heel alleen

Ik neem mij voor eens echt te ontbijten er eens de tijd voor te nemen en ik stop zelfs om een krantje te kopen om het er echt eens van te pakken. Op een van de eerste pagina’s lees ik een interview met de mama van Aron. U weet wel het kindje dat een paar weken geleden op mysterieuze wijze vergiftigd werd en vorige week uiteindelijk stierf.

Uiteraard ken ik deze mensen niet en wie ben ik om de moeder te veroordelen? Maar een ding raakte toch mijn zo al tere moederhart, dat ze wist dat haar zoontje zou sterven en dat ze haar rug heeft gekeerd, haar zoontje heel alleen heeft laten doodgaan omdat “haar vriend het niet wou zien”.

Niemand of toch bijna niemand ziet zijn kind graag sterven daar ben ik van overtuigd maar je kind alleen laten in zijn laatste minuten, seconden, ogenblikken op aarde dat lijkt mij nu zo koud. Zelfs al ligt het dan al weken in coma, ook al weten we nog steeds niet wat een mens voelt, denkt , weet in een coma, als moeder zijt ge toch ergens verplicht uw kind aan uw hart te drukken op zo een momenten al was het maar voor die fractie van een mogelijkheid dat het iets voelt?

Een kind, en zeker uw eigen kind, laat je toch niet alleen sterven?

of wel?

Advertenties

Een Reactie op “heel alleen

  1. allé seg, zo erg. Man moest het mijn kind zijn ik kroop mee in de kist peins ik. pfffff.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s