hartekindjes

Mijn beide handjes kus ik met mijn 4 gezonde (hout vasthouden, afkloppen en al de andere mogelijke manieren om onheil af te wenden) kinderen.

Want hoe weinig staan we er bij stil dat elke geboorte een wonder is, hoe vaak er iets mis kan lopen.

ik, vroeger, niet al te vaak. Tot ik Bloggewijs Bé leerde kennen. Bé wiens avonturen met Tiemen ik dagdagelijks volgde, Bé wiens 2de zwangerschap door ons allen op de voet werd gevolgd. En Bé die uiteindelijk een heel straffe Madam bleek toen Maren Down bleek te hebben.

En via Bé leerde ik dan Daisy kennen. Daisy mama van Luna, Luna die mij ook nauw aan het hart ligt omdat Luna in tegenstelling tot Maren er zo freel en breekbaar uitziet. Maar die ook met volle teugen van het leven geniet.

OOk leerde ik via een vriendin het jongentje M. kennen en zijn papa Koen die ons facebookgewijs meeneemt door het wereltje van het jongetje M. en de klote aandoening Beals (had u er al van gehoord). Het jongetje M. die mij zo mogelijk nog nauwer aan het hart ligt omdat hij in tegenstelling tot de meisjes M & L. dagelijks pijn heeft.

En dan zijn er nog de kindjes die we weten verwekken hebben wiens groei we hebben gevolgd waarnaar we samen naar uitkeken maar die uiteindelijk niet geboren mochten worden.

Allemaal hebben ze een speciaal plaatsje in mijn hart, van allemaal hoop ik elke dag goed nieuws te horen en stuk voor stuk ben ik trots op hun vooruitgang (jawel) en op hun ouders die zich door de slechte momenten heenslagen en die trots genoeg zijn op hun “speciale” kindje om het met ons allemaal te delen.

maar vooral, vooral  Bé, Daisy, Koen en al de anderen die ik nu vergeet ben ik trots (virtueel) bevriend te zijn met mensen die alles over hebben voor hun kinderen, die hoe moeilijk en vermoeiend het soms ook is duidelijk trots zijn op hun kinderen, mensen die onvoorwaardelijk van hen houden en ze voor niets ter wereld zouden willen ruilen, gewoon omdat het HUN kinderen zijn mét al hun beperkingen en zorgen.

Er zijn hier op de wereld een pak mensen die een voorbeeld aan hen  zouden mogen nemen, zij die hun perfect gezonde kind op beestachtige wijze afdanken en mishandelen omdat het in de weg loopt, een nieuw leven in de weg staan of eventjes ambetand is.

Bé, Daisy, Koen …. RESPECT mannen

Precies den echte

De man zingt al een tijdje liedjes van Gorki voor de dochter als slaapliedjes en dan bij voorkeur Mia of Lieve kleine piranah.

Vandaag na het bad en voor het slapengaan besluit de man de dochter het echte werk te laten horen en zoekt op Youtube Gorki op.

Man en dochter zitten knusjes tegen elkaar in de zetel de laptop op de knie-en  Luc De Vos’ kenmerkende stemgeluid vult nog maar net de kamer als de dochter met grote ogen naar haar vader kijkt en zegt “Is da liefe klei-jne pijana?”

“ja” antwoord de vader bijna tot tranen geroerd en hij richt het woord tot mij “we gaan er toch nog een hebben met smaak” .

De dochter haar voetje en haar vingertje bewegen vlot op de muziek mee als ze plots stopt met bewegen en droogweg zegt “tis net als de echte” waarbij ze haar vader vol bewondering aankijkt.

en ik vermoed dat ze Luc De Vos van plagiaat verdenkt en de echte haar vader is de held van het moment.

Alleen jammer dat de joepi geen posters van hem afdrukt

nafarsi

“ik heb nafarsi gegeten” deelt de zoon-nummer-1 mee en spontaan komen mij beelden voor ogen waarbij de zoon en zijn klasgenootjes een voormalige en verlepte Egyptische koninging verorberen.

“jij hebt WAT gegeten?” vraag ik

“nafarsi”

ik probeer het woord achterstevoren : israfan halpel de letters door elkaar niets bekents en eetbaars komt er uit naar voren

“WA heb gij geeten”

“NA FAR SI” articuleert de zoon-nummer-1

“jama en wa is dat dan?” wil ik weten en bedenk al dat de juf misschien in een of andere bui rattevergif heeft uitgedeeld

“nafarsi is nafarsi” verduidelijkt de eerstgeboorne

Of misschien heeft ie een hersenbloeding of een spontane aanval van dyslectie redeneer ik verder

“en van waar komt da?”

“wij hebben dat gemaakt”

ik begin te vermoeden dat er misschien wel eens ettelijke kilo’s zand in de zoon’s maag rondklotsen .

“in de klas”

ok plasticine dan

“met de juf”

ziedet het mens is totaal de kluts kwijt

“met een ei”

aja natuurlijk met een ei dat moesten ze vandaag meedoen naar het school ingewikkeld in kilo’s keukenpapier en voorzichtig in een tupperware koekjesdoosje meegegeven en 100 keren herhaald “voorzichtig met je boekentas hé want er zit een ei in”

“wat hebben jullie gedaan met dat ei”?

“in 2 en dan in stukjes en dan het geel eruit en alles erin” deelt de zoon-nummer-1 peter goosensgewijs mede

ik vermoed dat de stappen ie of wat door elkaar geslagen zijn en  ga in rottempo alle ei-recepten af die ik maar kan bedenken

“AAAAAAAH!” eureka roepen leek mij net een stapje te ver “un oeuf farci!”

“JAAAAA” de zoon al even enthousiast “nafarsi”

de meeste dromen zijn bedrog

al een half jaar kijk ik uit naar het zomeruur. Of allesinds toch al een paar weken.

Alleen al het “gedacht” dat men langer kan slapen, dat als ge ruw uit uw slaap gerukt wordt door kinderstemmetjes die gillen “IK WIL NAAR BE NE DEN” er op uw wekker staat “06:30” ipv “05:30” een droom, voor zolang dat het duurt toch tot ze weer mee zijn met de zomertijd.

Ik kroop dus in mijn bed met de belofte aan een mooie lange nacht.

tot 02:30 “MAMAAAAAH WIJ WIL LEN NAAR BE NE DEN!”

28 maal stilte

any fool can be a father, but it takes a real man to be a daddy

Niet toevallig een van die spreuken die ik onlangs nog op facebook deelde.

Toen ik nog maar net zwanger was van de zoon-nummer-1 had de man 3 dromen: 1) een racebaan kopen, 2) naar de voetbal gaan met zijn zoon 3) gaan kamperen met zijn zoon.

Om precies te zijn was ik 6 weken zwanger toen de man in de winkel stond te twijfelen tussen de verschillende racebanen die hij ging kopen voor zijn “zoon”, terwijl ik in zijn orern stond te tetteren “zoon? zoon??? kerel op dit moment is da gene zoon maar een limaboon!”

ondertussen is droom nummer 1 getjekt

over droom nummer 3 maak ik mij dan weer geen zorgen: de man die gaat camperen: WOOOOOOOOOOOOOOOOOHAHAHAHA *snirf*. Ok ik zie ze nog wel vertrekken richting ardennen met hun tent maar ik durf er een maandloon om verwedden dat ze eens ginder stiekem een hotelkamer huren.

En dan nu droom nummer 2. De man is AA Gent aanhanger, Gantoise in hart en nieren dus hij droomde er sinds week 6 van de zwangerschap van met zijn zoon het Ottenstadion onveilig te maken.

Het kan verkeren zei Bredero, en na hem nog vele anderen, de zoon is geen Buffalo neen voor de zoon bestaat er maar 1 ploeg en de kleuren zijn Blauw-Zwart. Toen de zoon dat verkondigde sloeg de man bleek uit. Héél bleek. Hij probeerde de zoon te overtuigen dat dat blauw ferm ok was maar dat da zwart er al even ferm over was maar zoonlief bleef bij zijn standpunt en ’s avonds als de zoon gaan slapen was schreeuwde de man bijna bittere tranen bij zoveel onrecht.

Toen de zoon-nummer-1 (en ondertussen ook de dochter) uit volle borst “blauwswartbevver” door het huis brulden kreeg de man net geen hartaanval.

En toch…

toch is hij vandaag vertrokken richting Jan Breydelstadion met de zoon-nummer-1.

De zoon-nummer-1 is totaal in zijn nopjes, door het dolle heen hij gaat naar BLAUW-ZWART! En de man trekt de grens bij CLub Brugge – AA Gent (et vice versa)

we’ve got a real man!

#wijvenweek: inhaaldag : wijvenweek

Ah ! wijvenweek 2012 is history ik moet zeggen ik heb er, ondanks mijn eerste aarzeling van genoten.

Ik had er nog nooit van gehoord en toen ik er dit jaar over las dacht ik “bloggen on comando? NO WAY!” maar ik was toch nieuwsgierig. Doch zoals met zoveel tegenwoordig was het mij totaal ontschoten.

Tot ik van de week bij een aantal (virtueel) bevriende wijven vreemde blog’s begon te ontdekken allemaal beginnende met een “#” en ik mij alsnog doch te laat (gelijk gewoonlijk) inschreef. Met weinig verwachtingen weliswaar want zoals ik al zei: bloggen op commando: niets voor mij, ik heb hetnietzo begrepen op commando’s, ik en gecomandeerd worden dat loopt meestal falicant af.

Tot mijn grote verbazing slaagde ik er toch in elke dag iets uit mijn virtuele pen te schudden datmin of meer voldeed aan de opdracht.

ik ben er allesinds fan van geworden en zo sceptisch als ik er halverwege de week tegenover stond zo erg zal ik het missen nu het voorbij is.

Wijvenweek 2013: dees wijf kijkt er naar uit