overbezorgd? wij???? belange ni!

We maken er een dagje oma van.

Na een namiddagje voetballen en “verstoppertje” spelen en glijbaantjeglij begint de zoon-nummer-1 plots hartverscheurend te huilen “ik heb ruuugpijn” huilt hij terwijl hij zijn zij vasthoudt.

De man en ik en ook oma proberen er achter te komen waar de zoon zijn rug zich exact bevind: ergens tussen de zij en de lee dus.

Op slag en stond laden wij zoon-nummer-1 zoon-nummer-2 en de dochter in. De man draagt de dochter en de kinderspullen de oma draagt de zoon-nummer-2-in-maxi-cosi (samen bijna groter en zwaarder als zijzelf) en ik neem de zoon-nummer-1-die-steeds-harder-huilt in de armen.

De man wil Brugge halen ik loop in mijn hoofd alle ziekenhuizen af die we tegenkomen: ronse, oudenaarde, gent… en bedenk al hele senario over hoe we het gaan doen als we een van deze ziekenhuizen moeten aandoen met een zeer acute appendix.

De man probeert het de zoon-nummer-1 zo makkelijk mogelijk te maken: broek los, gordel niet te hard gespannen en ik draai mij in onmogelijke bochten om mijn op-sterven-na-dood-zijnde-eerstgeboorne zijn handje vast te kunnen houden en te troosten. op het einde van de straat (tis wél een lange straat) stopt het huilen. Op het einde van het dorp zegt de zoon “mijn rug doen niet pijn meer hé”

acute appendix? acute de-broek-spant-wa ja.

maar overbezorgd? wij???? belange ni…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s