Een groot klein kind

De dochter ligt nog altijd in het ziekenhuis en na mijn 24 uren wacht kwam gisteren de man mij aflossen en ik zou van de morgen gaan werken om hem dan terug af te lossen.

Deze middag belt de man mij “snoes ge moogt ni komen gij moogt er niet bij want die stof voor de scan maakt haar radioactief”

“ik kom toch zeg ik gij hebt vanalles nodig en ik heb de zoon-nummer-1 belooft dat hij naar zus mag, ik zal buiten wachten”

een beetje bezwaart ga ik richting ziekenhuis ik mis mijn kleine meid ongelooflijk en het idee dat ik haar na een ganse dag niet eens ga mogen vasthouden vind ik verschrikkelijk .

“maar” zo denk ik “hoe lang kan dat duren?” 24 uur beslis ik voor mezelf en aangezien ze het van de morgen kreeg kan ik haar morgen middag al terug vast houden geen probleem dat halen we wel per slot van rekening moet de zoon-nummer-1 toch gaan tennissen en tegen dat dat gedaan is vliegen we naar het ziekenhuis en recht in de armen van mijn klein troeltje, en dan gaan we samen lachen over wat een groot baby mama wel is.

Ik laat de zoon-nummer-1 bij zijn zus roep de man naar buten om zijn boodschappen te overhandigen en geef ook de zoon-nummer-2 even mee aangezien de dochter in haar kamer staat de roepen “LIJN LIJN LIJIJIJN is DAAR” .

Ik besluit van deze 2 kindloze minuten gebruik te maken om even mijn voorspelling te laten bevestigen.

“Aja madam das 72 uur hé” deelt de hoofdverpleegster ijzig koel mee.

“HOELANG???” vraag ik ongeloovig

“twee-en-ze-ven-tig-uur” zegt ze overdreven ar-ti-cu-le-rend alsof ik ferm achterlijk ben

ik voel de grond onder mijn voeten opengaan ze had net zo goed kunnen zeggen dat ik haar nooit nog zou mogen aanraken.

“bovendien” zegt een andere verpleegster een stuk vriendelijker en meelevender “moeten haar broers er ook niet te lang blijven voor kleine kinderen is het ook niet zo goed”

haar moet mijn bleek gezicht getrokken mond en tranen in mijn ogen opgevallen zijn want zij legt aar handen op mijn armen en zegt zacht “ik weet het het is hard je kindje niet mogen vasthouden als het ziek is hé” ik knik sprakeloos en klop op de deur en zeg tegen de man dat hij de zoons naar buiten moet sturen. De dochter is er het hart van in ook zij wil wel eens uit dat benauwde kamertje ze wil haar mama en ze wil niet dat haar broers weggaan ze moeten blijven om te spelen.

stil loop ik weg vechtend tegen mijn tranen en vraag me af “zou ik dan toch zo een moederkloek zijn zoals sommige beweren?”

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s