Categorie archief: de zoon-nummer-1

any fool can be a father, but it takes a real man to be a daddy

Niet toevallig een van die spreuken die ik onlangs nog op facebook deelde.

Toen ik nog maar net zwanger was van de zoon-nummer-1 had de man 3 dromen: 1) een racebaan kopen, 2) naar de voetbal gaan met zijn zoon 3) gaan kamperen met zijn zoon.

Om precies te zijn was ik 6 weken zwanger toen de man in de winkel stond te twijfelen tussen de verschillende racebanen die hij ging kopen voor zijn “zoon”, terwijl ik in zijn orern stond te tetteren “zoon? zoon??? kerel op dit moment is da gene zoon maar een limaboon!”

ondertussen is droom nummer 1 getjekt

over droom nummer 3 maak ik mij dan weer geen zorgen: de man die gaat camperen: WOOOOOOOOOOOOOOOOOHAHAHAHA *snirf*. Ok ik zie ze nog wel vertrekken richting ardennen met hun tent maar ik durf er een maandloon om verwedden dat ze eens ginder stiekem een hotelkamer huren.

En dan nu droom nummer 2. De man is AA Gent aanhanger, Gantoise in hart en nieren dus hij droomde er sinds week 6 van de zwangerschap van met zijn zoon het Ottenstadion onveilig te maken.

Het kan verkeren zei Bredero, en na hem nog vele anderen, de zoon is geen Buffalo neen voor de zoon bestaat er maar 1 ploeg en de kleuren zijn Blauw-Zwart. Toen de zoon dat verkondigde sloeg de man bleek uit. Héél bleek. Hij probeerde de zoon te overtuigen dat dat blauw ferm ok was maar dat da zwart er al even ferm over was maar zoonlief bleef bij zijn standpunt en ’s avonds als de zoon gaan slapen was schreeuwde de man bijna bittere tranen bij zoveel onrecht.

Toen de zoon-nummer-1 (en ondertussen ook de dochter) uit volle borst “blauwswartbevver” door het huis brulden kreeg de man net geen hartaanval.

En toch…

toch is hij vandaag vertrokken richting Jan Breydelstadion met de zoon-nummer-1.

De zoon-nummer-1 is totaal in zijn nopjes, door het dolle heen hij gaat naar BLAUW-ZWART! En de man trekt de grens bij CLub Brugge – AA Gent (et vice versa)

we’ve got a real man!

Advertenties

morgen

De zoon-nummer-1 krijgt nog een pakje dino-koekjes

“als je koekjes op zijn gaan we slapen hé” zeg  ik

“ja” antwoord de zoon-nummer-1 zonder morren

“afgesproken?” vraag ik nog es want hij geeft ferm rap toe

“ja hoor afgesproken” zegt de zoon-nummer-1 zonder zelfs maar op te kijken

op zijn gemak knabbelt hij zijn eerste 2 koekjes op en ik ga een flesje chocomelk opwarmen.

De zoon staat recht legt zijn laatste koek op tafel en zegt zonder bliken of blozen

“en die is dan voor morgen”

 

geheel toevallig

“ik wil, ik wil ik wil en boterham met euh met met” stottert de zoon-nummer-1 in al zijn enthousiasme

“met choko” maak ik zijn zin af

even kijkt hij verbijsterd “hoe wete gij dat?” vraagt hij

“goh na 5 jaar ken ik u al wel een beke” zeg ik bloedserieus

de zoon kijkt mij aan “kende gij mij al 5 jaar???” vraagt hij met ogen zo groot als knikkers

“euhm” zeg ik op mijn beurt een beetje verbijstert “ja toch bijna 5 jaar”

even is hij stil en laat deze wetenschap tot hem doordringen

en dan…

“goh en ik bén bijna 5 jaar!”

en ik bijt op mijn tong en houd mijn sarcastische opmerking “das ook toevallig” voor mezelf , genoeg verbazing gehad voor vandaag lijkt mij zo

stemmen

vandaag gaven zowel de dochter als de zoon-nummer-1 kort na elkaar commentaar op praten

1st de dochter: “mama haar mond praat alleen nog stil” (ik fluisterde omdat de zoon-nummer2 sliep)

en de zoon-nummer-1: “mijn stem is krom” (hij is hees)

Het is een schatje

Ik kom thuis van mijn late dienst en sta mij in de badkamer klaar te maken voor een welverdiende maar veel te korte nacht.

De zoon-nummer-1 ontwaakt en vraagt of hij naar het toilet mag.

Zodoende bevinden we ons voor 1 keer ’s avonds samen in de badkamer.

Meestal zijn we nl alleen ’s morgens in de badkamer beiden in de weer en ik heb wel eens last gehad van ochtendmisselijkheid.

dat verklaar het volgende:

slaapdronken met zijn ogen nog 3/4de gesloten mompelt de zoon-nummer-1

“assje moe ofergeve moejet ma seggen hé dan ga ik ff van walet”.

Gelukkig beperkt de ochtendmisselijkheid zich deze keer idd tot ’s ochtends en ik breng mijn zo goed als terug slapende zoon-nummer-1 naar zijn bedje en stop hem onder. Ik aai over zijn hoofdje en zeg “slaapwel pop hou van jou”. Hij knikt om een of andere reden heftig met zijn hoofd en mompelt “oufanjou” en bevind zich al in dromenland.

en ik fluister nog “je bent een lieve kleine man pop”

ik kan niet slapen want… deel 2

…. ik moet eerst mijn boek uitlezen maar ik kan nog ni lezen dus dat duurt nog lang

… ik ga straks een snottebel hebben

… mijn ogen knikkeren heel den tijd (knipperen)

… ik wil een piratentaart maken

… ja da gaat nu ni ik ben mijn kleren in mijn kast aant leggen

… die zijn eruit omdat ik ze eruit heb gehaald

… ik moet straks toch opstaan dus moek nu toch ni slapen das alleen maar om wakker te worden

Sprrrrrraakgebrrrrek

Zoals gelijk welke moeder waarschijnlijk komt mijn haar een beetje recht als ze mijn kinderen afbreken. Alkan ik het nog redelijk relativeren in vergelijking tot de papa en de oma. En als de commentaar gerechtvaardigd is zal ik er zelfs iets mee aanvangen, maar hij moet dan wel gerechtvaardigd zijn…

vorig jaar:

“Mja we zullen de zoon-nummer-1 allesinds verder opvolgen en misschien heeft hij wel logoipedie nodig” de juf

“logopedie???” ik behoorlijk verbaast want bij mijn weten praat de zoon helemaal ni slecht

“ja om te voorkomen dat hij een spraakgebrek ontwikkeld”

mijn wenkbrauwen verdwijnen richting haargrens

dit jaar:

“hoe zit het met zijn spraakgebrek merkt u daar iets van?” vraagt de man aan de nieuwe juf

“spraakgebrek? tiens das mij nog niet opgevallen kzal er eens op letten” zegt de nieuwe juf

ik ben nog sceptischer want een spraak gebrek dat niet opvalt …

een paar dagen later

“Ja tis de R hé” zegt de juf

ik tuit mijn lippen onderdruk een laatdunkende blik en mijn wenkbrauwen verdwijnen helemaal.

“zijn R? Alleen zijn R? Toch ni omdat ze Rrrrolt hé? Want met een moederrr uit Brrrrussel en een vaderrrr uit Gent ist ferrrm norrrmaal dat zijn rrrrr rrrrolt” zeg ik expres zoveel mogelijk r-en gebruikend.

“Mja” zegt de juf ” maar ze rolt wel hé”

op het puntje van mijn tong ligt een opmerking over een wezenlijk verschil tussen een “g” en een “h” en een “i” en een “e”. Maar de man is er bij en de man kan vrouwen charmeren vooral de oudere exemplaren en dus wordt het spraakgebrek plots afgezwakt en is logopedie weer een ver van mijn bed show