Dagelijks archief: 14 maart 2012

#wijvenweek Moh, kijkt nu. We zitten hier met een mening.

Eigenlijk wou ik  vandaag eens mijn uitgebreide mening geven over alimentatie en dan vooral over vaders die “vergeten” de alimentatie te betalen voor hun kinderen. Over moeders die amper de eindjes aan elkaar kunnen knopen omdat ex-man lief niet alleen de moeder in kwestie maar ook zijn kinderen aan de deur lijkt gezet te hebben.

Die wél de cullot heeft van te janken dat die bitch ZIJN kinderen tegen hem opzet en ze niet mee geeft als het ZIJN weekend is maar langs den andere kant vergeet mee te delen dat hij ZIJN alimentatie niet betaalt , want per slot van rekening ziet hij niet in waarom die bitch op ZIJN kosten zou mogen leven. Zo vergeet hij ook wel eens te vermelden dat zijn kinderen al 10 keer te vergeefs op hem stonden te wachten met hun koffertje gepakt terwijl hij liever op zijn nieuwste verovering kruipt of zich wentelt in zijn slachtofferrolletje bij zijn café-maatjes.

dat had ik hier dus willen vertellen maar dan uitgebreider

maar naar aanleiding van het verschrikkelijke busongeval in Zwitserland hou ik het bij een vraag:

beste Alimentatie-vaders had u liever vandaag op een vliegtuig Melsbroek-Zwitserland gezeten? Had u dan nu in u handen gewreven bij de gedachte dat u vanaf vandaag alimentatie-vrij bent? Zou u dan tot tranen geroerd op café vertellen over de dag dat uw kind in een zwitsersetunnel het leven liet en met plezier de ene na de andere tractatie aannemen van uw medelevende café-maten?

Of zou u net zoals ik God en klein Pierke op uw blote knie-en danken dat uw kinderen veilig en wel in hun eigen bedje liggen.

Ook al staat dat bedje dan niet bij u thuis

en toen werd het stil

Zoals zo vaak worden we veel te vroeg uit ons bed gehaald door de kinderen. En zoals zo vaak  balen we van onze onderbroken nachtrust. We vloeken zacht en met vuilniszakachtige wallen onder onze ogen slepen we ons naar beneden.

Ik start mijn pc op  en open de krant. En ik lees en ik kijk en ik zie iets dat ooit een bus moet zijn geweest. En ik vraag mij af in welk onderontwikkeld land er nu weer een ononkoombare ramp is gebeurt. En dan dringt door dat het over Zwitserland gaat, dat de bus Belgisch is dat de slachtoffers kinderen zijn.

Dat wij blij mogen zijn dat we ’s morgens vroeg uit ons bed kunnen getrommeld worden, dat ze staan te bleiten van vermoeidheid ruzie staan te maken gillen dat horen en zien vergaat.

die van ons nog wel 22 andere niet voor 22 gezinnen is het voor altijd stil