Categorie archief: de kijk op de wereld van de eigenwijze moeder

Een groot klein kind

De dochter ligt nog altijd in het ziekenhuis en na mijn 24 uren wacht kwam gisteren de man mij aflossen en ik zou van de morgen gaan werken om hem dan terug af te lossen.

Deze middag belt de man mij “snoes ge moogt ni komen gij moogt er niet bij want die stof voor de scan maakt haar radioactief”

“ik kom toch zeg ik gij hebt vanalles nodig en ik heb de zoon-nummer-1 belooft dat hij naar zus mag, ik zal buiten wachten”

een beetje bezwaart ga ik richting ziekenhuis ik mis mijn kleine meid ongelooflijk en het idee dat ik haar na een ganse dag niet eens ga mogen vasthouden vind ik verschrikkelijk .

“maar” zo denk ik “hoe lang kan dat duren?” 24 uur beslis ik voor mezelf en aangezien ze het van de morgen kreeg kan ik haar morgen middag al terug vast houden geen probleem dat halen we wel per slot van rekening moet de zoon-nummer-1 toch gaan tennissen en tegen dat dat gedaan is vliegen we naar het ziekenhuis en recht in de armen van mijn klein troeltje, en dan gaan we samen lachen over wat een groot baby mama wel is.

Ik laat de zoon-nummer-1 bij zijn zus roep de man naar buten om zijn boodschappen te overhandigen en geef ook de zoon-nummer-2 even mee aangezien de dochter in haar kamer staat de roepen “LIJN LIJN LIJIJIJN is DAAR” .

Ik besluit van deze 2 kindloze minuten gebruik te maken om even mijn voorspelling te laten bevestigen.

“Aja madam das 72 uur hé” deelt de hoofdverpleegster ijzig koel mee.

“HOELANG???” vraag ik ongeloovig

“twee-en-ze-ven-tig-uur” zegt ze overdreven ar-ti-cu-le-rend alsof ik ferm achterlijk ben

ik voel de grond onder mijn voeten opengaan ze had net zo goed kunnen zeggen dat ik haar nooit nog zou mogen aanraken.

“bovendien” zegt een andere verpleegster een stuk vriendelijker en meelevender “moeten haar broers er ook niet te lang blijven voor kleine kinderen is het ook niet zo goed”

haar moet mijn bleek gezicht getrokken mond en tranen in mijn ogen opgevallen zijn want zij legt aar handen op mijn armen en zegt zacht “ik weet het het is hard je kindje niet mogen vasthouden als het ziek is hé” ik knik sprakeloos en klop op de deur en zeg tegen de man dat hij de zoons naar buiten moet sturen. De dochter is er het hart van in ook zij wil wel eens uit dat benauwde kamertje ze wil haar mama en ze wil niet dat haar broers weggaan ze moeten blijven om te spelen.

stil loop ik weg vechtend tegen mijn tranen en vraag me af “zou ik dan toch zo een moederkloek zijn zoals sommige beweren?”

Homohaat en andere dingen waar we trots op mogen zijn

Er kon vandaag moeilijk naast gehoord/gelezen worden. In Brussel is een jonge Homo in elkaar geklopt gewoon omdat hij, jawel, homo was.

Ik heb, net als zovelen, het facebook bericht gedeeld al, moet ik toegeven, ik er even over getwijfeld heb. Niet omdat ik wat er gebeurt is goedkeur, verre van maar wel de manier waarom het geschreven is, of, meer bepaald 1 zinnetje dat mijn haren ten bergen deed rijzen “Bart ziet er niet uit als een homo”. Ik ga er voor het gemak, gezien het vele gebruik van het woord “ons”, vanuit dat ook de schrijver homo is en toch gebruikt hij de zin “Bart ziet er niet uit alsof hij homo is”. Het scheelt dat er wél uitzien als een homo een reden zou zijn om wél in elkaar geklopt te worden. zo van “hij hevet wel zelf gezocht niet waar” een beetje naar analogie met “ze droeg een korte rok dus ze mag verkracht worden”. Belachelijk natuurlijk, zelfs al had Bart zich volledig Village People gewijs op straat begeven dan had dit nog geen aanleiding mogen geven tot dit geweld.

Ook radio 1 schonk aandacht aan deze aanval en, ze slaagden er zelfs in een een gaybasher  aan de lijn te krijgen. Deze man kon zelf geen reden geven voor zijn geweld tegen homo’s behalve dat we wel moesten weten dat het “niet echt haat is maar wel iets dat erop trekt” (???).Misschien, dacht hij ook, was het wel het gevolg van de manier waarom homo’s zich gedroegen, ja want zij zijn natuurlijk wel veel uitdagender dan “gewone mensen”, pas op, liet hij ook nog weten, ik moet er ook niet van hebben dat “gewone mensen”  uitdagend doen op straat. Hand in hand lopen met je partner, een kusje geven als je uit elkaar gaat, allemaal uitdagend gedrag volgens deze man. U weet het dus als u morgen aan de hoek van de straat een kus aan uw partner geeft voor jullie elk een andere richting uit vertrekken om te werken kan dus een reden zijn om es goed op uw plaats gezet te worden.

als toemaatje stond er in de krant dat er in Brugge een franssprekende persoon in elkaar was geklopt “omdat hij frans sprak” (voor zover de berichtgevingen kloppen natuurlijk

wat denkt u? zou onze maatschappij ferm aan het verzuren zijn?

stomme vragen die ik over het hoofd heb gezien deel 2 (het Elz hoofdstuk)

Elz | 20 juni 2011 om 18:40 | Beantwoorden | Bewerken

ow, ik had meer vragen verwacht… dus zelf eentje verzinnen :
weet ge al hoe ge ze te slapen zult leggen : 2 per twee of elk apart of 3 en 1, in stapelbeddekes, in dubbelbeddekes, … en wat als de geslachten 3-1 zijn en ge had voor 2 per twee in dubbelbeddekes gekozen en ze worden 16 jaar…
Daar al es aan gedacht? jamaar, da verwekken is niks e, maar de rest … :-) )))

Op zich komt het goed uit dat we al 2 jongens hebben de zoon-nummer-1 heeft nl de grootste kamer dus als het weer ne jongen word isset idd 1-3 anders 2-2

tegen dat ze 16 worden hebben wij uiteraard al de lotto gewonnen en zijn wij verhuisd naar het een of ander kasteel. Anders hebben we daartegen al zoveel kindergeld en belasting opgestreken dat we gemakkelijk naar een huis met 5 slaapkamers kunnen verhuizen

en moest het eerste niet lukken en het 2de een utopie blijken te zijn hopen wij, uiteraard, op jullie vrijwillige bijdragen zodat we alsnog kunnen verhuizen

waarvoor uiteraard onze hartelijke dank 🙂

stomme vragen die ik over het hoofd heb gezien maar die jullie blijkbaar toch stellen

“En daarna nog eentje?”

Ik ben tussen de 5 en de 7 weken zwanger dat wilt zeggen nog 35 tot 33 weken te gaan we zijn ons nog maar aant realiseren dat er een 4de komt dus doet ni onnozel dat zijn vragen die int algemeen aant kraambed worden gesteld.

trouwens het antwoord is “neen waarschijnlijk niet”

nog vragen?

Stomme vragen die u niet gaat moeten stellen

want ik voel het ze gaan komen en dus krijgt u bij deze, in primeur, de antwoorden.

1) was’t een ongelukje?

2) das goed voor u belastingen hé?

3) en als’t nu nen 2ling is?

4) ne jongen of een meisje?

5) das nen hoop kindergeld da ge gaat trekken…?

6) stopte nu met werken?

7) hoe krijgde da allemaal in uwen auto?

8) hoe gatet noemen?

9) en als nu ni meevalt? zo vier?

en dan nu de antwoorden:

1) Ik ben (nog steeds) 35 ik heb 3 kinderen ik ben ni compleet onnozel dus moest ik nu een ongelukje hebben dan zouden ze mij moeten afmaken wegens ongeneeslijke idiotie.

2) JEP! daar doen we het dan ook voor hé (not!) Moest ik rijk willen worden dan zou ik meer besparen zonder kinderen en met belastingen dan omgekeerd.

3) dan worden het er 5 das elementaire wiskunde en waarom stelt nooit iemand die vraag aan iemand die voor het 1st of den 2de keer zwanger is?

4) Gezien de voorgaande gaan we al blij zijn als het geen varken is

5) en helemaal belastingsvrij

6) zoveel kindergeld is da nu ook weer niet

7) we zijn er nog ni aan uit. Óf we plooien de stoutste van den dag in de koffer óf we kopen ne nieuwe ene met 7 zitplaatsen. De voorkeur gaat voorlopig lichtelijk uit naar de 2de optie

8) goe geprobeerd

9) dan sturen we de laatste terug wij zijn voorstanders van LIFO

 

moesten er u nog zo vragen te binnen schieten vraagt ze maar

1000 kaarsjes voor Luna

Misschien heeft u een paar maanden over haar gelezen in “het laatste nieuws” De kleine Luna uit N. Hoe trots haar mama en papa op haar zijn en hoe zot ze van haar zijn en hoe graag ze haar zien. Al maanden heb ik facebookgewijs contact met haar mama al maanden volg ik Luna’tjes leventje en al dagenlang ben ik net als zovelen enorm ongerust.

Want het gaat ni zo goed met Luna, Het gaat zelfs slecht met Luna. En net zoals zovelen is het eerste wat ik doe ’s morgens eens kijken of ze de nacht goed is doorgekomen of er al verbetering is en voor ik slapen ga kijk ik eens of de kleine schat een goede nacht tegemoet gaat.

En als u even niets te doen hebt Luna zou heel blij zijn met een kaartje van u en een tekening van uw kindjes, die god zij dank nog tekening kunnen maken en maakt u het vanavond eens extra gezellig en steek 1000 kaarsjes aan voor Luna. Want zij kan alle steun gebruiken al was het maar in gedachten, kwaad kan het niet

Shame on us

gisteren lees ik op Facebook hoe IdB (terecht) boos en verdrietig is omdat haar zoontje E. in de winkel werd uitgelachen door een ander kind. En hoe deze moeder gewoon deed alsof er niets aan de hand was.

Of het nu is omdat de zoon-nummer-1 naar een inclusiespeelpleinwerking/jeugdbeweging gaat of omdat hij opgevoed wordt in een omgeving die sowieso al er een andere mentaliteit op nahoudt weet ik niet, en ja natuurlijk krijgen wij soms het schaamrood op onze wangen (zoals toen zoon-nummer-1 nog een baby was en in een volle winkel zijn vingertje uitsteekt naar een zwaarbehaarde man en een van de weinige woordjes uitspreekt die hij op dat mement rijk is: “AAP”) maar wij zouden hen wel erop wijzen dat het niet kan en waarom het niet kan (zoals toen ,nogmaals, de zoon- nummer-1, wist te melden “die mevrouw heeft wel een hele dikke poep hé mama” gelukkig had hij toen wél het besef om te wachten tot de mevrouw in kwestie buiten gehoorafstand was, en hij hád gelijk maar toch heb ik hem even uitgelegd dat je zoiets misschien wél mag denken en dat het flink was dat hij het niet gezegd had waar de mevrouw bij was maar dat hij daarmee wel moet opletten want zo iets zeggen kan mensen heel verdrietig maken). Ja, er zijn makkelijkere gesprekken met kinderen maar persoonlijk vind ik niet dat ze te jong kunnen zijn om een beetje beleeftheid en empathie mee te geven.

Maar dus ook al weet ikniet waar het aan ligt graag zou ik toch een beetje reclame maken voor oranje  en een voorbeeld geven van hoe kinderen die van jongs af aan groot worden met “andersvalide- kinderen”ook een heel andere kijk op de wereld krijgen dan andere kinderen maar ook dan volwassenen.

Ik kom aan op de speelplein werking en zoek de zoon. Plots zie ik hem staan met een bal in zijn handjes en bij een zwaar lichamelijk gehandicapt kind. Waar het gesprek over gaat kan ik nog niet verstaan daarvoor  ben ik nog te ver maar dat het een levendig gesprek is kan ik wel zien. Dichterbij gekomen kan ik het kind in de rolstoel net horen zeggen “Ik kan niet voetballen”. Ik zie de zoon het kind van boven tot onder opnemen en ik doe een stapje rapper in de hoop te kunnen voorkomen dat hij het kind beledigd. Maar ik ben te laat en hoor hoe hij met een grote glimlach zegt ” NATUURLIJK kunt gij niet voetballen, GIJ zijt een MEISJE” en vrolijk kwebbelen ze verder.

En ik sta wel degelijk met het schaamrood op mijn wangen omdat mijn 4jarige zoon mij onbewust een belangrijke levensles heeft gegeven: ik zag een kind in een rolstoel, hij zag een meisje.