Maandelijks archief: april 2012

hartekindjes

Mijn beide handjes kus ik met mijn 4 gezonde (hout vasthouden, afkloppen en al de andere mogelijke manieren om onheil af te wenden) kinderen.

Want hoe weinig staan we er bij stil dat elke geboorte een wonder is, hoe vaak er iets mis kan lopen.

ik, vroeger, niet al te vaak. Tot ik Bloggewijs Bé leerde kennen. Bé wiens avonturen met Tiemen ik dagdagelijks volgde, Bé wiens 2de zwangerschap door ons allen op de voet werd gevolgd. En Bé die uiteindelijk een heel straffe Madam bleek toen Maren Down bleek te hebben.

En via Bé leerde ik dan Daisy kennen. Daisy mama van Luna, Luna die mij ook nauw aan het hart ligt omdat Luna in tegenstelling tot Maren er zo freel en breekbaar uitziet. Maar die ook met volle teugen van het leven geniet.

OOk leerde ik via een vriendin het jongentje M. kennen en zijn papa Koen die ons facebookgewijs meeneemt door het wereltje van het jongetje M. en de klote aandoening Beals (had u er al van gehoord). Het jongetje M. die mij zo mogelijk nog nauwer aan het hart ligt omdat hij in tegenstelling tot de meisjes M & L. dagelijks pijn heeft.

En dan zijn er nog de kindjes die we weten verwekken hebben wiens groei we hebben gevolgd waarnaar we samen naar uitkeken maar die uiteindelijk niet geboren mochten worden.

Allemaal hebben ze een speciaal plaatsje in mijn hart, van allemaal hoop ik elke dag goed nieuws te horen en stuk voor stuk ben ik trots op hun vooruitgang (jawel) en op hun ouders die zich door de slechte momenten heenslagen en die trots genoeg zijn op hun “speciale” kindje om het met ons allemaal te delen.

maar vooral, vooral  Bé, Daisy, Koen en al de anderen die ik nu vergeet ben ik trots (virtueel) bevriend te zijn met mensen die alles over hebben voor hun kinderen, die hoe moeilijk en vermoeiend het soms ook is duidelijk trots zijn op hun kinderen, mensen die onvoorwaardelijk van hen houden en ze voor niets ter wereld zouden willen ruilen, gewoon omdat het HUN kinderen zijn mét al hun beperkingen en zorgen.

Er zijn hier op de wereld een pak mensen die een voorbeeld aan hen  zouden mogen nemen, zij die hun perfect gezonde kind op beestachtige wijze afdanken en mishandelen omdat het in de weg loopt, een nieuw leven in de weg staan of eventjes ambetand is.

Bé, Daisy, Koen …. RESPECT mannen

Precies den echte

De man zingt al een tijdje liedjes van Gorki voor de dochter als slaapliedjes en dan bij voorkeur Mia of Lieve kleine piranah.

Vandaag na het bad en voor het slapengaan besluit de man de dochter het echte werk te laten horen en zoekt op Youtube Gorki op.

Man en dochter zitten knusjes tegen elkaar in de zetel de laptop op de knie-en  Luc De Vos’ kenmerkende stemgeluid vult nog maar net de kamer als de dochter met grote ogen naar haar vader kijkt en zegt “Is da liefe klei-jne pijana?”

“ja” antwoord de vader bijna tot tranen geroerd en hij richt het woord tot mij “we gaan er toch nog een hebben met smaak” .

De dochter haar voetje en haar vingertje bewegen vlot op de muziek mee als ze plots stopt met bewegen en droogweg zegt “tis net als de echte” waarbij ze haar vader vol bewondering aankijkt.

en ik vermoed dat ze Luc De Vos van plagiaat verdenkt en de echte haar vader is de held van het moment.

Alleen jammer dat de joepi geen posters van hem afdrukt