, en ik die dacht da’k Marino sympathiek vond… Bij “tutje-geven-aan-Sinterklaas” is het wel de bedoeling dat de uk zijn tut aan de sint geeft, niet dat die door de papa kordaat afgepakt wordt en onvindbaar zou zijn tegen dat de sint weer in het land is. Laat Thorben nu maar gewoon zijn tutje houden tot 6 december 2011 zodat hij trots kan zeggen “nu ben ik groot genoeg om mijn tutje aan jou te geven.” Waarom moet Marino nu heel dat magisch moment verbrodden? Tssss

    • ja jong daartegen issem ver 5 jaar en omdattem daar nu zelf mee afkwam daarom
      en omdak nog een reden nodig had om nen boek te geven als kadoke daarom ook 😀

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s