Maandelijks archief: augustus 2009

ik ben Ismaela Teugels, 33 jaar en moets iets bekennen

PAS OP SHOKEREND ZET U EERST NEER

 

Ik ben Ismaela Teugels, 33jaar (nog efkes) en saar GEEN pixar kaartjes en krijg ook geen hartaaval als mijn zoon ze scheurt, verfrommeld of in 8 plooit.

ziezo das eruit en eerlijk gezegd het is een hele opluchting

kinderen zijn as een pijl in een boog

plachte S. mij gisteren in allé poëtische wijsheid te verkondigen.

Nu moet u weten S. is nog maar een jonge moeder van de schattige Manon (www.bloggen.be/sandraenmanon) Nu is S. ofwel nog lichtelijk onwetend of ze is stukke slimmer als ik  (wat wel zou mogen want ze is ook OUDER, NAH :p)

Nu moet ik zeggen dat toen de zoon nog een embryo was ik ook aan de wereld verkondigde dat hij (de zoon) en zij (de wereld) niet moesten denken dat ik mijn levensstijl zou aanpassen

Niets daarvan ik zou gewoon met mijn zus nog elk jaar op citytrip gaan en neen ik ging dat niet doen met een baby op de rug de man moest er maar opletten

Zo zou ik ook niet elk weekend thuiszitten maar gewoon zoals vanouds mijn avonden op café doorbrengen (waarom hebt ge anders babysitters hé)

ik zou ook mijn hobby’s niet opgeven en ik ging zeker niet minder gaan werken (niet dat ik zo carière gericht ben maar ik doe mijn werk gewoon graag bovendien kinderen die naar de opvang gaan zijn socialer en sneller)

Nu 2 jaar en half later is de verste city waar ik met mijn zus a ben geweest brussel naar mijn oma oft moet zijn da we samen nog eens naar Nathalia zijn geweest maar ik denk het niet

Op café gaan gebeurt sporadisch eens als we ergens wandelen of as mijn moeder bij ons thuis is (want die vreemde babysitters wie zegt dat ge die kunt vertrouwen)

Mijn hobby staat op een laag pitje en als de man mij niet af en toe zou verplichten van weg te gaan zou ik ze alleen thuis beoefenen. En ik werk nog steeds halftijds, want ja ik doe mijn werk nog steeds heel graag en ja ik geloof nog steeds dat kinderen in de opvang veel leren maar thuis ook en een liefhebbende mama op wie ze kunnen rekenen is ook niet te onderschatten

 

dus ja kinderen als een pijl op een boog leggen en ze dan laten gaan… ik heb de pijl nog steeds vast, ik heb de beef in mijn handen en ben bang de roos te missen. Dus we blijven nog even oefen met mikken

bescheidenheid? daar doen wij niet aan mee!

of het nu echte of valse is de zoon heeft geen last van bescheidenheid.

Zo was hij een tijdje geleden net aangekleed en vroeg de man hem ‘Ben je nu mooi?’ waarop de zoon zonder op te kijken eens met zijn ogen draaide en zonder blikken of blozen antwoorde ‘JA! Toben is mooi’

zo zelfkennis is…

Gisteren zat ik met de zoon buiten en de zoon gooit met steentjes in de lucht. Het steentje komt niet “terug”, u kent dat wel kleine kinderen dat gooit niet recht omhoog. De zoon kijkt een beetje bedremmeld naar de grond ‘tene weg’ kondig hij aan de wereld waar na hij zijn blik richting bewolkte hemel slaat en zegt ‘tene wolke’

‘Heb jij de steen tot in de wolken gesmeten?’ vraag ik hoogst verbaast

Voor alle zekerheid kijkt de zoon nog eens goed rond (hij zal niet betrapt worden op stoefen zonder reden) kijkt terug naar de wolken en zegt zeer kordaat ‘JA toben tene wolke gooien’

 

zozo

drie oktober

De man heeft beloofd om voor mij een afspraak te maken bij de kapper. “voor wanneer?”  vraagt hij ‘probeert  anders 3 oktober” antwoord ik. ‘Drie oktober? Waarom precies 3 oktober? Wavoor nen dag is da?’ vraagt de man verbaast

ik bekijk hem en zeg niets

ook de man zegt niets maar denkt zichtbaar na

na een paar seconde valt de heer des huises zijne frank “aja das den dag van da feestje van uw werk!”

mijn wenkbrauwen trekken zomogelijk nog hoger op en bevinden zich nu ergen achter op mijn hoofd maar ik zeg nog steeds niets

De man zich bewust dat het niet helemaal het antwoord was dat ik verwachte denkt verwoed verder na

de seconde tikken angstvallig voort en plots klaart zijn gezicht op “AAAAH uwe verjaardag”

idd mijne verjaardag

‘sorry snoes’ vervolgd de man met niet al te veel scruppules ‘maar ik en datums….’

ewel neen si da ge uwen eigen verjaardag vergeet tot daar aan toe, dat ge niet weet wanneer u grootmoeder jarig is (die u toch heeft opgevoed) laat mij koud maar MIJNE VERJAARDAG VERGEET GE NIET

NOOIT

JAMAIS

TOTALY NOT DONE

dus bij deze voor eens en voor altijd DRIE OKTOBER

(en ook niet 5 november)

niet zo trots

dezn avond, toen de zoon was gaan slapen voelde ik mij een beetje beschaamd.

het is nl zo

wij hebben vandaag met verf gespeeld en in plaats van te genietenvan ons smosmomment was ik eigenlijk nogal nerveus. bang dat hij vlekken zou maken en dat de man daar dan kwaad om zou zijn.

dus ipv de zoon te laten bronselen zat ik heel den tijd te zeggen “ni zoveel verf” “NI zoveel VERF”

en uiteindelijk heb ik de verf weggezet

maar ik heb mij voorgenomen

morgen doen we het nog eens en deze keer laat ik hem bronselen zoveel als hij wil

Waar ik ook ni zo trots op ben is op het volgende

Nog 7 keer slapen en de zoon mag naar school

en ik kijk daar naar uit

met momenten

zo eindelijk een beetje rust in huis, eindelijk eens wa meer in huis kunnen doen zonder “hulp”

zoals de afwasmachine legen zonder dat de zoon naast mij de schuif opend en vraagt “Wa-is te fork?” en zelf antwoordend “isse ni fork isse lepel, isse ni fork isse lepel, isse ni fork isse mag ni (mes dus)” en “oh mama waisseda?” (blik naar opzij) ‘da pop is ne sla lepel” “ahja isse slalepel” “OH (enorm enthousiast) daissemije fork” (weer een blik opzij) “eum neen poppeke da is een houten lepel” ‘issemijnfork’  “houtelepel” ‘issemijn fork oké mama?’

en tegen dat de afwasmachine leeg is is mijn schuif dat ook

u kent het wel

lang den andere kant

nog 7 keer slapen en ik ben mijn ratteke kwijt aan de grote school wereld, dan neemt iemand anders het van mij over, iemand anders zal zijn heldin worden die op al zijn vragen kan/zal antwoorden

en dan denk ik “foert, ik hou hem gewoon thuis, wa kan hij daar gaan doen op school” 

wa als zem ni goed in het oog houden en hij valt van de speeltuigen buiten of als hij aan een van dietuigen blijft hangen en stikt of as hij nu de deur open krijgt en wegloopt, of ze geven hem per vergissing mee aan de verkeerde of hij gaat ni graag, of hij mist mij of…

en wat zal ik het missen iemand die mij “helpt” mijn bazeke die zich met alles wat ik doe moeit, mijn ventje dat zoooo graag aes weet en zooo graag groot wil zijn, wat zal ik het missen het dansen in de living en het zingen en met de tractor rijden en met de vingerverf bronselen (zolang het maar ni teveel verf is)

 

zowel bij het een als het ander ben ik een slechte moeder

en waarom geniet ik niet gewoon van die laatste week dag in dag uit samen? waarom maak ik mij in godsnaam zorgen over de verf die te rap op zou kunnen zijn per slot van rekening kost ze geen fortuin

 

morgen

morgen gaan we ons echt amuseren

 

beloofd pop

2 is 1teveel

Deze middag liepen de dochter en ik buiten “te wandelen”  den ‘hofweg’ op en af

Ik dubbeltoe geplooid met ik elk hand een mini handje

De dochter zo fier als ne gieter al schaterend en kwebbelend

wij beiden genietend

Plots stopt de dochter stampvoet kwaad, zet het op een brullen en trekt haar handje los

en weg zijn we weer maar nu heb ik een leeg hand

en de dochter schatert en kwebbelt heeft een handje vrij om alles en nog wat vast te grijpen en vooral: trots

even maakt ze haar weer kwaad en trekt haar 2de handje ook los maar bij nader inzien besluit ze zich dan kwaad te maken omdat ze zich nog niet alleen durft verplaatsen

en ik

voel mij een beetje overbodig

 

de dochter is trouwens haar eigen blog begonnen

www.bloggen.be/MissNinke

nu weet u het ook

“héla, tekenen op de stoelen mag niet” “leg die stift weg”

‘neen!’

“als ge met stiften wilt tekenen moet je papier pakken”

‘neen’

“neen? tekenen op de stoelen mag dat misschien?”

‘neen’

“allé we zijn het dan toch eens, pakt nu papier”

‘neen’

“moete gij ni luisteren misschien”

‘ja’

“en gade luisteren”

‘neen’

 

….