Shame on us

gisteren lees ik op Facebook hoe IdB (terecht) boos en verdrietig is omdat haar zoontje E. in de winkel werd uitgelachen door een ander kind. En hoe deze moeder gewoon deed alsof er niets aan de hand was.

Of het nu is omdat de zoon-nummer-1 naar een inclusiespeelpleinwerking/jeugdbeweging gaat of omdat hij opgevoed wordt in een omgeving die sowieso al er een andere mentaliteit op nahoudt weet ik niet, en ja natuurlijk krijgen wij soms het schaamrood op onze wangen (zoals toen zoon-nummer-1 nog een baby was en in een volle winkel zijn vingertje uitsteekt naar een zwaarbehaarde man en een van de weinige woordjes uitspreekt die hij op dat mement rijk is: “AAP”) maar wij zouden hen wel erop wijzen dat het niet kan en waarom het niet kan (zoals toen ,nogmaals, de zoon- nummer-1, wist te melden “die mevrouw heeft wel een hele dikke poep hé mama” gelukkig had hij toen wél het besef om te wachten tot de mevrouw in kwestie buiten gehoorafstand was, en hij hád gelijk maar toch heb ik hem even uitgelegd dat je zoiets misschien wél mag denken en dat het flink was dat hij het niet gezegd had waar de mevrouw bij was maar dat hij daarmee wel moet opletten want zo iets zeggen kan mensen heel verdrietig maken). Ja, er zijn makkelijkere gesprekken met kinderen maar persoonlijk vind ik niet dat ze te jong kunnen zijn om een beetje beleeftheid en empathie mee te geven.

Maar dus ook al weet ikniet waar het aan ligt graag zou ik toch een beetje reclame maken voor oranje  en een voorbeeld geven van hoe kinderen die van jongs af aan groot worden met “andersvalide- kinderen”ook een heel andere kijk op de wereld krijgen dan andere kinderen maar ook dan volwassenen.

Ik kom aan op de speelplein werking en zoek de zoon. Plots zie ik hem staan met een bal in zijn handjes en bij een zwaar lichamelijk gehandicapt kind. Waar het gesprek over gaat kan ik nog niet verstaan daarvoor  ben ik nog te ver maar dat het een levendig gesprek is kan ik wel zien. Dichterbij gekomen kan ik het kind in de rolstoel net horen zeggen “Ik kan niet voetballen”. Ik zie de zoon het kind van boven tot onder opnemen en ik doe een stapje rapper in de hoop te kunnen voorkomen dat hij het kind beledigd. Maar ik ben te laat en hoor hoe hij met een grote glimlach zegt ” NATUURLIJK kunt gij niet voetballen, GIJ zijt een MEISJE” en vrolijk kwebbelen ze verder.

En ik sta wel degelijk met het schaamrood op mijn wangen omdat mijn 4jarige zoon mij onbewust een belangrijke levensles heeft gegeven: ik zag een kind in een rolstoel, hij zag een meisje.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s