Maandelijks archief: augustus 2011

zo gezegd dus

“Mamaah” zegt de dochter tewijl ze zich tegen mij aanvleit “jij bent de liefste”

“is’t waar muis?” vraag ik toch wel een beetje geraakt

“ja want jij strijkt mijn kleertjes” en omdat de dochter nog nooit van enige al dan niet valse, bescheidenheid heeft gehoort verkodigt ze het gelijk verder “papa, mama is de liefste want zij strijkt mijn kleertjes”

en van de slag wou ik dak nóg een mand strijk had

 

Met wolken kan je niet trouwen. Aldus de zoon-nummer-1. die dingen zijn gewoon te hoog.

 

“ik wil niet dat er worstjes uit mijn knieën komen” burrelt de zoon-nummer-1. Terwijl mijn wenkbrauwen nog richting haargrens trekken vraagt mijn moeder “WATTE?”

“IEHIEK WIL NIEHIE DATEUR WORSTJEUHS UIHUIT MIJN KNIIIIIIJE KOHOMEN” herhaalt de zoon iets duidelijker “jij hebt dat gezegd” meldt hij er nog even beschuldigend achteraan met een blik op zijn oma.

Oma denkt even na en zegt dan “Geen Worstjes UIT  je knieën, Korstjes OP je knieën”

De zoon kijkt bedenkelijk naar zijn geschaafde knieën en is niet zo zeker of korstje op de knieen minder erg is als worstjes uit je knieen.

 

“Ik wil die tomaten ni die zijn ni lekker die zijn oud want  die zijn helemaal verrimpelt” aldus de zoon-nummer-1 over tomaten uit de oven

 

Advertenties

de kleine sexist

De zoon-nummer-1 is volledig voor het traditionele rolpatroon, of dat mag allessinds blijken uit een ‘afgeluisterd’ gesprek tussen zoon-nummer-1 en de dochter.

Pop ligt samen met haar fles in de zetel. Zoon-nummer-1 passeert en steekt de fles in Pop haar mond. Plots draait hij zich om en richt zich tot de dochter

“Als ik de papa ben wie ben jij dan?” vraagt hij bloedserieus

De dochter zit geheel tegen elk verbod in nonchalant op de tafel en antwoord lijk een echte “Ah ik ben de mama hé”

“ahja” zegt de zoon terwijl hij Pop aan haar lot overlaat “geeft gij ze dan maar eten ook hé, want gij zijt de mama en ik de papa”

“Jah” verzucht de dochter alsof ze al ettelijke slaaploze nachten achter de rug heeft

“kzal ik wel gaan werken” verzucht de zoon al even hopeloos

 

rollenpatroon/spel dus

geen ijsje voor Ame

10 was ze.

En ze was niet zo flink geweest.

Ze had een ijsje gepakt. Zomaar, zonder te vragen! Foei! Geen dikke vette magnum met extra nootjes, geen cornet met een vloeibare ijzig lekkere frambozenvulling,neen , een dwaze stomme ijslolly, smakeloos waterijs dus. Of het nu in haar liefdevolle omgeving thuis was of in een winkelwas dat ze zo vreselijk ongehoorzaam was geweest laten we in het midden want we weten het niet en feitelijk doet het er ook niet toe. Niet flink is niet flink. Punt uit.

Z zou het wél nooit meer doen. Dat zouden haar oma tante en nonkel haar wel een liefdevol bijbrengen.

Dat ze haar voetjes verbrande op de vloeiend hete stoep leek wel een gepaste straf. De koude van het ijs de hitte van de stoep het zou haar wel op andere gedachten brengen.

Dat de stront van de honden waarschijnlijk even smakelijk was dan het waterijsje  dat ze had genomen kon dan ook niet echt als een straf worden beschouwd eerder een tractatie waarschijnlijk.

Maar een nachte opgesloten worden in een doos van 80x30x35 dát zou haar wel op betere gedachten brengen. Zeker weten! Daarna zou ze nooit geen ijsjes meer nemen. Zekers weten!

10 was ze

Ame Deal was haar naam.

En ze zal nooit geen ijsje meer eten.

Zekers weten!